όλα είναι δρόμος..

Αφηρημάδα

2010-11-19T23:56:00.002+02:00

Απόψε που ξεντύθηκα πριν πάω για ύπνο ανακάλυψα οτι το πρωι, καθώς υπνωτισμένη (εντελώς ζόμπι) ντυνόμουν για να πάω στη δουλειά, φόρεσα δυο σουτιέν το ένα πάνω στο άλλο. Ακόμη και αν παραβλέψω το γεγονός καθαυτό, δεν μπορώ να παραβλέψω το οτι ΟΛΗ μέρα δεν το κατάλαβα...

Χειρότερο περιστατικό αφηρημάδας δε θυμάμαι να είχα ποτε στη ζωή μου...

...εντάξει ίσως μόνο τη φορά που είχα κρεμασμένο το μπουφάν στην τσάντα μου και τριγυρνούσα σ'όλη τη σχολή φωνάζοντας "που είναι το μπουφάν μου, δε βρίσκω το μπουφάν μου" και όλοι με κοιτούσαν φοβισμένοι και ακίνητοι.... εντάξει ίσως και μια φορά που ήμουν στον κινηματογράφο βλέποντας το ice age 2 και εντελώς απορροφημένη και ενθουσιασμένη με την ταινία απάντησα σε ένα τύπο που καθόταν πίσω μου όταν ρώτησε κάτι στο φίλο του.... αλλά και οι φορές που αγοράζω κάτι και φεύγω χωρίς τη σακούλα απο το μαγαζί δεν είναι και λίγες...

ω Θεέ μου θα γίνω και μανα μια μέρα, εκείνο το άτυχο παιδί, σε παρακαλώ μη με αφήσεις να το ξεχάσω πουθενα ή να μου φύγει και να το συνειδητοποιήσω μετά απο τρεις μέρες...

Ο Sivert Hoyem στο Principal

2010-10-23T21:43:00.005+02:00

Τα φώτα έσβησαν και ο Sivert βγήκε μόνος στη σκηνή με μια κιθάρα, γρατζούνησε λίγες νότες απο την εισαγωγή του "Prisoner of the road", πήρε αναπνοή, άνοιξε το στόμα του και έβγαλε μια φωνή που σκέπασε τα πάντα. Μια φωνή που γέμισε όλα τα κυβικά αέρα που υπήρχαν διαθέσιμα στο χώρο, μια φωνή που δε χρειάζεται μουσικά όργανα να τη συνοδεύσει, μια φωνή που παίζει μπάσο και ηλεκτρική κιθάρα απο μόνη της, τόσο μελωδική, τόσο πλήρης και τόσο σαρωτική που παρέλησε ένα ολόκληρο κοινό, κανείς δε μπορούσε να κουνηθεί, ούτε να τραγουδήσει, κανείς δε μπορούσε να μην χάσει το ρυθμό της αναπνοής του ή να πάρει το βλέμμα του απο τη σκηνή.

Περίμενα πολλά χρόνια γι'αυτή τη βραδιά και τελικά ξεπέρασε κατα πολύ τις προσδοκίες μου. Δεν περίμενα τόση ενέργεια και τόσο φιλική διάθεση απο το σνομπ παρουσιαστικό του sivert, ούτε οτι τα τραγούδια των προσωπικών του δίσκων θα ακούγονταν τόσο διαφορετικά και τόσο μεγαλοπρεπή ζωντανά.

Ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς ήταν για μένα τo Northwind που απογείωσε με το ρυθμό και τα ξεσπάσματά του, το ψυχεδελικό και σκοτεινό High Meseta και το εντελώς αναπάντεχο Strange Color Blue. Επίσης έκανα ένα απο τα πιο απολαυστικά τσιγάρα της ζωής μου, την ώρα που έπαιζε το Going for gold..

Την ώρα που γράφω αυτό το ποστ ο Sivert και η μπάντα του σκορπίζουν απλόχερα μαγεία κάπου στην Αθήνα και πραγματικά ζηλεύω και αναπολώ και θα θελα τόσο μα τόσο πολύ να βρισκόμουν εκεί.

Περίεργος που είναι ο κόσμος

2010-09-10T11:59:00.005+03:00

1) Στις διακοπές μας στην Ιθάκη (oπου περάσαμε πάρα πολυ ωραία), συναντήσαμε με τον στρατηγό, έναν Άγγλο, με καταγωγή απο το Λονδίνο, ο οποίος λέει εργαζόταν χρόνια ως skipper στην Καραϊβική αλλά ήρθε μια φορά Ελλάδα και του άρεσε τόσο πολύ που αποφάσισε να μείνει εδω μόνιμα. Ο τύπος αυτός υποστηρίζει οτι η Ελλάδα είναι πιο όμορφη απο την Καραϊβική και οτι η Αθήνα είναι καλύτερη πόλη απο το Λονδίνο.............. :| WTF??

2) Καθώς απολαμβάναμε τις μπύρες μας σε ένα μαγαζάκι της Βαλαωρίτου, η φιλη μου και εγώ γίναμε μάρτυρες μιας πολυ σουρεάλ σκηνής. Απο το δρόμο, άρχισε να ακούγεται πολύ δυνατή μουσική να πλησιαζει προς το μέρος μας, κλασσικό αμάξι-τζουκ μποξ, σκεφτήκαμε. Κοιτούσαμε στο δρόμο περιμένοντας να δούμε το αμάξι μέχρι που ξαφνικά αντί για αμάξι εμφανίστηκε ένας τύπος με ποδήλατο, το οποίο έσερνε πίσω του ένα τεράστιο ηχείο με ρόδες. Το ηχείο αυτό δεν καταλαβα πως λειτουργούσε (εκστασιάστηκα στη σκέψη οτι μπορεί να έπαιρνε ενέργεια απο το πεντάλ!). Πίσω απο τον ποδηλάτη-αρχηγό-dj ακολουθούσαν και άλλοι ποδηλάτες (χωρίς ηχεία-απλοί) και όλοι μαζί σουλατσάριζαν την πόλη υπο τον ήχο τεκνο μουσικής! Είναι αυτό κάποιο επίσημο κίνημα που δεν γνωρίζω ή ένα τυχαίο γεγονός;; Ήταν καλύτερο και απο την παρέλαση γυμνών ποδηλατιστών, την οποία επίσης πέτυχα εντελώς τυχαία πριν λίγους μήνες!

3) Περίμενα στη στάση του λεωφορείου, όταν με πλησίασε μια κυρία και άρχισε να με ρωτάει απο που πήρα την τσάντα που φορούσα. Της άρεσε πολύ λέει, και ψάχνει καιρό να βρει κάτι παρόμοιο, καφέ, δερμάτινη και πλάτης. Προσπάθησα να της εξηγήσω που είναι το μαγαζί. Μετά της εξήγησα επίσης οτι δεν είναι δερμάτινη, για να μην παρεξηγηθούμε. "Εεε εντάξει" μου λέει "φαίνεται οτι δεν είναι δερμάτινη!!! Έτσι είναι νομίζεις οι δερμάτινες τσάντες;;"....... χχχμμμμμμ....... τελικά οι συζητήσεις στις στάσεις των λεωφορείων συχνά δεν έχουν καθόλου ευχάριστη κατάληξη!

4) Εδώ ήθελα να ποστάρω την πιο παλαβή φωτογραφία που έχω τραβήξει με το κινητό μου στην πόλη, το κεφάλι μιας πεταμένης κούκλας βιτρίνας να ξεπροβάλλει απο ένα κάδο σκουπιδιών, αλλά δυστυχώς πριν λίγες μέρες το κινητό μου πνίγηκε και μαζί του και η καταπληκτική αυτή εικόνα που απαθανάτισα. Κρίμα...

σχόλιο απο το youtube: 'my favourite part is when he say "i'gonna find my baby"'

Into the sea

2010-07-20T12:31:00.010+03:00

Άρωμα καρύδας, αλατιού και δέρματος, μπερδεμένα όλα μαζί. Ιδρώτας κι ύστερα δροσιά σε κρυστάλλινα νερά.

Το πρωί ξεκινάμε για Ιθάκη (λiterally)
Καθόλη τη διάρκεια θα έχω αυτή την φωνή που δε σταματά να τρέμει ποτέ, να τραγουδά επαναλαμβανόμενα στο μυαλό μου.

Into the sea ...
.. make love ..
.. make waves ..

Εις το επανιδείν!

Βραβεύσεις

2010-07-06T23:59:00.000+03:00

Δε θυμάμαι αν το μπλογκ αυτό βραβευτηκε ποτέ (ίσως πολύ πολύ παλιά), αλλά αυτές τις ημέρες έλαβα τρια μαζεμένα (I'm on fire!), απο το skouliki, τη Vipera και την crispy. Πω πω, σας ευχαριστώ όλους παρα πολύ :)

Μου αρέσει πολύ η εικόνα του βραβείου γιατί μου θυμίζει τους διαγωνισμούς καλύτερης πίτας στις αμερικανικες ταινίες. Έτσι μου ρχεται να φουσκώσω τα μαλλιά μου και να το καρφιτσώσω πάνω μου.

Με βάση το πρωτόκολλο πρέπει και γω να βραβεύσω μερικά. Για να δούμε....μμμμ...

- στην elva, για την κριτική της ματιά, την ευαισθησία της και τα πάντα αξιόλογα ποστ της.
- στην crispy γιατί λατρεύει το φαγητό (και εμείς να διαβάζουμε για τη λατρεία της και τις συνταγές που πηγάζουν απο αυτό), για τις πανέξυπνες ατάκες και το γνωστό στους θαμώνες της ταπεραμέντο.
- στην vipera για το ανήσυχο πνεύμα και τον αυθορμητισμό της.
- στην Appelsinpiken, γιατί παρόλο που είναι ξωτικό και εγώ απλός άνθρωπος, εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος.
- στο Καλό παιδί αλλά.. για το χιούμορ του και το ταλέντο του να εκφράζει βαθιά εσωτερικές σκέψεις που κάνουμε όλοι μας, με ένα θαυμαστά απλό τρόπο.
- στον radio marconi γιατί κάθε του ανάρτηση είναι μια ευχάριστη έκπληξη που σε κάνει να αδειάζεις το βλέμμα σου στην οθόνη.

Και η τελετή απονομής τελειώνει με ένα τραγούδι εντελώς άσχετο αλλά λιωμένο και ιδρωμένο όπως η σημερινή ημέρα. Μάλλον δε θα χορτάσω ποτέ να το ακούω, ούτε να μου προκαλεί αρρυθμίες η φωνή του Robert Plant.

Το κουζινάκι της γιαγιάς και άλλα καλοκαιρινά

2010-07-05T16:53:00.005+03:00

Το ποστ της DaisyCrazy και η ζέστη των ημερών μου έφερε για κάποιο λόγο στο μυαλό την αυλή του σπιτιού μας στα παιδικά μου χρόνια και την καλοκαιρινή κουζίνα της γιαγιάς μου.

Στην αυλή μας συνυπήρχαν τρια σπίτια. Τρία σπίτια χωρίς σκεπή και θερμομόνωση, που τα καλοκαίρια πύρωναν σαν φούρνοι και που ήταν αδύνατο να καθίσεις μέσα σε αυτά χωρίς να σε πιάνει δυσφορία και ζαλάδα. Αναγκαστικά όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες μεταφέρονται έξω, μια απο αυτές και το το μαγείρεμα, στο εφεδρικό κουζινάκι της βεράντας.

Η κουζίνα της γιαγιάς είχε πάγκο και μεγάλο ορθογώνιο νεροχύτη απο άσπρο μάρμαρο, με λεκέδες και γρατζουνιές απο τη χρόνια χρήση. Η βρύση ήταν στερεωμένη στον τοίχο και όχι στον πάγκο, και δίπλα είχε εντοιχισμένη σαπουνοθήκη με ένα ταλαίπωρο πράσινο σαπούνι. Δεν είχε ηλεκτρική κουζίνα αλλά γκάζι με δυο εστίες, και απο κάτω η μποτίλια, σκεπασμένη όχι με ξύλινο-φύλλο-ντουλάπι αλλα με ντουλάπι-καρό ύφασμα, μπλε σκούρο και άσπρο. Απαραίτητο αξεσουάρ και πάντα σε εύκαιρο σημείο το ΡΟΛΙ και το ΑΖΑΧ στο μπλε ματ μπουκάλι (που εξακολουθεί να κυκλοφορεί απαράλαχτο μέχρι σήμερα και μάλιστα με την ίδια καταπληκτική μυρωδια).

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να τηγανίζει πατάτες και η μυρωδιά τους αναμειγμένη με τη αυτή του υγραερίου να φτιάχνει ένα εκρηκτικό συνδυασμό που με κάνει να πεινάω αυτόματα, να παρατάω το παιχνίδι και να στέκομαι πάνω απο το τηγάνι, περιμένοντας να τσιμπήσω κάτι απο την πρώτη τηγανιά. Θυμάμαι τα απογεύματα που ζητούσα γλυκό και η γιαγιά μου έβρεχε και μου έδινε μια φέτα ψωμί πασπαλισμένη με ζάχαρη και ελληνικό καφέ. Θυμάμαι να σκαλίζω μανιωδώς τα ντουλάπια, αναζητώντας ουσιαστικά το τίποτα, αλλά πάντα να ενθουσιάζομαι απο του στραγγιστήρι και τον τρίφτη ως αυθεντικός Ιντιάνα Τζοουνς της δεκάρας. Θυμάμαι να κολλάω αυτοκόλλητα στο ψυγείο και μετά να το παρατηρώ μαζί τα παλιά, προσπαθώντας να αποφασίσω ποιο είναι το αγαπημένο μου.

Μετά θυμάμαι και την απόλαυση του να ξαπλώνω το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το σεντόνι και το μαξιλάρι ακόμη δροσερά, και μετά η μαμά να με σκεπάζει με ακόμη ένα δροσερό σεντόνι, που έφερνε ένα στιγμιαίο απολαυστικό αεράκι μέχρι να προσγειωθεί πανω μου. Θυμάμαι τη λαχτάρα να πιώ νερό απο το λάστιχο της βρύσης και μετά να βρέχω τα πόδια μου μέχρι εκεί που έφτανε το σορτσάκι και τα χέρια μέχρι εκεί που έφτανε το μανίκι, για να δροσιστώ.

...

Μπορώ να συνεχίσω να γράφω για ώρες, όμως δεν έχει νόημα. Αρκεί να θυμόμαστε πως υπήρξε μια εποχή για όλους μας που ευτυχία σήμαινε μια φέτα δροσερό καρπούζι. Και πως η απλότητα και η αθωότητα είναι ακόμη μέσα μας.

Να έχουμε ένα όμορφο καλοκαίρι:)

Ασκήσεις Ηρεμίας και Τιποτένιες Περιπέτειες

2010-06-23T20:57:00.011+03:00

Το δέμα μου είχε ταξιδέψει σε διάφορα αεροδρόμια των Ηνωμένων Πολιτειών και απο κει σε κάποιο της Γερμανίας. Έμπαινα κάθε λίγο να δω αν ενημερώθηκε το status του στο πρόγραμμα ανίχνευσης της εταιρίας courier. Ανυπομονούσα να φτάσει στην Ελλάδα, ήμουν τόσο ενθουσιασμένη.

Κάποια στιγμή έλαβα μήνυμα οτι έφτασε στο αεροδρόμιο της Αθήνας και οτι υπήρξε κάποια εξαίρεση στην μεταφορά του. Δεν κατάλαβα τι σήμαινε αυτό αλλά σίγουρα δεν ήταν για καλό. Πρώτα γέλασα γιατί ήμουν σίγουρη πως τελικά κάτι θα πήγαινε στραβα, όπως πάντα άλλωστε, και μετά τηλεφώνησα στην εταιρία για να μάθω τι ακριβώς συμβαίνει.

Η κοπέλα που απάντησε μου ζητησε τον κωδικό της αποστολής και της τον έδωσα. Ααα, μου λέει, το δέμα σας σταμάτησε στο τελωνείο και πρέπει να πληρώσετε κάποια έξτρα χρήματα για να το πάρετε. Μάλιστα, είπα. Θα μπορούσατε να μου πείτε για πόσα χρήματα μιλάμε; Η υπάλληλος αντί να μου απαντήσει άρχισε να με ρωτάει τι περιέχει το δέμα. Ένα παιχνίδι και δυο μπλουζάκια, της απάντησα. Μάλιστα, μου λέει. Τι παιχνίδι είναι αυτό; Μου διαβάζει το όνομα που βλέπει στην οθόνη. Είναι ένα σπαθί, της λέω. Σπαθιιιιιιιιιιιι;;;; Την καθησυχάζω επαναλαμβάνοντας οτι μιλάμε για παιχνίδι και όχι πραγματικό σπαθί. Αν ήμασταν στην Αμερική είμαι σίγουρη οτι θα είχε ήδη καλέσει την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Συνεχίζει να με ρωτάει για το σπαθί και για το αν είναι μεταλλικό. Της λέω οτι δεν γνωρίζω αν έχει μεταλλικά στοιχεία. Ναι, αλλά η λάμα δεν είναι μεταλλική, σωστά; Ναι, της απαντάω. Είναι πλαστική;, με ξαναρωτάει. Έχω βαρεθεί και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να κάνουμε όλη αυτη τη συζήτηση. Άκουσε, της λέω, είναι ένα σπαθί star wars, ξέρεις, απο αυτά που υποτίθεται οτι έχουν μια ακτίνα φωτός αντι για λεπίδα, επομένως η λάμα είναι πλαστική και βγάζει φως. Τώρα αν η λαβή είναι μεταλλική, δεν γνωρίζω. Ικανοποιείται απο την πληρέστατη περιγραφή. Στην παύση που ακολούθησε μπορεί να σκέφτηκε δυο πράγματα: είτε οτι είμαι βλαμμένη, είτε οτι πρέπει να βρει ένα κόλπο για να κρατήσουν για πάντα το σπαθί μου εκεί, και να το πάρει σπίτι της.

Περιμένετε λίγο παρακαλώ, μου είπε. Όταν επέστρεψε μου ανακοίνωσε οτι αφού τόλμησα να παραγγείλω κάτι απο Αμερική θα πρέπει να πληρώσω 95 ευρώ για να εκτελωνήσω το δέμα, και σε περίπτωση που δε μπορώ να πάω εκεί η ίδια ή να στείλω κάποιον γνωστό μου με εξουσιοδότηση, 165 ευρω!!! Σκέφτόμουν οτι με κλέβουν κανονικά, με το νόμο και μπροστά στα μάτια μου. Προσπαθούσα να αποφασίσω σε ποια οκτάβα θα ξεκινούσα την επόμενη πρότασή μου και αν θα μπορούσα να συγκρατηθώ ωστε να μην φωνάξω. Μετά σκέφτηκα οτι ένας καλός Jedi πρέπει πάντα να παραμένει ψύχραιμος και να θυμάται οτι Anger leads to the Dark Side και οτι η κοπέλα στην άλλη μερια της γραμμής δε μου έφταιγε σε τιποτα. Ευχαριστώ της είπα.

Έκλεισα το τηλέφωνο και έψαξα στο google. Χιλιάδες τα θύματα παρόμοιας περίπτωσης. Πήρα τηλέφωνο το Στρατηγό. Μου είπε οτι δεν υπάρχει λύση, πρέπει να πληρώσω. Και πλήρωσα.

Τώρα κάθομαι εδώ, με το καταπληκτικό σπαθί μου στα χέρια, το κοιτάζω και αναλογίζομαι πόσο γαμάτο είναι. Είναι το πιο κουλ παιχνίδι που φτιάχτηκε ποτέ και θα εξακολουθήσει να είναι κουλ ακόμα και για τα εγγόνια μου. Μαθαίνω να κάνω κόλπα και διάφορες κινήσεις. Ως star wars fan νιώθω πλήρης. Προσπαθώ να ξεχάσω οτι πλήρωσα μια περιουσία για να το αποκτήσω। Γιατί αν το σκεφτόμουν περισσότερο θα περνούσα στη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης, θα πήγαινα στον τελώνη και θα του έκοβα τα χέρια χωρίς να στάξει ούτε στάλα αίμα, αφού ας μην ξεχνάμε, το lightsaber μου καυτηριάζει αμέσως την πληγή...

:)

Comeback

2010-05-03T17:06:00.005+03:00

Το ξέρω πως έλειψα αρκετό καιρό. Η αλήθεια είναι οτι δεν περνάει μέρα που να μην σκέφτομαι το blog μου και τους φίλους μου στην μπλογκόσφαιρα. Αλλά όλο κάτι γίνεται και μένω πίσω.

Η άνοιξη και το καλοκαίρι είναι περίοδοι που γενικά δε μπορώ να συγκεντρωθώ ούτε να οργανώσω τη σκέψη μου. Στον blogger έχω πάνω απο 10 ποστ μισογραμμένα, γιατί απλά δυσκολεύομαι υπερβολικά να βάλω τις λέξεις στη σωστή σειρά και να εκφράσω αυτά που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Ακόμα και στην ομιλία έχω πρόβλημα και δυσκολεύομαι να πω αυτό που θέλω, χάνω τα λόγια μου λες και προσπαθώ να μιλήσω σε ξένη γλώσσα. (Είμαι καλά γιατρέ;;) Αρχίζω να πιστεύω οτι ο υπερβολικός χρόνος μπροστά στον υπολογιστή είναι η πηγή του κακού.

Στη δουλειά μου το άγχος και η πίεση αυξάνονται συνεχώς. Το μυαλό μου δεν ησυχάζει ούτε στιγμή, γυρίζω στο σπίτι και δεν αφήνω τη δουλειά πίσω μου, την κουβαλάω μαζί μου. Οι μόνες στιγμές που νιώθω τον εγκέφαλό μου να λειτουργεί σε φυσιολογικές συχνότητες είναι όταν ανεβαίνω στο λεωφορείο και ανοίγω το βιβλίο μου. Αξίζει ο κόπος που το κουβαλάω πάντα μαζί μου.

Κατα τα άλλα ακούω Nick Cave και απολαμβάνω την μουσική του ποίηση κάθε μέρα όλη μέρα. Όλοι τρώνε σκάλωμα με τον Cave κάποια στιγμή.. εε;; Το περίεργο είναι πως εξακολουθώ να νιώθω χαρούμενη..

Ένα link, ένα κέικ και ένα τραγούδι

2010-02-07T22:25:00.006+02:00

Το link
Στα μέσα της εβδομάδας ανακάλυψα ένα link το οποίο είμαι σίγουρη πως θα ξετρελάνει πολύ κόσμο. Αν είστε λάτρεις της βροχής και της μούχλας γενικότερα, μπείτε σε αυτό το site και ανεβάστε στη διαπασών την ένταση των ηχείων σας. http://www.rainymood.com/. Ενδείκνυται για περιποιημένους ύπνους κάτω απο απαλά παπλώματα και τύπους που πολλές φορές ο καιρός της Ελλάδας τους καταπιέζει.

Υπήρξε κάποιος άνθρωπος στον πλανήτη Γη ο οποίος είχε την εκπληκτική ιδέα να φτιάξει μια σελίδα που δεν θα κάνει τίποτα άλλο απο το να παίζει ασταμάτητα τον ήχο της βροχής. Δεν ξέρω ποιός είναι αλλά αν τον γνώριζα νομίζω πως θα γινόμασταν πολύ καλοί φίλοι.

Όπως καταλαβαίνετε στο δωμάτιό μου έβρεχε όλη την εβδομάδα και εγώ μπήκα σε πολύ βροχερό και νυσταλέο mood. Ο καιρός έξω βέβαια δε συμβάδιζε με τη διάθεσή μου. Ως που ήρθε η λυτρωτική Παρασκευή.

Το κέικ
Το μεσημέρι της Παρασκευής εγένετο επιτέλους η πραγματική βροχή. Έκανα πέρα το φλιτζάνι του καφέ, έφτιαξα ένα τσάι και ξανακάθησα στο γραφείο. Να χα και λίγο κέικ σκέφτηκα, και θυμήθηκα τη συνταγή της Crispy για κέικ λεμόνι. Αποφάσισα πως την επόμενη μέρα θα το έφτιαχνα οπωσδήποτε. Όταν έφυγα απο τη δουλειά για το σπίτι οι δρόμοι ήταν υγροί και θύμιζαν αυτούς που βλέπουμε σε πλάνα ταινιών απο μυστηριώδεις βραδιές στα στενά της Νέας Υόρκης.

Το Σάββατο πήγα στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια του σπιτιού και αγόρασα όλα υλικά της συνταγής. Έβρεχε απο το πρωί. Η ταμείας επέμενε να μου βάλει σε σακούλες τα χαρτιά υγείας. Εγώ της έλεγα οτι δε θέλω γιατί είμαι με αυτοκίνητο και δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάμε άσκοπα σακούλες. Αυτή επέμενε. Εγώ δεν έκανα πίσω. Τελικά νίκησα και έσωσα τον πλανήτη απο μια πλαστική σακούλα. Όταν γύρισα σπίτι η μαμά μου με ρώτησε γιατί αγόρασα βιολογικό αλεύρι. Θα κάνω κεικ της εξήγησα και ήθελα να το δοκιμάσω. Εντάξει μου λέει αν είναι για ένα κέικ μόνο, γιατί είναι πολύ ακριβό.

Μετά απο όλη αυτή την περιπέτεια ξεκίνησα να φτιάχνω το κέικ. Πρόσθεσα μια έξτρα κουταλιά αγελαδινό βούτυρο μαζί με το βιτάμ. Ανακάτεψα όλα τα υλικά και βούτηξα το δάχτυλό μου στη ζύμη. Δοκίμασα το μίγμα και άρχισα να μουγκρίζω. Η μαμά μου δοκίμασε κι αυτή το μίγμα με το δάχτυλο και μετά πήρε ένα κουτάλι και ξαναδοκίμασε ακόμα τρεις-τέσσερις φορές. Εγώ δοκίμασα πάνω απο δέκα, πάντα μουγκρίζοντας.

Όπως βλεπετε και στις φωτογραφίες όταν το γλυκό βγήκε απο το φούρνο ήταν σκέτο οφθαλμόλουτρο. Μετά το κόψιμο όμως ανακάλυψα μια σήραγγα στη ζύμη, πέρα ως πέρα. Το φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο. Εξακολουθούσε όμως να είναι πολύ νόστιμο. Και έξω εξακολουθούσε να βρέχει.

Το τραγούδι
Την Κυριακή το πρωί ξύπνησα με ένα μουντό φως να μπαίνει απο το παράθυρο. Πέρασα τη μέρα μου μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, τρώγοντας κέικ λεμόνι, ρίχνοντας κλεφτές ματιές έξω και ακούγοντας πολλές φορές αυτό το τραγούδι.

Και έτσι τελείωσε μια εβδομάδα με ασταμάτητη βροχή αλλά λίγο ενδιαφέρον. Αυτή που ξεκινά σήμερα να είναι πιο ενδιαφέρουσα αν γίνεται παρακαλώ!

Listen to the radio

2010-01-19T10:21:00.011+02:00

Έχω ξαναγράψει για αυτό στο παρελθόν αλλά δεν είναι κακή η επανάληψη μερικές φορές*.

Υπάρχει μια εξαιρετικά συναρπαστική σελίδα (http://www.live-radio.net/us.shtml) στον συναρπαστικό κόσμο του ιντερνέτ. Μόλις την ανοίξεις βλέπεις το χάρτη των ΗΠΑ, επιλέγεις πολιτεία και σου δίνει μια λίστα με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της. Εκστασιάζομαι. Γεμίζω ένα φλιτζάνι καφέ στη δουλειά, ανάβω και ένα τσιγάρο. Αφήνω πίσω μου τις διαφημίσεις του Jumbo, ακούω κλασσική ροκ και στα ανάμεσα τι καιρό έχει στο Colorado. Νιώθω σαν να είμαι όντως εκεί.

Ο αγαπημένος μου μέχρι στιγμής σταθμός είναι μικροσκοπικός και βρίσκεται στο Cleveland (http://www.wkhr.org/). Εκεί που το web programming σπάζει κεφάλια, η μουσική των 30s-50s καταφέρνει να γαληνεύει το μυαλό. Βλέπω με άλλη διάθεση την οθόνη του υπολογιστή μου.

*Το προηγούμενο ποστ που έγραψα για αυτό το θέμα ήταν πριν απο ακριβώς 2 χρόνια και 3 ημέρες. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους αυτό, αλλά στη δική μου μικρή ζωή υπάρχει μια τρομακτικά ακριβής περιοδικότητα σε διαθέσεις και αισθήματα. Περίεργα πράγματα.

υγ. crispy, ελπίζω να σου έδωσα μια παραπάνω εναλλακτική για το θέμα του ραδιοφώνου :)

I'm dreaming of a white Christmas

2009-12-26T11:52:00.010+02:00

Πριν αρκετές μέρες, σε ένα τύπου 1euro μαγαζί ξετρύπωσα κάτι πολύχρωμα λαμπάκια απο αυτά της παλιάς σχολής, τα μεγάλα με την μυτούλα στην άκρη. Ενθουσιασμένη και φοβούμενη οτι ίσως να μην ξαναπετύχω ποτέ τέτοιου είδους λαμπάκια, αγόρασα δυο κουτιά.

Γύρισα τρισχαρούμενη στο σπίτι, μπήκα στο δωμάτιό μου, ξεκρέμασα τα δυο κάδρα πάνω απο το κρεβάτι μου και στερέωσα πρόχειρα και βιαστικά τα καλώδια με τα λαμπάκια στον τοίχο, χωρίς καμία αίσθηση ισορροπίας και αισθητικής. Έσβησα το φως και τα έβαλα στην πρίζα. Αυτό ήταν. Ήρθα τα Χριστούγεννα είπα.

Τώρα τα βράδια, ξαπλώνω στο κρεβάτι, μυρίζω το μαξιλάρι μου, κοιτάζω τις σειρές των λάμψεων που περνούν πάνω απο το κεφάλι μου και αναπολώ στιγμές απο τα παιδικά μου χρόνια.

Η πιο ζωντανή παιδική ανάμνηση που έχω απο τα Χριστούγεννα είναι το να χαζεύω με τις ώρες το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να παρατηρώ και να αγγίζω τις μπάλες μια-μια, απο τη βάση του δέντρου προς τα πάνω, να λυπάμαι τις μπάλες που δεν είναι και τόσο μεγάλες και φανταχτερές και να τους αλλάζω θέση για να αποδώσω δικαιοσύνη.

Απόψε ξετρύπωσα όσα dvd με χριστουγεννιάτικες ταινίες υπήρχαν στο σπίτι, άνοιξα ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και έκοψα σε ένα πιάτο δυο κομμάτια τυρόπιτα. Τις μέρες των Χριστουγέννων πρέπει να τις περνάμε με αγαπημένα μας πρόσωπα, αλλά μου αρέσει να ξεκλέβω και λίγη μοναξιά, και να κλείνω ένα prive ραντεβού με το πνεύμα των Χριστουγέννων.

Καλές γιορτές σε όλους, γεμάτες στιγμές γλυκιάς ζωής :)

Ο φόβος

2009-11-08T11:14:00.011+02:00

Προσφατα διάβασα ένα εκπληκτικό παιδικό (ίσως τελικά όχι και τόσο παιδικό) βιβλίο, "Η Μυστηριώδης Εταιρία Μπένετικτ". Η ιστορία είναι οτι μια ομάδα απο χαρισματικά παιδιά επιλέγεται για να σταλεί σε ένα ιδιωτικό σχολείο και να ξεσκεπάσει τα μυστικά σχέδια του προέδρου και ιδιοκτήτη του. Ο άνθρωπος αυτός είναι στην πραγματικότητα ένας επιστήμονας ο οποίος χρησιμοποιεί τα παιδιά του σχολείου του για να εκπληρώσει το μεγάλο σχέδιό του. Μέσα απο την τηλεόραση περνά κρυφά μηνύματα στα μυαλά των ανθρώπων, επηρεάζοντας την κρίση τους. Τους πείθει για μια "Μεγάλη Παγκόσμια Κρίση", τους κάνει να φοβούνται υπερβολικά τα μικρόβια και πολλά άλλα. Το σχέδιο του είναι αφού τους γεμίσει με φοβίες, να εμφανιστεί ως μεγάλος σωτήρας ο οποίος θα καθησυχάσει όλους τους φόβους τους και να καταφέρει έτσι να γίνει ηγέτης του πλανήτη.

Στο ημερολόγιό του σημειώνει: "Φαίνεται οτι κανείς δε συνειδητοποιεί πόσο ισχυρό κίνητρο είναι ο φόβος για την ανθρώπινη προσωπικότητα. Όλα τα συναισθήματα, απο την φιλοδοξία μέχρι τον έρωτα και την απόγνωση, προέρχονται κατα κάποιο τρόπο απο αυτόν."

Οι παραλληλισμοί με τη σημερινή πραγματικότητα είναι αναπόφευκτοι. Πόσο φοβισμένοι είμαστε όλοι μας; Με πόσο φόβο μας εμβολιάζουν καθημερινά τα όσα ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε; Μια οικονομική κρίση που σκέπασε ξαφνικά τις ζωές μας, μια πανδημία γρίπης, τρομοκρατικά χτυπήματα. Και στο στόχαστρο μια ανθρωπότητα που πρέπει να κρατήσει μια στάση.

Φοβόμαστε να κάνουμε σχέδια για το αύριο, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε, να μιλήσουμε, να κρίνουμε, να ονειρευτούμε. Κλεινόμαστε στα σπίτια μας και στους εαυτούς μας. Σε ένα κουτί δισταγμού και τρόμου. Αδύναμοι να αντιδρούμε. Δέκτες, μονάχα δέκτες, είτε φόβου είτε καθησυχασμού, οτι "όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι".

Δε θέλω να φτάσω σε λιακοπουλικά σενάρια με όλες αυτές τις σκέψεις. Θέλω απλά να δω και τη δική σας άποψη πάνω σε όλα αυτά. Το θέμα του βιβλίου είναι ουσιαστικά "η αλήθεια" και αποτελεί εξαιρετική αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό.

Παρούσα

2009-11-06T10:08:00.009+02:00

Να με συγχωρείτε που έλειψα τόσο καιρό απο το μπλογκ. Τους τελευταίους μήνες δουλεύω, εξασκώ όλα τα χόμπι του πλανήτη, προσπαθώ να βρίσκομαι με τους φίλους μου όσο το δυνατόν συχνότερα και παίζω και mmropg παιχνίδια. Ε, τι άλλο να χρειαστεί κανείς ώστε να φεύγει απο το σπίτι του στις 8 το πρωί και να γυρίζει στις 11 το βράδυ;; Είμαι σαν τον Βέγγο πάνω στη βέσπα που φωνάζει "Δεν προλαβαίαιαιαιαινωωωωωωω"!!! Τρώω βλακείες, κοιμάμαι στα λεωφορεία και η τσάντα μου ζυγίζει μισό τόνο. Δεν παραπονιέμαι όμως γιατί κάνω πράγματα που με γεμίζουν απίστευτα..

Παρόλο το τρέξιμο δε σταματάω να διαβάζω όλα τα ωραία που γράφετε όλο αυτόν τον καιρό και όσα περισσότερα διαβάζω τόσο περισσότερο χαίρομαι που έχω ανακαλύψει και παρακολουθώ blogs αξιόλογα όσο τα δικά σας.

Τέλος θα ήθελα να πω σε όσους απο σας έχετε ενεργοποιημένη την οπτική επαλήθευση κωδικών στα σχόλια, να τη βγάλετε. Εκτός του οτι με καθυστερεί πετυχαίνω και κάτι απίθανες λέξεις όπως...

Cheers!

Κουίζ μήνα Σεπτέμβρη

2009-09-07T10:13:00.005+02:00

Πως λέγεται με μια λέξη, εκείνο το πλαστικό αυτοκόλλητο διάφανο ρολό με το οποίο τυλίγαμε μικροί τα βιβλία στο δημοτικό;;

(προσοχή: δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις!)

Υπάρχει άραγε πιο χαρακτηριστική μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων, απο αυτή των καινούριων βιβλίων της
?

Η αρχή του φθινοπώρου

2009-08-31T23:29:00.009+02:00

Καλωσορίζω με μεγάλη χαρά το φθινόπωρο και φέτος :) (κάθε χρόνο τα ίδια λέω)
Και επειδή τις τελευταίες μέρες ξυπνάω κρυώνοντας τα βράδια και φοράω κάλτσες, και επειδή θέλω να ρθει γρήγορα ο καιρός των παχιών χαλιών, της φωτιάς και του νυχτώματος απο τις 5 το απόγευμα, θα βάλω να παίζει ένα blues, με φυσαρμόνικα και κιθάρα.

Δυο βιβλια για να χαθείς

2009-08-31T13:22:00.020+02:00

Τους τελευταίους μήνες έχω διαβάσει ΜΟΝΟ καλά βιβλία, και είμαι φοβερά ενθουσιασμένη γι' αυτό. Συνήθως στις παρτίδες βιβλίων που αγοράζω, τα μισά τουλάχιστον είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενα και το βασικότερο είναι ότι αυτό το αναπάντεχο δεν είναι καθόλου μα καθόλου ικανοποιητικό, σε σημείο που να μην αντέχω να διαβάσω άλλο και να παρατάω το βιβλίο στη μέση.

Ανάμεσα στα βιβλία των τελευταίων παρτίδων λοιπόν, ξεχώρισα δυο, τα έβαλα στη λίστα με τα αγαπημένα μου, και είπα να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου μαζί σας, γιατί πραγματικά το αξίζουν.

Το φθινόπωρο του πατριάρχη

"Ο Πατριάρχης, ένας «παραδοσιακός» Λατινοαμερικανικής προέλευσης δικτάτορας, είναι ένας γέρος στρατηγός ακαθόριστης ηλικίας «μεταξύ 107 και 232 χρόνων», σε κάποια ανώνυμη Λατινοαμερικάνικη χώρα. Μέσα από τα καθημερινά γεγονότα της ζωής του αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά από στυγνούς δικτάτορες, παλαιούς και σύγχρονους, που συνθέτουν την εικόνα του, αυτή όμως η μυθική, αινιγματική, τρομερή και παντοδύναμη φιγούρα μεταμορφώνεται από την πένα του συγγραφέα σε ήρωα φαρσοκωμωδίας. Ο δικτάτορας επιτέλους απομυθοποιείται, ξαναπαίρνει τις ανθρώπινες διαστάσεις του, καταρρέει και τελικά πεθαίνει για να αφήσει το σαπισμένο κορμί του έρμαιο στα όρνια που μπαινοβγαίνουν στο «μέγαρο της εξουσίας."

Αν έχετε διαβάσει έστω και ένα βιβλίο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τότε θα υποψιάζεστε τι μπορεί να βιώσετε διαβάζοντας άλλο ένα. Τη μοναξιά της ύπαρξης, την απομόνωση, την φρίκη, την παράνοια, τη μαγεία εικόνων και γεγονότων που ξεφεύγουν από την λογική, και την βύθιση του ανθρώπου στον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό που χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας.

Το κείμενο δεν έχει παραγράφους, είναι συνεχές και ατελείωτο, ενώ οι τελείες είναι ελάχιστες. Η αφήγηση αλλάζει συνεχώς πρόσωπο, τόπο και χρόνο, αλλά με απόλυτα φυσικό τρόπο και ειρμό. Είναι το πιο απολαυστικό, ευφυές και περίτεχνο παραλήρημα που έχω διαβάσει.

Νεκροταφείο Πιάνων

"Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Λισαβόνα, μια σαγηνευτική πόλη έξω από το χρόνο, όπου γεννιούνται, ζουν, ονειρεύονται, παντρεύονται, εργάζονται και πεθαίνουν τα πρόσωπα του βιβλίου. Στο σκηνικό αυτό προστίθεται ένα εργαστήριο ξυλουργικής, στα σπλάχνα του οποίου φωλιάζει το νεκροταφείο πιάνων, ένας τόπος εθελούσιας εξορίας, μέρος μυστικών αναγνώσεων, απόμερο καταφύγιο μοιχείας, αυλή παιδικών παιχνιδιών και εξομολογητήριο νεκρών. Είναι ο τόπος όπου συνδέονται οι γενιές.

Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία τριών γενεών της οικογένειας του Φρανσίσκο Λαζάρο (1891-1912), του μαραθωνοδρόμου ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο 30ό χιλιόμετρο του Μαραθωνίου στη Στοκχόλμη το 1912."

Το βιβλίο αυτό δεν το έχω τελειώσει ακόμα αλλά έχω μαγευτεί ήδη τόσο πολύ που δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Καθώς διαβάζω, έχω την εντύπωση πως παρακολουθώ την ιστορία σε οθόνη με κάποιες σκηνές σε αργή κίνηση. Όλες οι λεπτομέρειες που φτιάχνουν μια στιγμή στο χρόνο μεγεθύνονται και μπαίνουν σε πρώτο πλάνο. Όλα τα αντικείμενα και οι κινήσεις αποκτούν άλλη διάσταση.

Είναι σαν να μπαίνεις στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου και να διαβάζεις τις αναμνήσεις της ζωής του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που διαβάζεις τις δικές σου αναμνήσεις μέσα στο κεφάλι σου. Απλά συγκλονιστικό.

(Και εδώ μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου)

.
.
.

Χαιρετίσματα και στην Crispy που με ξεσήκωσε γι' αυτό το ποστ!

Τσουλήθρα στο διάστημα

2009-08-26T22:32:00.004+02:00

... και ανάμεσα στα αστέρια.

Δεν είναι screenshot απο ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Είναι αληθινό και εδώ μπορείτε να διαβάσετε την εξήγηση.
Αν κάνετε ζουμ στη φωτογραφία θα μπορέσετε να δείτε και τους γαλαξίες στο βάθος.

Όπως λέει και ο ποιητής "Καλή αντάμωση λοιπόν στων αστεριών το φως"

Τραύματα

2009-08-25T12:56:00.003+02:00

Η εικόνα ενός φλεγόμενου δέντρου
είναι σαν την εικόνα ενός ανθρώπου που καίγεται ζωντανός.

Το δέντρο δεν είναι απλά ένα φυτό,
είναι μια οντότητα,
μια ύπαρξη
τόσο αγνή και ευγενική,
που θα πρέπει να κλαίμε κάθε φορά που χάνεται.
Απ' τα δικά μας χέρια.

Επιστροφή

2009-08-16T20:00:00.002+03:00

Ιδού οι λίγες φωτογραφίες απο τις φετινές μου διακοπές στη Μήλο. Άντε να επιστρέφουμε και οι υπόλοιποι σιγά σιγά!

Κάτι κουρασμένα παλικάρια

2009-08-10T00:14:00.008+03:00

Αύριο ξεκινάει ο δεύτερος γύρος των διακοπών μου. Πάω να τοποθετηθώ με περίσσεια χάρη και ακόμα πιο περίσσεια νύστα πάνω απο την πετσέτα μου και κάτω απο την ομπρέλα μου.

- Σκέφτομαι, μια εβδομάδα δε μου φτάνει, δε θα ξεκουραστώ. Μέχρι να πεις κύμινο είσαι πάλι στο σπίτι και η μαμά σου, σου ζητάει τα άπλυτα για να τα βάλει στο πλυντήριο.

- Έβαλα και το laptop στη βαλίτσα. Αν και ένα laptop χωρίς ίντερνετ είναι σαν ψυγείο χωρίς παγάκια, λειτουργεί σαν το αυτοκόλλητο νικοτίνης. Στον προηγούμενο γύρο διακοπών, τον Ιούλιο, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην σκέφτομαι πόσο όμορφη είναι η σελίδα του google. Αλλά όταν μια μέρα στο εντελώς ξαφνικό αντίκρισα ένα internet cafe μπροστά μου, το έβλεπα σαν λουκουμά αχνιστό και μυρωδάτο. Παρακαλούσα τον στρατηγό να μπούμε μέσα "για μισή ωρίτσα μόνο" αλλά αυτός ο βάρβαρος τίποτα. Πάλι αυτό το Γολγοθά πως θα τον ανέβω;

- Δε θέλω να γρουσουζέψω πάαααρα πολύ... αλλά μια μέρα διακοπές στη θάλασσα με συννεφοβροχή πολύ θα θελα να την ξαναζήσω. Ξέρετε, αυτό που σε πιάνει μια γνώριμη βρωμομελαγχολία, όρεξη για χουζούρεμα, να τυλίγεσαι με σεντόνια και να παίζεις επιτραπέζια στο μπαλκόνι. Το καλύτερο πράγμα με τον Αύγουστο είναι πως είναι ο μήνας πριν τον Σεμπέμβριο.

Χαιρετώ όσους εξακολουθούν να παραμένουν εδώ, αν έχει μείνει και κανένας δηλαδή! Τα ξαναλέμε σε μια εβδομάδα. Καλό δεκαπενταύγουστο, φιλιά!

Ιρλανδός

2009-07-28T21:54:00.001+03:00

Με μουσική υπόκρουση τους Corrs.
Ταξίδι σε παραμύθια και μυστήριους πράσινους κόσμους

Now she's walking through the clouds
With a circus mind
That's running wild
Butterflies and zebras
And moonbeams and fairytales
All she ever thinks about is riding with the wind

Janis Joplin + Robert Plant = love for ever

2009-07-22T13:33:00.004+03:00

Αν η Janis και ο Robert είχαν ερωτευτεί, θα φλέρταραν σε κάποιο λιωμένο πάρτι, με κιθάρες στα χέρια, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ο ένας τον άλλο με τον καλύτερο αυτοσχεδιασμό σε κάποια μπλουζ μπαλάντα.

Αν η Janis και ο Robert ήταν ζευγάρι, ο John Lennon και η Yoko Ono θα είχαν ξεπεραστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Αν η Janis και ο Robert τραγουδούσαν μαζί, οι άνθρωποι του πλανήτη Γη δε θα χρειαζόταν να παίρνουν ναρκωτικά για να φτιάχνονται.

Αν Janis και ο Robert έκαναν έρωτα, στον αέρα γύρω τους θα λάμβαναν χώρα ψυχεδελικές εκρήξεις σούπερ νόβα.

Αν η Janis και ο Robert έκαναν παιδιά, θα ουρλιάζαν τόσο... μα τόσο υπέροχα...

Αγαπητή Μυρτώ Κοντοβά,

2009-07-20T16:48:00.003+03:00

- Πρώτα γράφεις "Το κουβάρι των Αλλόκοτων Πραγμάτων" και μετατρέπεις χιλιάδες κόσμο σε αθώα ευαίσθητα πιτσιρίκια. Το λατρέψαμε και το βάλαμε στο ντουλάπι της ψυχής μας.

- Μετά γράφεις τραγούδια για την Πρωτοψάλτη και την Γαλάνη. Εντάξει, περιμέναμε ένα δεύτερο βιβλίο αντί για στίχους αλλά καλή η δουλειά σου.

- Ύστερα γράφεις το σενάριο για τη σειρά Υπέροχα Πλάσματα που μιλάει μόνο για σεξ σεξ και σεξ. Αρχίζεις και μου τη δίνεις. Εγώ αγάπησα τον Αστρή και συ μου τον δένεις με δυναμίτη και μου τον ανατινάζεις.

- Τέλος γίνεσαι φιλενάδα με την Άννα Βίσση και της γράφεις τραγούδι "Μπορείς απόψε να βγεις μ΄όλες τι τσούλες της γης"..........................

χωρίς πολλά πολλά, θα ήθελα να σε ρωτήσω..

...γιατί βρε κορίτσι μου.... ΓΙΑΤΙ;;;

Ατέλειωτοι περίπατοι

2009-07-17T00:42:00.001+03:00

σε σκηνικό πίνακα

Magic Music History

2009-07-15T09:46:00.000+03:00

Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα η μουσική εξελίχθηκε τόσο, όσο ούτε η ίδια θα μπορούσε να περιμένει. Ελευθερία, πειραματισμός, νέα μουσικά είδη και φόρμες, νέα μουσικά όργανα. Οι μουσικές που ακούμε σήμερα είναι προϊόντα περίπλοκων ζυμώσεων, ιδεών και ανθρώπινων μυαλών. Πρόσωπα - κλειδιά σημάδεψαν την ιστορία της μουσικής και άλλαξαν την πορεία της.

Ήταν σαν ένα παλούκι που πάνω του ξαφνικά φύτρωσε και μεγάλωσε ένα κλαδάκι, κι ύστερα περισσότερα, και τα κλαδιά ανθίσανε, κι ύστερα άρχισαν να ελίσσονται και να περιστρέφονται, και να μπερδεύονται μεταξύ τους, σε ένα χάος τόσο δημιουργικό και ατελείωτο όσο το σύμπαν του ανθρώπινου νου.

Τι τροπή θα είχε πάρει μουσική, αν δεν υπήρχαν oι Muddy Waters, Little Walter, Chuck Berry, Bill Haley and the Comets, Beatles, Rolling Stones, Kinks, Bob Dylan, Bob Marley, Patti Smith, Who, Jimmy Hendrix, Led Zeppelin;; (και πολλοί πολλοί πολλοί ακόμα)

Τι θα ακούγαμε σήμερα στα ραδιόφωνά μας αν δεν είχε εφευρεθεί κάποτε η ηλεκτρική κιθάρα ή το synthesizer; Μέχρι που μπορεί να φτάσει η μαγεία που φτιάχνουν οκτώ νότες;

Ο προβληματισμός αυτός προέκυψε μετά το θάνατο του Michael Jackson, τα πολλά αφιερώματα στο web και τα πολλά πολλά videos του youtube. Γιατί και ο Jackson κατέχει μια θέση στο πάνθεον των μαγικών ανθρώπων που επηρέασαν τη μουσική και τον τρόπο έκφρασής της.

Ερωτήσεις στον Ευγένιο Τριβιζά

2009-06-05T11:22:00.004+03:00

Γιατί καμιά φορά στη ζωή τα φρικιά γίνονται φύκια;
Για τον ίδιο λόγο που τα βλήματα γίνονται εμβλήματα και οι υποκριτές γίνονται κριτές.
Τι είναι και πως χρησιμοποιείται ο γαργαλιός;
Ο γαργαλιός είναι ένα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος. Ενεργοποιείται αυτόματα, μόλις αρχίσεις να κατσουφιάζεις. Για όσους δεν έχουν πρόσβαση σε γαργαλιό συνιστώ την πορτογαργαλάδα, ένα αναψυκτικό που μόλις το πίνεις ξεκαρδίζεσαι στα γέλια.
Πού μπορεί κανείς να βρει έναν αναδρομικό καθρέφτη;
Στο εργαστήρι μου στο Νησί των Πυροτεχνημάτων. Εκεί εκτός από τον καθρέφτη που σε δείχνει όπως ήσουνα πριν δέκα χρόνια, μπορεί να βρει κανείς πολλά ακόμα ενδιαφέροντα αντικείμενα, όπως το χαρταετό εσωτερικών χώρων, τις καραμέλες με σιγαστήρα που δεν κάνουν θόρυβο όταν τις τραγανίζεις στον κινηματογράφο, την άθραυστη σαπουνόφουσκα, το ελαφρύδι και τον ημι – σκουπιδοντενεκέ.
Είναι αλήθεια ότι τα σοκολατινικά θα διδάσκονται από του χρόνου σε όλα τα σχολεία του Κουφέιτ και του Πιπερού;
Η πληροφορία σας είναι απόλυτα σωστή. Θα διδάσκονται επίσης δύο νέα μαθήματα, δηλαδή η λαγογραφία, η επιστήμη που ασχολείται με τα αυτιά των λαγών, και η σχοινοθεσία, το μάθημα που μας διδάσκει πώς να γίνουμε καλοί σχοινοβάτες σε τσίρκο. Οι μαθητές θα μαθαίνουν επίσης γεωγραφία από χάρτες χαμένων θησαυρών και τα βράδια θα παίζουν ποδοσφαιροφώσφορο με μια μπάλα που φωσφορίζει.

Απο τη συνέντευξη της Παυλίνας Εξαδακτύλου, στην εφημερίδα Διαδρομές.

Τρένο χωρίς επιστροφή

2009-05-25T22:18:00.004+03:00

To post της Αlma Libre μου έφερε στο μυαλό την αγαπημένη μου σκηνή απο την ταινία Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων (Spirited Away).
Εκεί που η παγιδευμένη σε ένα παράλληλο μαγικό κόσμο Τσιχίρο, ανεβαίνει σε ένα παράξενο τρένο, που δεν έχει εισιτήρια επιστροφής, και ταξιδεύει με συνεπιβάτες - σκιές, για να σώσει τη ζωή του φίλου της.

Σε αυτήν την τόσο πρωτόγνωρη διαδρομή, η ζωή μοιάζει να έχει εξαφανιστεί και ο χρόνος να έχει σταματήσει.

Οι εικόνες, η ατμόσφαιρα και η μουσική της σκηνής αποπνέουν μια ηρεμία και μια αβάσταχτη θλίψη. Ίσως πάντα όταν νιώθουμε κάπως έτσι, όντως τα ρολόγια να αλλάζουν για λίγο το ρυθμό τους και οι άνθρωποι γύρω μας να εξαφανίζονται.

Το κενό της μεγαλούπολης

2009-05-24T21:59:00.004+03:00

Πάντα θεωρούσα άσχημα τα κτίρια καθρέπτες. Κατακλύζουν τις πόλεις χωρίς χρώμα, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς περιεχόμενο. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να αντικατοπτρίζουν στην επιφάνειά τους τα πραγματικά κτίρια. Ή τους φιλάρεσκους, νάρκισσους και εγωιστές εαυτούς μας.
Χωρίς παράθυρα και διέξοδο. Σφραγίζουν τους ανθρώπους σε διάφανα ασφυκτικά κλουβιά.

Madrugada

2009-05-19T00:37:00.007+03:00

Κιτρινισμένα χαρτιά, άδειοι αναπτήρες, μαλακές χορδές, εύθραυστες μεμβράνες, αργοκίνητες σκιές, νυσταγμένα ξημερώματα,
σκουριασμένα αυτοκίνητα, αέρας, μαλλιά που μαστιγώνουν,
άδεια μπουκάλια, βρώμικα σεντόνια, λεπίδες από φως, θολοί καθρέφτες, σκονισμένη τηλεόραση,
ζεστό δέρμα, ιδρώτας, αλάτι στα χείλη, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα,
κόκκινα φώτα, κι ύστερα κίτρινα και βαθιά περίεργα μπλε,
βελούδινες κλειστές κουρτίνες, χέρια στον αέρα, υπνωτισμένα μάτια, μεθυσμένες κιθάρες
και σπαρακτικές κραυγές,
και γύρω στην ατμόσφαιρα
μουσική,
μόνο μουσική

Χρώμα με χρώμα έχει διαφορά

2009-03-30T23:13:00.004+02:00

όσο η άνοιξη γδύνεται και πετά τα ζεστά της ρούχα δεξιά και αριστερά...

κάποιοι ακόμη απόμειναν να ονειρεύονται τα φθινοπωρινά μεσημέρια

(η φωτογραφία βρέθηκε στο θαυμάσιο μπλογκ του ταξιδευτή)

Διαδρομές γεμάτες περιπέτεια...

2009-03-03T22:08:00.005+02:00

Επειδή περνάω περίπου δυόμισι ώρες κάθε μέρα σε ένα λεωφορείο, κουβαλάω πάντα μαζί, το κινητό μου για να ακούω μουσική και ένα βιβλίο. Το δεύτερο είναι ο καλύτερος τρόπος να αξιοποιήσεις το χαμένο σου χρόνο σε τέτοιου είδους καταναγκαστικές διαδρομές.

Έτσι κατά καιρούς μπαίνω σε ένα βιβλιοπωλείο, διαλέγω 4-5 βιβλία που μου γυαλίζουν στο μάτι, και αφού τα τελειώσω, ξαναβγαίνω για ανεφοδιασμό. Η τελευταία μου γύρα δεν ήταν και πολύ πετυχημένη. Δηλαδή ήταν εντελώς αποτυχημένη. Βιβλία βαρετά και άτεχνα, που διαβάζονται σχεδόν με το ζόρι. Έχοντας βαρεθεί και ξενερώσει τρομερά, έψαχνα για κάτι που να μου κεντρίσει πολύ το ενδιαφέρον, να κάνει "ντιν", να αστράψει και να με κερδίσει αμέσως. Κάτι χαρούμενο. Κάτι ζωντανό.

Έψαχνα στους ξένους συγγραφείς. Βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα βιβλιαράκια αλλά όχι κάτι συγκλονιστικό. Ξαφνικά, το βλέμμα μου σταματάει σε ένα εξώφυλλο. Κάποιος μάλλον μετάνιωσε, αποφάσισε να μην το αγοράσει και το είχε παράτησε εκεί. "Λέμονι Σνίκετ - Μια σειρά από ατυχή γεγονότα".... Χμμμμμμμ... λέω μέσα μου.

Ανοίγω στην πρώτη σελίδα και διαβάζω:
"Αν σας ενδιαφέρουν οι ιστορίες με καλό τέλος, τότε θα ήταν καλύτερο για σας να διαβάσετε κάποιο άλλο βιβλίο. Σε αυτό εδώ το βιβλίο, όχι μόνο δεν υπάρχει καλό τέλος, δεν υπάρχει ούτε καλή αρχή, αλλά και στη μέση τα ευχάριστα πράγματα είναι πολύ λίγα. Κι αυτό γιατί δε συνέβησαν και πολλά ευχάριστα πράγματα στη ζωή των αδερφών Μποντλέρ. Η Βάιολετ, ο Κλάους και η Σάνι Μποντλέρ ήταν έξυπνα παιδιά, πολυμήχανα, πολύ γοητευτικά, με όμορφα χαρακτηριστικά. Μόνο που στάθηκαν εξαιρετικά άτυχα και σχεδόν όλα όσα τους συνέβησαν γέμισαν τη ζωή τους με συμφορές, δυστυχία και απόγνωση. Λυπάμαι που σας τα λέω όλα αυτά, αλλά κάπως έτσι πάει η ιστορία."

Αχάαααα!! Αυτό ήταν το βιβλίο μου!! Πήρα γρήγορα το αστικό και άρχισα αμέσως να διαβάζω..... Μετά από μισή ώρα συνειδητοποίησα πως ήταν η πρώτη φορά που περνούσα τόσο καταπληκτικά σε ένα λεωφορείο! Βυθίστηκα στις σελίδες και ζούσα την περιπέτεια. Ήμουν ενθουσιασμένη με το παιδικό μου βιβλίο και το απολάμβανα δεόντως!

Με πανέξυπνη γραφή, μαύρο χιούμορ, και γρήγορη πλοκή, η Σειρά από Ατυχή Γεγονότα, φτάνει τα 13 βιβλία. Έφτασα στο τρίτο. Με το βιβλίο μου στο χέρι, μπαίνω στο αστικό και νιώθω σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς του ΟΑΣΘ.

Όταν μπεις στον κόσμο του Λέμονι Σνίκετ ξεχνάς την ηλικία σου. Πως δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα;

Ανταπόκριση απο Λονδίνο

2009-02-18T07:51:00.001+02:00

Πριν μια εβδομάδα περίπου επέστρεψα απο τα υγρά Λονδίνα. Το 5ήμερο ταξίδι μου φάνηκε πολύ μεγαλύτερο σε διάρκεια. Συμπυκνωμένες εμπειρίες, εικόνες και μυρωδιές, κλείστηκαν σε κουτάκια, φωτογραφίες και αναμνήσεις και γύρισαν μαζί μου πίσω, στην πραγματικότητα.

Οι φωτογραφίες συγκεκριμένα συμπυκνώθηκαν ξανά σε ένα βίντεο. Και μια παρουσίαση εικόνων αγγλικής προέλευσης σε καταιγιστικό ρυθμό δε θα μπορούσε να έχει κάτι άλλο ως μουσική υπόκρουση, παρα μονο Led Zeppelin.

Eξαρτήσεις

2009-02-15T12:50:00.005+02:00

με δύο πρόσωπα

Γαλήνη

2009-02-13T00:19:00.006+02:00

Ανάμεσα στο φόβο και τους εφιάλτες, το άγχος και τις στενοχώριες, είναι κάποια τοσοδα μικρά πράγματα που σε ηρεμούν με μαγικό τρόπο. Όπως αυτός ο πίνακας, που τον είδα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Ανάμεσα σ' άλλους εκατοντάδες που υπήρχαν, όταν πέρασα απο μπροστά του, έμεινα εκεί. Στάθηκα πέντε λεπτά να τον κοιτάζω. Ένιωσα γαλήνη. Και άνοιξη. Ένιωσα τον ήλιο και το έδαφος να με ζεσταίνουν και ένα απαλό αεράκι να με δροσίζει.

Θαύμασα πολλούς πίνακες. Αλλά αυτός με μάγεψε. Είναι αυτό που λένε τέχνη.

Κακό όνειρο

2009-02-12T23:42:00.004+02:00

Απο μικρή έβλεπα συχνά στον ύπνο μου εφιάλτες. Έφτασε μια περίοδος που φοβόμουν να κοιμηθώ. Η μάνα μου, που την ξυπνούσα κάθε τρεις και λίγο κλαίγοντας και φωνάζοντας, με πήγε ένα πρωί σε παπά να μου διαβάσει ευχή.

Οι εφιάλτες μου είναι διεστραμένοι, άρρωστοι και εξανλητικοί. Τόσο που δε θέλω καν να διηγηθώ κάποιους απο αυτούς σε άλλον άνθρωπο. Με τρομάζουν οι οθόνες στο κεφάλι μου.

Το καλό είναι πως πάντοτε στα όνειρα υπάρχει μια έξοδος κινδύνου. Όταν φτάνει το χειρότερο ξυπνάς. Πάει, πέρασε. Στο περίπου ησυχάζεις. Την επόμενη μπορεί να μην το θυμάσαι καν.

Οι χειρότεροι εφιάλτες είναι οι άλλοι. Που παραμένουν μέσα σου και γύρω σου, ακόμα κι όταν δεν είσαι στο ζεστό σου κρεβατάκι. Και δεν έχουν έξοδο κινδύνου.

Ομιχλώδης 2

2009-01-28T23:12:00.007+02:00

Η μαγεία της ομίχλης είναι πως περιορίζει τον κόσμο γύρω σου σε λιγότερα ορατά τετραγωνικά μέτρα και σε κάνει να προσέχεις περισσότερο αυτά που βρίσκονται κοντά σου. Τα παπούτσια σου, το δρόμο που περπατάς, τους ανθρώπους που περπατούν δίπλα σου.

Είναι γοητευτική η ομίχλη....
....
....
Αρκεί να μην οδηγείς παράλληλα σε γκρεμό ή να πρωταγωνιστείς σε ταινία τρόμου...

Στο στέκι της γειτονιάς

2009-01-22T22:07:00.003+02:00

Θα θελα να μένω σε ένα μικρό διαμέρισμα, σε μια γειτονιά, σε ένα δρόμο, όπως η Ολύμπου, η Κασσάνδρου, η Φιλίππου. Και στη γειτονιά μου να υπάρχει ένα μικρό, σκοτεινό μαγαζάκι, με παλιό ξύλινο bar, με τετράγωνα μεγάλα τραπέζια και ήσυχη μουσική. Και αυτό να είναι το στέκι μου. Να πηγαίνω ότι ώρα θέλω, χωρίς παρέα, να διαβάζω το βιβλίο μου και να πίνω μπύρες. Να έχω απέναντι έναν 50άρη μπάρμαν αληθινό φιλόσοφο, να του λέω τον πόνο μου όποτε δεν είμαι καλά.

Αλήθεια αυτά τα μέρη υπάρχουν μόνο στις ταινίες ή είδε στ'αλήθεια κάποιο-κάποιος-κάπου-κάποτε; Ξέρετε εκείνα που μαζεύουν τον ίδιο κόσμο σχεδόν κάθε μέρα. Που οι θαμώνες μιλούν μεταξύ τους χωρίς να είναι φίλοι και χωρίς να κρατούν κάποια επαφή, εκτός αυτού του χώρου. Σαν συνταξιδιώτες σε λεωφορείο του κτελ, που πιάνουν την κουβέντα στη διαδρομή για να περάσει η ώρα, κι όταν φτάσουν στον προορισμό τους αποχαιρετιούνται χωρίς πολλά πολλά.

Όπως τους παππούδες μας που πήγαιναν στα καφενεία. Που σε κάθε τραπέζι καθόταν κι απο ένα άτομο, στη αρχή όλοι αμίλητοι και σοβαροί, και μετά να μιλούν ασταμάτητα και να λένε στην υγειά μας. Πω πω ιστορίες...

On the bus...

2009-01-21T10:00:00.000+02:00

Αυτή η δεκάδα απο βρωμοροκιές είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου και παίζει παρέα με τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ. Θέλουν υπομονή τα ταξίδια και οι διαδρομές ιδίως όταν είναι στριμωγμένα σε ένα αστικό λεωφορείο. Ιιιχααα!

Αέρας ανανέωσης

2009-01-08T21:08:00.003+02:00

μπήκε απο το παράθυρο και άλλαξε το σπίτι της zekia. Το "φουουουουουου" το έκανε η diva. Λίγη βοήθεια και απο τον Βασίλη και να μαστε. Θέλει δουλειά ακόμα βέβαια αλλά θα το φτιάξω. Τζάμπα τα χουμε πτυχία;;;

Just a Perfect Day

2009-01-04T16:50:00.006+02:00

Αύριο είναι η πρώτη Δευτέρα της νέας χρονιάς. Είναι η καλύτερη Δευτέρα για να βάλεις σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο δράσης, ένα plan που λέμε και στο χωριό μου. Είναι η πιο αποφασιστική ημέρα και η καταλληλότερη για αλλαγή πλεύσεως.

Όρμα λοιπόν με φόρα! Καλή Χρονιά!

Πάμε στην απέναντι μεριά

2008-12-18T01:04:00.005+02:00

με μουσική υπόκρουση

η φωτογραφία είναι από το μπλογκ της μάγιας

Τέλος Κεφαλαίου

2008-12-18T00:34:00.007+02:00

Το πρωί της Τετάρτης ανέβηκα στο αυτοκίνητο για να ξεκινήσω για το ΤΕΙ. Ο αδερφός μου είχε ξεχάσει ένα cd να παίζει και μόλις έβαλα μπρος, άρχισε το Comfortably Numb των Pink Floyd. Κοίτα να δεις, σκέφτομαι, ταιριαστό τραγούδι για μια μέρα ορκομωσίας. Ανέβασα την ένταση και άρχισα να σιγοτραγουδάω.

Μετά απο λίγα λεπτα στο δρόμο, είδα να περνάει απο πάνω μου το μεγαλύτερο σμήνος πουλιών που έχω δει ποτε, ίσα με 4 οικοδομικά τετράγωνα. Αποχαιρετισμός, σκέφτηκα... Κατέβασα το τζάμι και άναψα τσιγάρο.

Πέρασα μια βόλτα απο το φοιτητόσπιτο, είδα απ' εξω το ιστορικό μπαλκόνι μας, είπα ένα γεια στους δρόμους της πρώην γειτονιάς μου. Πάει κι αυτό.

Στο ΤΕΙ υπήρχε ησυχία, λίγοστός κόσμος στους διαδρόμους. Πήρα ένα καφέ απο το κυλικείο και μια βαθιά αναπνοή. Έκανα μια βόλτα. Πριν ξεκινήσει η ορκομωσία χαζευα κάτι απίθανους τύπους και τύπισσες που παρόλο που δε γνωριζόμασταν, τους έβλεπα παλιοτερα καθε μέρα . Με το παντα ίδιο ύφος, τον καφέ στο ένα χέρι, το τετράδιο στο άλλο. Στα παγκάκια, στους διαδρόμους, στα θρανιά. Τώρα ήταν ντυμένοι στα καλά τους. Φεύγανε κι αυτοί. Και γω έφευγα.

Υπάρχουν τελικά φορές που το σύμπαν επιχειρεί να σου μιλήσει; Η μοίρα στέλνει σημάδια στις ζωές μας; Ή μήπως εμείς εφεβρίσκουμε τέτοια σημάδια για να δώσουμε βάρος σε στιγμές και αποφάσεις;

Όπως και να χει, μια μελαγχολία σκέπασε τη σημερινή ημέρα. Ημέρα που γράφει "Τέλος Κεφαλαίου" και προσπαθεί να γεμίσει δύναμη για να αντιμετωπίσει τη νοσταλγία μεγάλων στιγμών.

Όχι, όχι, δε μεγαλώνω, απλά εξελίσσομαι..

Με δόξα και τιμή

2008-12-16T19:36:00.006+02:00

αυρίο θα ανακυρηχθώ Επιστήμων ,

θα υπογράψω με στυλ και θα φωτογραφηθώ με χάρη...

Η μεγάλη στιγμή έφτασε,

αν και με πολλούς μήνες καθυστέρηση...

.... κανονικά θα έπρεπε να μου δώσουν και ειδικό βραβείο για την προσφορά και το έργο μου στην πρόοδο της τεχνολογίας αλλά θα είμαι ταπεινή και δε θα κάνω φασαρία γι'αυτό!

Το τέλος μιας μεγάλης εβδομάδας

2008-12-15T01:19:00.004+02:00

Κυριακή βράδυ,το τέλος μιας μεγάλης εβδομάδας. Ήρθαμε αντιμέτωποι με πολλά, με τις αντιλήψεις μας, τα όνειρά μας, την απογοήτευσή μας αλλά και αντιμέτωποι μεταξύ μας. Χιλιάδες απόψεις και γνώμες, ορθάνοιχτα μάτια και κλειστές τηλεοράσεις. Πόλεις που βράζουν και μπερδεμένες σκέψεις.

Ο χρόνος θα δείξει αν όσα ζήσαμε σημαινουν αλήθεια κάτι ή όχι. Δεν ξέρω τι να κρατήσω μέσα μου απο όλα όσα έγιναν.

Πιο πολύ μου μένει μια γεύση αδικίας, απο κάθε μεριά και προς κάθε κατεύθυνση.

χθες βράδυ στο Principal

2008-12-01T23:22:00.003+02:00

έγινε μαγεία.... όσοι βρέθηκαν στη συναυλία των Anathema έζησαν κάποιες απο εκείνες τις στιγμές που τα πόδια σου ανυψώνονται λίγο πιο πάνω απο τη γη. Και όλοι έφυγαν χαμογελαστοί και γεμάτοι.

Ανήφορος - Κατήφορος

2008-11-04T22:15:00.004+02:00

Εξαρτάται απο ποιά μεριά του δρόμου βρίσκεσαι.

Στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών

2008-11-04T21:28:00.005+02:00

Ο άνθρωπος εκείνος είχε ταξιδέψει πολύ. Στη ζωή του είχε γυρίσει σε εκατοντάδες χώρες, αληθινές και φανταστικές...

Το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο ήταν η σύντομη επίσκεψή του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Έφτασε τυχαία στα σύνορά της. Στ δρόμο απο την Αμπελοχώρα προς την Παραϊδα, υπήρχε μια μικρή παράκαμψη προς τη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Επειδή του άρεσαν οι εξερευνήσεις, πήρε εκείνο το δρόμο. Ο δρόμος ήταν όλο στροφέςκαι κατέληγε σ'ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι. Στην πόρτα μια πινακίδα έγραφε:

ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ
ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ,
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ ΤΟΥ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΜΑΡΑ
Ή ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.

Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και στην τύχη, έστριψε πρώτα δεξιά. Ο νέος διάδρομος είχε μήκος καμιά πενηνταριά μέτρα και κατέληγε σε μια τεράστια πόρτα. Μόλις έκανε τα πρώτα βήματα, άρχισε να ακούει τα αχ-βαχ και τα βογκητά που έρχονταν απο το μαύρο δωμάτιο.

Για μια στιγμή, οι κραυγές πόνου και στεναχώριας τον έκαναν να διστάσει, όμως, αποφάσισε να συνεχίσει. Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.

Γύρω απο ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα. Στο κέντρο του τραπεζιού έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και, μολονότι όλοι βαστούσαν απο ένα κουτάλι που έφτανε ως στο κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας! Ο λόγος ήταν οτι τα κουτάλια τους είχαν διπλάσιο μέγεθος απο τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Μ'αυτόν τον τρόπο, όλοι μπορούσαν να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.

Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική και οι κραυγές τόσο σπαραξίκαρδες, που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή και βγήκε τρέχοντας απο τη σάλα.

Γύρισε στον κεντρικό διάδρομο και τράβηξε προς τ'αριστερά, προς τη λευκή αίθουσα. Ένας διάδρομος ίδιος με τον προηγούμενο κατέληγε σε μια παρόμοια πόρτα. Η μοναδική διαφορά ήταν οτι στο δρόμο δεν ακούγονταν ούτε βογκητά, ούτε παράπονα. Όταν έφτασε στην πόρτα, ο εξερευνητής έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.

Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω απο ένα τραπέζι, παρόμοιο μ'εκείνο της μάυρης κάμαρας. Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι. Εκεί όμως κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε. Κανένας δεν πέθαινε στη πείνα, γιατί ο ένας τάιζε τον άλλον!

Ο άνθρωπος χαμογέλασε, έκανε μεταβολή και βγήκε απο το άσπρο δωμάτιο. Όταν άκουσε πίσω του το "κλικ" της πόρτας που έκλεινε, βρέθηκε μυστηριωδώς μέσα στο ίδιο του το αυτοκίνητο και οδηγούσε προς την Παραϊδα.

(...)"Η σχισμή της γέννας και το φέρετρο είναι δυο μέρη σχεδιασμένα για ένα μόνο άτομο. Αυτό σημαίνει οτι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι. Η ιδέα αυτή είναι ίσως το πιο σκληρό πράγμα που έμαθα στην πορεία της ανάπτυξής μου. Επίσης όμως ανακάλυψα οτι υπάρχουν και συνταξιδιώτες. Είναι συνταξιδιώτες για λίγο διάστημα ή για μεγαλύτερη περίοδο. Και τέλος υπάρχουν οι φίλοι, οι έρωτες, τα αδέρφια: όλοι αυτοί είναι σύντροφοι για όλη μα τη ζωή. Μου θυμίζει εκείνο που διάβασα κάποτε για το ζευγάρι:"Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατι δε θα μπορεσω να σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να σε χάσω. Μη βαδίζεις απο κάτω μου γιατί μπορεί να σε πατήσω. Μη βαδίζεις πάνω μου γιατί μπορεί να με λιώσεις. Βάδιζε δίπλα μου γιατί είμαστε ίσοι".

Κανένας άλλος δε μπορεί να κάνει Ντέμιαν το δρόμο στη θέση σου. Αυτό είναι σημαντικό. Όπως επίσης να γνωρίζεις οτι ο δρόμος είναι πιο αποδοτικός όταν τον κάνεις με παρέα"

---> Απόσπασμα απο το βιβλίο "Να σου πω μια ιστορία" του Χόρχε Μπουκάι.

Ράθυμες μέρες

2008-11-02T23:13:00.005+02:00

Τα χειμωνιάτικα πρωινά, τα υποχρεωτικά ξύπνια χειμωνιάτικα πρωινά, είναι το πιο μαρτυρικό καρέ της ημέρας. Το πάπλωμα και οι κουβέρτες κατα ένα περίεργο τρόπο κολλάνε πάνω σου, σαν να ήσουν μαγνήτης και αυτά καρφίτσες. Και συ πραγματικά προσπαθείς να βγεις μέσα απο τον ευτυχισμένο ζεστό μικρόκοσμο που βρίσκεται κάτω απο τα σκεπάσματα, αλλά φαντάζει ακατόρθωτο... βέβαια στο τέλος πάντα αναγκάζεσαι να τα καταφέρεις, και καθώς ντύνεσαι και κρυώνεις και τουρτουρίζεις, κοιτάς ξανά το ανακατωμένο κρεββάτι σου, και τότε είναι που πρέπει να κάνεις τη μεγαλύτερη προσπάθεια και να κρατηθείς να μη ξαναβουτήξεις μέσα τους...

Τα χειμωνιάτικα ξένοιαστα πρωινά όμως... είναι η πιο απολαυστική πολυτέλεια του κόσμου. Τότε που ξυπνάς νωρίς, κοιτάς το ρολόι και είναι ακόμη 7, και χώνεσαι πιο βαθιά μέσα στο μαλακό μαξιλάρι, και τρίβεις τα μαγουλά σου στα απαλά σκεπάσματα, και ξανακλείνεις ευτυχισμένος τα μάτια!
Μετά ξαναξυπνάς γύρω στις 11μιση, φτιάχνεις ένα ζεστό μυρωδάτο φλιτζάνι καφέ, ξανατρυπώνεις στο κρεβάτι, κοιτάς έξω, διαβάζεις ένα βιβλίο, ακούς τραγουδάκια σαν κι'αυτό,

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

ή διαφορετικά αν έχεις καλή παρέα, περνάς όλη τη μέρα λιώνοντας μπροστά στην τηλεόραση, γελώντας, τρώγοντας, πίνοντας, σε πλήρη ακινησία πάντα! Ευτυχισμένες ράθυμες χειμωνιάτικες ημέρες!

Αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκε ένα της Luccia:)

Μπλογκοπαίχνιδα μαζεμένα

2008-10-29T23:21:00.006+02:00

Λονδρέζικος

2008-10-29T01:04:00.003+02:00

Λονδίνο ΕΡΧΟΜΑΙ!

1408

2008-10-29T00:37:00.002+02:00

Είδα την ταινία 1408 απόψε και πρέπει να ομολογήσω πως είχα πολύ καιρό να δω θρίλερ άξιο αναφοράς και σχολιασμού. Το σενάριο και η πλοκή ήταν φοβερά ευφάνταστα, καθαρή αγωνία, χωρίς ξεκοιλιάσματα, φόνους, περίεργα και σιχαμερά πλάσματα, κοψίματα αυτιών, δαχτύλων και μελών γενικώς. Αγωνία εσωτερική, κλειστοφοβία και ασφηξία.

Μετά το έψαξα λιγάκι και ανακάλυψα οτι η ταινία είναι βασισμένη σε βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, αυτού του διεστραμμένου ατόμου απο την Αμερική που μοιάζει κάπως έτσι:

Παρατηρώ τη φωτογραφία του και φυσώντας καπνό μου, μου έρχονται στο μυαλό τα εξής:
1) Το μάτι του γυαλίζει. Δεν είναι απλά η συγκεκριμένη φωτογραφία, γυαλίζει γενικώς.
2) Βλέπει ποτέ "καλά" όνειρα όταν κοιμάται;
3) Ποιόν έχει για ψυχίατρο;
4) Τι χόμπι έχει; Κάνει συλλογή γραμματοσήμων; Ζωγραφίζει βάζα;
5) Τα βιβλία του τα γράφει όπως κάθε κλασσικός συγγραφέας, με μια γραφομηχανή πάνω σε ένα παλιό ξύλινο γραφείο, μπροστά απο ένα ηλιόλουστο παράθυρο, που βλέπει σε ένα πανέμορφο κήπο; Ή μήπως μέσα σε τάφο; Σε συρτάρι νεκροτομείου; Σε υπόγειο 2 χιλιόμετρα κάτω απο την επιφάνεια της θάλασσας;

Τί τύπος είναι αυτός;;;;

Εγώ πάντως βιβλίο του δε διαβάζω. Το δωμάτιό μου είναι μικρό με κλειστά πάντα τα παντζούρια:)

Η βροχή

2008-09-18T22:39:00.003+02:00

που ξεπλένει τους δρόμους και λυτρώνει τις ψυχές των ανθρώπων.

Έφτασαν οι καλύτερες μέρες του χρόνου, που μυρίζει κρύο, νερό, ζεστά σκεπάσματα, αχνιστά φλιντάνια καφέ, νυσταγμένα μελαγχολικά πρωινά αλλά και σχολικές αναμνήσεις.
Περπατάω στο δρόμο, τυλίγομαι καλά με τη ζακέτα μου και απολαμβάνω τον κόσμο γύρω μου. Έχω και όρεξη για κόκκινα κρασιά και αμπελοφιλοσοφίες:)

Απο τη γη στα σύννεφα,

2008-09-12T22:21:00.001+02:00

και πίσω ξανά

O χρόνος που χάνεται

2008-09-12T21:45:00.002+02:00

Ο Χρόνος,
ο πάντα υπεράνω και ο κυρίαρχος παίκτης στο παιχνίδι της ζωής, η πιο πειθαρχημένη ουσία του κόσμου. Ο πιό σκληρός, ο Παρελθόντας Χρόνος.

Οι στιγμές χάνονται, και ο Χρόνος μας αφήνει στα χέρια μια χούφτα αναμνήσεις, που τελικά κάποια στιγμή μας εγκαταλείπουν κι αυτές ή φεύγουν μαζί μας. Όσο είναι εδώ όμως, μας βασανίζουν απλώνοντας γύρω μας ομίχλες νοσταλγίας. Η παιδική μου ηλικία, η εφηβεία μου, τα φοιτητικά μου χρόνια.

Θέλω να σκέφτομαι πως δε γερνάω, αλλά πως απλά εξελίσσομαι. Μαζί και η ζωή μου, οι συνήθειές μου, οι σκέψη μου. Τελικά αφήνουμε κάποιο σημάδι στον κόσμο αυτό; Και αν ναι τι; Και όλα αυτά που έζησα καταγράφονται στο σύμπαν σαν μια αδιανόητη μορφή αδιανόητης ενέργειας; Ή είναι σαν να μην συνέβησαν ποτε;

Την παύση στην ατελείωτη σειρά τέτοιων ερωτημάτων, δίνει με πολύ απλό τρόπο ο Θανασάκης, και γω καπνίζω ένα ακόμα τσιγάρο, απολαμβάνοντας το δώρο της ζωής, τη μαγεία της στιγμής.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Δυσκοίλιοι και Συγκαμένοι Άνθρωποι

2008-09-10T22:18:00.007+02:00

Χθές το πρωί στη στάση του αστικού, περιμένοντας το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά, αντιλαμβάνομαι πως έχω ξεμείνει απο ψιλά ωστε να μπορέσω να βγάλω εισιτήριο (γνωρίζουμε όλοι πως τα μηχανήματα του ΟΑΣΘ εσκεμένα δεν δίνουν ρέστα). Είχα μονάχα ένα κέρμα του ενός ευρώ και ένα δεκάλεπτο. Είπα μέσα μου, όχι, δε θα χαραμίσεις πάλι ένα ευρω για 60 λεπτά.

Δίπλα μου στεκόταν μια κυρία, η οποία περιμένει το ίδιο με μένα λεωφορείο, κάθε μέρα, στην ίδια στάση. Μπορούμε να πούμε λοιπόν πως μια σχετική οικειότητα θα έπρεπε να υπάρχει μεταξύ μας. Ρωτάω την κυρία λοιπόν, μήπως έχετε ψιλά για να μου χαλάσετε το ένα ευρώ που έχω και να βγάλω εισιτήριο στο μηχάνημα. Αυτή με κοιτάζει, δε μου μιλάει, και γυρίζει το κεφάλι της στην αντίθετη κατεύθυνση. Με αγνοεί παντελώς και έχει ένα βλέμμα σαν να ήμουν ναρκωμανής που της ζητάει λεφτά ή σαν ψευτοζητιάνος που παρακαλάει για βοήθεια.

Φυσικά εκνευρίζομαι πάρα πολύ αλλά λέω μπορεί να ξύπνησε πολύ στραβά το πρωί και να μην έχει διάθεση ούτε για μια κουβέντα. Μετά απο λίγο ανοίγει την τσάντα της, βγάζει ένα εισιτήριο και την ξανακλείνει. Την ξανανοίγει, βγάζει ένα ακόμα και μου το δίνει. Εξακολουθεί να μη μου μιλάει. Της λέω, σας ευχαριστώ δε θέλω εισιτήριο, θέλω μόνο ψιλά αν έχετε για να μου χαλάσετε ένα ευρώ και θα βγάλω στο μηχάνημα του λεωφορείου. Με κοιτάζει ξανά και μου απαντά αγριεμένα, ε θες δυο εισιτήρια; Ναι βέβαια της λέω κι αυτό μπορεί να γίνει, δεν ήξερα ότι έχετε.... και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την πρόταση μου λέει αγριεμένα, ε πάρε δύο, πόσα έχεις; ένα ευρώ; καλά μυαλό δεν έχεις εσύ ; δε σε κόβει καθόλου ;
....
και γυρίζει αμέσως προς την άλλη πλευρά κλείνοντας με νεύρο την τσάντα της.
Εγώ έχω πραγματικά γουρλώσει τα μάτια μου και προσπαθώ να αντιληφθώ τι ακριβώς ξεστόμισε το άτομο αυτό, σε μια άγνωστη και ποιός ο λόγος να έχω μια τέτοια αντιμετώπιση. Η αλήθεια είναι πως αν είχα περισσότερο θράσσος θα την κλωτσούσα, και αν ήμουν και λίγο ψυχάκιας θα την έδενα στη μέση του δρόμου να την πατήσει το αστικό που μόλις έφτανε.

Στη διαδρομή σκεφτόμουν πως οι άνθρωποι πλέον δε μπορούν να μιλάνε ο ένας στο άλλο. Είναι εγωιστές, μίζεροι, σιωπηλοί, στριμένοι και καχύποπτοι.

Είναι δυσκοίλιοι και συγκαμένοι, όπως λέει και ο φίλος μου ο Τζούμας

Προς το Φως

2008-09-08T06:18:00.002+02:00

Μετά απο ένα ιστιοπλοϊκό τριήμερο αγαπάς πολύ περισσότερο τη θάλασσα

Γειά και πάλι :)

2008-09-03T20:07:00.010+02:00

Έλειψα λίγο καιρό ε; Το καλοκαίρι φαίνεται πως πάλι δε με επηρέασε θετικά, πέρυσι το πέρασα ανώδυνα κλεισμένη στο υπόγειο του σπιτιού μου, φέτος όμως δε τη γλίτωσα.
Με αποδιοργάνωσε, μου νάρκωσε το μυαλό, μου παρέλυσε τη σκέψη. Η ξηρασία δε μου πάει :)

Μόλις μπήκε ο λυτρωτικός Σεπτέμβρης. Βρίσκομαι και πάλι σε οικίες συνθήκες.

Μου έλειψε η μπλογκόσφαιρα. Περιμένω να διαβάσω όλα όσα γράφτηκαν αυτούς τους μήνες. Σαν φίλοι που βλέπονται ύστερα απο καιρό...

Γειά σας και πάλι λοιπόν :)

(...και ένα τραγουδάκι για τις περιπέτειες του φετινού καλοκαιριού)

Προς τη θάλλασα

2008-05-16T13:35:00.003+03:00

Newton Faulkner

2008-05-15T00:32:00.004+03:00

O Newton Faulkner είναι ένας 22χρονος Άγγλος τραγουδοποιός της παλιάς σχολής, με ένα σκεπτικό χαμόγελο και με απίστευτα dreadlocks. Περνούσε τα απογεύματα της εφηβείας του διδάσκοντας τον εαυτό του κιθάρα και σημείωσε τέτοια πρόοδο που μέχρι την ηλικία των 16 είχε μια θέση στην περίφημη Guildford Academy Of Contemporary Music.

Η επιμέλεια του απέδωσε καρπούς. Κάτω από την καθοδήγηση του Διευθυντή Κιθάρας του κολεγίου, τον θρυλικό και πρωτοποριακό Eric Roche – ο Faulkner εξελίχτηκε πολύ γρήγορα. «Ήταν ένα ροκ σχολείο», παραδέχεται. Και ενώ οι άλλοι μαθητές ήταν στη φάση του metal, αυτός ανέπτυξε το δικό του στυλ ενός ρυθμικού και πειστικού τρόπου παιξίματος.

Τι είναι λοιπόν αυτός ο ήχος του Newton Faulkner; Είναι ακουστική κιθάρα έτσι όπως δεν την έχετε ξανακούσει. Είναι πράγματα που γίνονται με έξι χορδές και θα μαγέψουν το μυαλό και τα μάτια σας. (...) Είναι μια ιδιοφυής διασκευή του Teardrop των Massive Attack που δημιουργήθηκε σε μια συναυλία για να ηρεμήσει ένα αφηνιασμένο κοινό (..) Είναι το γεμάτο εφευρετικότητα συναυλιακό πνεύμα, που έκανε τον 22χρονο από τα περίχωρα του Λονδίνου σύμβολο των ‘Καν’ το Μόνος Σου’ καλλιτεχνών το 2006, αφού έβαλε όλα του τα χρήματα για να κυκλοφορήσει το Full Fat EP το 2005 . Τα μπερδεμένα beats, οι παθιασμένες κραυγές, και τα ‘βρώμικα’ φωνητικά του Faulkner, τα εύπεπτα τα blues riffs, το ελαφρό χτύπημα των χορδών που είχαν αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές όλων όσον παρευρέθησαν στα live του. Με την υπέροχη, επιδέξια προσέγγιση της κιθάρας του ο Newton Faulkner είναι τόσο θαυμάσιος να τον βλέπεις όσο και να τον ακούς.

(πηγή sony bmg)

Με τον τύπο αυτό έχω φάει κόλλημα τις τελευταίες μέρες και ακούω συνέχεια το δίσκο του. Το τραγούδι που με μάγεψε και ασχολήθηκα με την περίπτωσή του είναι το γνωστό Dream Catch Me, ένα απο αυτά που κάνουν τη ζωή σου βίντεο κλιπ...

Newton Faulkner - Dream catch me
Uploaded by maypil

Σε Κρίσιμη Καμπή

2008-05-14T00:42:00.005+03:00

Έφτασε λοιπόν και στη δική μου ζωή,
εκείνη η χρονική στιγμή που τη διαχωρίζει σε δυο κομμάτια,
στο κομμάτι εκείνο που πρώτη ανησυχία της καθημερινότητάς σου
είναι τα λεφτα (και ότι αυτά συνεπάγονται)
και στο κομμάτι εκείνο που δεν είναι.
Τώρα πια ανήκω στο πρώτο. Η μούρη μου κυκλοφορεί στην αγορά εργασίας.
Ψάχνω μανιωδώς για αγγελίες, στέλνω βιογραφικά, πάω σε συνεντέξεις, διαβάζω βιβλία
και κάνω οτι μπορώ για να βρω μια δουλειά.
Παρόλα αυτά η δημιουργικότητα μου, η φαντασία μου, η όρεξή μου, η αισιοδοξία μου,
έχουν πιάσει πάτο.
Κάτι μέσα μου αλλάζει, κάτι αθώο χάνεται, δε ξέρω πως να το περιγράψω, έτσι κι αλλιως δε χρειάζεται, όλοι καταλαβαίνουν...

Το παντοτινά δικό μας τραπέζι

2008-04-17T11:55:00.004+02:00

είναι στο Ευοί Ευάν στο Μπιτ Παζάρ , παίζει τις καλύτερες μουσικές, έχει την καλύτερη ατμόσφαιρα και ψήνει τον καλύτερο ελληνικό καφέ. Το ανακαλύψαμε με την παρέα μου, τον πρώτο καιρό της φοιτητικής περιόδου και απο τότε έχει γίνει στέκι. Τα σοβαρότερα και σημαντικότερα νέα συζητιούνται εκεί. Ένα γερό μεθύσι έχει μείνει μόνο να κάνουμε, πρέπει να το κανονίσω! Οι φωτογραφίες είναι απο το πρόσφατο απόγευμα που περάσαμε εκεί και καταευχαριστήθηκα

Έξω, πρώτο τραπέζι δεξιά. Θα τα λέμε πάντα εκεί:)

Στο βασίλειο της υγρασίας

2008-04-11T20:27:00.002+02:00

Σε κάποιο φιλικό blog πρέπει να είδα και να αποθήκευσα αυτή τη φωτογραφία, δε θυμάμαι που ακριβώς όμως.
Θέλω να φτιάξω μια βαρκούλα, να βουτήξω μέσα της και να πλέω εκεί για πάντα, καπνίζοντας και ακούγοντας κάτι τέτοιες μουσικές...

boomp3.com

Θρίαμβος! Θρίαμβος!

2008-04-09T19:52:00.003+02:00

Επιτέλους η περιπέτεια της πτυχιακής μου εργασίας έφτασε σήμερα στο τέλος της!
Νενικήκαμεν! Νενικήκαμεν!
Παει και η παρουσίαση, πάνε και οι βαθμολογίες, πανε και όλα!
Κάπου πίσω απο τον τοίχο του ποστ
αγναντεύω τον κόσμο κατα κάτι τόνους ελαφρύτερη...

Ο επιχειρηματικός και επιστημονικός κόσμος ανυπομονεί να με υποδεχτεί στους κόλπους του,
εγω του λέω υπομονή λίγες μέρες να τυπωθεί το πτυχίο!

Σας χαιρετώ και σας στέλνω απανωτά κύματα χαράς και ανακούφισης
χοροπηδώντας γύρω γύρω στο δωμάτιο
και φωνάζωντας
Γίουπι! Γιούπι! Γιούπι!!

(soundtrack της στιγμής,
να παίζει στη διαπασών
ένα απο τα θεικότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτε)

Νυχτερινές Διαδρομές

2008-04-07T13:14:00.009+02:00

με μουσική υπόκρουση

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Παλιές Παρέες

2008-04-03T21:17:00.003+02:00

Ένα ποστ του Στάθη μου έφερε στο μυαλό μια μεγάλη παιδική αγάπη. Τον Ποπάυ!

Υπήρξε μια εποχή λοιπόν που ο πρώτος ξάδερφός μου έκανε συλλογή απο τεύχη Ποπάυ. Όταν η εποχή της μανίας του αυτή τελείωσε, είχε καρποφορήσει δυο κούτες γεμάτες με τεύχη. Κούτες που μπήκαν στην αποθήκη του παππού, και η αποθήκη του παππού ήταν ένα απο τα καλύτερα μέρη για εξερεύνηση, όλο και κάτι ενδιαφέρον έβρισκες όταν δεν είχες τι να κανεις!

Υπήρξε και ένα σαββατοκύριακο που έπρεπε να μείνω στο σπίτι του παππού και δεν έβρισκα κανέναν να παίξω. Τρύπωσα στην αποθήκη λοιπόν να βρω παλιά πράγματα που πάντα μια καλή ιδέα για παιχνίδι μπορούν να σου δώσουν! Ξαφνικά βλέπω μια μεγάλη κούτα, μεγαλύτερη απο μένα, μισοκλειστη. Πάω κοντά, σηκώνω τα καπακόφυλλα και τότε ήταν μια στιγμή σαν αυτές που βλέπουμε στις ταινίες περιπέτειας, που ο ταλαιπωρημένος πρωταγωνιστής ανοίγει το μπαούλο με τον κρυμμένο θυσαυρό, και το μπαούλο φεγγοβολάει και φωτίζει όλο το δωμάτιο!! Έτσι ένιωσα και γω όταν άνοιξα την κούτα με τα αμέτρητα τεύχη ποπάυ, γούρλωσα τα μάτια μου και ένιωσα την απόλυτη χαρά της ανακάλυψης!

Ακολούθησαν 3 μέρες ασταμάτητου διαβάσματος, ασταμάτητου όμως. Στις 3 ώρες είχα μπει στο πετσί της ιστορίας, στις 6 είχα πάρει πλέον τον αέρα και ήξερα όλες τις ατάκες του ήρωα ναυτικού, στις 10 οι ιστορίες με είχαν συνεπάρει τελείως, δε διάβαζα περιπέτειες, τις ζούσα κιολας!

Δεν πρόλαβα φυσικά να διαβάσω όλα τα τεύχη μονοκοπανιά, αλλά μετα απο λίγο καιρό, μετα απο πολλούς δανεισμούς και επιστροφές, νομίζω πως τα τελείωσα όλα. Απο τότε μου έμεινε κουσούρι! Περάσαμε ωραίες ώρες με τον Ποπάυ, με τον μεθύστακα παππού, με την υστερικιά Όλιβ, τον ποτέ χορτασμένο Πόλντο, με τον Ρεβυθούλη, τον κακό Βρούτο.

Σήμερα το πιθανότερο είναι να έχει πεταχτεί ο θησαυρός αυτός. Το χαρτί μπορεί να μην υπάρχει πια, όλα τα υπόλοιπα όμως έχουν μείνει εδώ:)

Balboa Project

2008-04-01T01:23:00.004+02:00

Επειδή είμαι τεράστιος φαν του Ρόκυ έχω σκεφτεί εδώ και καιρό, να μιμηθώ την κλασσική σκηνή που ο Σταλόνε χοροπηδάει γεμάτος αυτοπεποίθηση για το μέλλον και δίνει γροθιές στον αέρα! Σκέφτηκα λοιπόν να κρατήσω διάφορα video, με εμένα σε ρόλο Μπαλμπόα, σε διάφορα μέρη και στο τέλος να τα ενώσω σε ένα μεγαλειώδες mix! Είναι υπο κατασκευή το project και λέω μήπως.... μπορεί κανείς να μου κάνει δώρο μια βιντεοκάμερα;;;;; Γιατί με φωτογραφική δε λέει να δημιουργω ο μεγας σκηνοθέτης!! Έτσι μήπως και υπάρχει κάποιος βρε παιδί μου!

Αυτό είχα να σας πω και ελπίζω να έχω καλό υλικό σε σύντομο χρονικό διάστημα! Καλό μήνα σε όλους!

Ανθρώπινα Δικαιώματα

2008-03-24T01:53:00.000+02:00

http://www.youthforhumanrights.org/watchads/index.html

Harmonica + Beatbox

2008-03-17T21:26:00.001+02:00

αφήνω ακόμα μια μουσική στο μπλογκ μου μέχρι να βγω απο τον μικρόκοσμο της πτυχιακής μου. Μέχρι τότε όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω απο αυτό.

Βάλτε να πιούμε

2008-03-15T04:25:00.003+02:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Εγκεφαλικός

2008-03-11T03:50:00.001+02:00

Μιας ευτυχισμένης παιδικής στιγμής

2008-03-07T19:31:00.003+02:00

Εκείνης που επιτέλους ο πατέρας σου,
σου δίνει να κρατήσεις το σπάγγο του χαρταετού,
και τον κρατάς όσο πιο γερά μπορείς
για να μην σε κουνήσει απο τη θέση σου
η δύναμη που έρχεται απο ψηλά.
Και νιώθεις τον άνεμο,
στα αυτιά, στα χέρια, στο στομάχι.
Και δεν πειράζει που δεν είναι ο δικός σου χαρταετός
αυτός που έφτασε πιο ψηλά απ' όλους.
Είναι ο ομορφότερος,
με τα ωραιότερα χρώματα
ο πιο ζωηρός
ο πιο χαρούμενος
απ' όλους

Αυτές οι γιορτινές ημέρες

2008-03-07T13:03:00.003+02:00

εμένα μου βγάζουν μια περίεργη μελαγχολία. Καθαροδευτέρες, αποκριές, 25ες Μαρτίου, πάντα θυμάμαι να με πιάνει ένα περίεργο "κατι" που με ωθεί να χωθώ στο κρεββάτι μου, να κουκουλωθώ, να βάλω τραγούδια όπως το παρακάτω και να κοιμηθώ ως την επόμενη "φυσιολογική" ημέρα. Μάλλον πρέπει να το σκεφτώ σοβαρά το ενδεχόμενο να πάσχω απο μια περίεργη ψυχανωμαλία:)

(Αμόλα καλούμπα)

boomp3.com

καλο ρετσινο-τριήμερο σε όλους:)

Αυτό είναι παιχνίδι!

2008-03-05T02:55:00.007+02:00

Ε ναι! Αυτό είναι! Όποιος τολμά ας αυτοξεφτιλιστεί! Η Maya με κάλεσε να πέσω καμια ντουζίνα επίπεδα μπροστά στα μάτια σας και θα το κάνω με χαρά γιατί το σηκώνουν αυτές οι μέρες (= απόκριες = επίσης σχεδιάζω να ντυθώ και Χιονάτη και το Στρατηγό να τον ντύσω Νάνο, να το πω κι αυτό)

Να σας αποκαλύψω λέει δυο τραγούδια που ντρέπομαι να ομολογήσω οτι μου αρέσουν ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό. Χμμμμμ....
κοίτα το playlist στα δεξιά........
και τώρα ξέχασε οτι το είδες...........
και μετά δες αυτά:

ξεφτίλα νούμερο 1

Με την Britney σε video υπερπαραγωγή, να αλλάζει περούκες, να κωλοτρίβεται και να δείχνει πως δεν είναι ένα αθώωο κοριτσάκι πια.... η ερμηνεία μου όταν το τραγουδάω είναι μπορώ να πω συγκλονιστική!!

ξεφτίλα νούμερο 2

-ΕΔΩ-

Και συνεχίζοντας, κατεβαίνω ένα επίπεδο παρακάτω με αυτό το κλιπ. Να μην ξεχάσω να πω πως κλάσικ ατάκες όπως "Γειά σου Ταρζάν", "Αιντε τα χανούμια" ή "Έλααααα παιδί μου" δίνουν τον δικό τους ξεχωριστό τόνο. Εξάλλου όλοι κρύβουμε ένα σκυλί μέσα μας...!

Θα μπορούσα να βάλω καμια εικοσαριά ακόμα τουλάχιστον (σύντροφισσα Αγκάτα, συντρόφισσα Σούλα, συντρόφισσα Γεωργία μπορείτε έυκολα να σκεφτείτε ποιά θα ήταν) αλλά θα σταματήσω εδω και καλώ όλους όσους βρίσκονται στο blogroll μου να παίξουν:)

Tα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

2008-03-04T15:05:00.002+02:00

Σπανίως το μπλογκ αυτο ασχολείται με πολιτικά πρόσωπα, ειδήσεις και αποκαλύψεις, παρόλα αυτά το δικαίωμάμου να το κάνει όποτε εγώ το θελήσω είναι θεμελιώδες και γι'αυτό συμμετέχω και γω στην διαμαρτυρία για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο.

"Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

* Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
* Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

* Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
* Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
* Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής)."

Εαν συμφωνείτε με τα παραπάνω μπορείτε να μπείτε ΕΔΩ και να υπογράψετε και σεις υπέρ της κίνησης αυτής.

Το αστειότερο γέλιο στον κόσμο

2008-02-29T03:46:00.004+02:00

Δε μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σας δείξω αυτό το βίντεο γιατι ακόμα κλαίω απο τα γέλια... το πιο απλό αστείο του κόσμού!

(Real life Goofy maybe?)

Σαν να μπαίνει η άνοιξη

2008-02-27T03:19:00.003+02:00

Αν και δε το πολυσυνηθίζω, η σημερινή ζεστή και ηλιόλουστη μέρα, πολύ με χαροποίησε!

Βγήκα για λίγο στο μπαλκόνι το μεσημέρι και ένιωσα εκείνη την υπέροχη ζεστασιά του ηλιακού φωτός τις χειμωνιάτικες μέρες, ξέρεις όταν περπατάς στο δρόμο και δε χώνεσαι κάτω απο τις βεράντες και τα υπόστεγα να κρυφτείς.

Ταυτόχρονα όμως ήρθε και ένα αεράκι στην ΤΕΛΕΙΑ θερμοκρασία, σα να είχες παραγγείλει σφηνάκι γκέγκαμάιστερ (ή όπως προφέρεται τελος πάντων) και να σου το φέρανε στ' αλήθεια στους -20 βαθμούς! Εκείνο το αεράκι που σε δροσίζει μεν ωστε να μην ιδρώσεις με τα μάλλινα που φοράς αλλά δε σε κρυώνει κιόλας. Ακούστηκαν και δυο τρία πουλάκια απο γύρω, ήταν ωραίο το σκηνικό.

Αυτού του τύπου τις μέρες, ονειρεύομαι πάντα ένα πράσινο λιβάδι, ένα δέντρο και μια αιώρα. Ας τα κάνω δυο τα δέντρα για να δέσω και την αιώρα:) H φωτογραφία παραπάνω είναι αντιπροσωπευτικότατη και χαίρομαι πάρα πολύ που βρήκα στο google κατι που να ταιριάζει τόσο πολύ στην εικόνα που έχω στο μυαλό μου!

Βέβαια μη φανταστείς πως με έπιασε το βράδυ στο μπαλκόνι, ένα λεπτό έκατσα, πάντως ήταν αρκετό για να μου αποτυπώσει κάτι. Μετά που γύρισα πάλι στο καβουκο-δωμάτιό μου έβαλα το παρακάτω τραγούδι και άρχισα να χοροπηδώ 1-2-3-χοπ, 1-2-3-χοπ, 1-2-3-χοπ

http://www.box.net/shared/cy5ssy7ksg
(δυστυχώς το esnips δεν μου έκανε τη χάρη να το δεχτεί)

Ηλιαχτίδες

2008-02-25T19:03:00.003+02:00

Του δρόμου αυτού του αξίζει και ένα παραμυθάκι:

Σ' ένα σκοτεινό υπόγειο ζούσε η μικρή Σκονίτσα με τη μαμά της, το μπαμπά της, τον παππού, τη γιαγιά, τους θείους και τις θείες και πολλά πολλά ξαδελφάκια. Ζούσαν όλοι μαζί ξαπλωμένοι πάνω σε χαρτοκούτια, σε παλιά βιβλία, σε μπόγους απο ρούχα παλιά και σε ξεχαρβαλωμένα έπιπλα.

Πολύ ψηλά, πάνω στον ήλιο, ζούσε μια μικρούλα παραπονεμένη ηλιαχτίδα. 'Ενοιωθε τόσο μόνη, που όλη μέρα παρακαλούσε τον πατέρα της τον ήλιο, να της βρεί συντροφιά. Ο ήλιος της έλεγε πως όταν έρθει η ώρα και μεγαλώσει θα τη στείλει στη γη, όπου σίγουρα θα την περίμεναν του κόσμου οι εκπλήξεις!

Οταν ήρθε εκείνη η ώρα -ντάλα μεσημέρι καλοκαιριού ήταν- έστειλε ο ήλιος την κορούλα του στη γη, σε μια χαραμάδα μιας πόρτας, να βρει την τύχη της. Δυσκολεύτηκε λιγάκι η λαμπερή μικρούλα ηλιαχτίδα, αλλά τελικά πέρασε απ' τη χαραμάδα και βρέθηκε μέσα σ' ένα θεοσκότεινο χώρο γεμάτο παλιοπράγματα. "Αχ", σκέφτηκε, "τι θα κάνω εδώ μέσα; Τι καλά που ήμουνα με τον πατέρα μου τον κυρ-Ηλιο και τις αδελφούλες μου τις λαμπρές ηλιαχτίδες..."

Η Σκονίτσα δε θά 'ξερε κάν πως υπάρχει, αν δεν έμπαινε μια μέρα μέσα στο σκοτεινό υπόγειο, η μικρούλα λαμπερή ηλιαχτίδα μέσ' απ' τη χαραμάδα της πόρτας. Χάρη σ' αυτή τη μικρή χαραμάδα έφεξε ο χώρος, με τη λεπτή λουρίδα από φως που μπήκε ορμητικά, δίνοντας ζωή σ' αυτήν και στην οικογένειά της.

Μόλις μπήκε η ηλιαχτίδα όλες οι σκόνες -κι η μικρή Σκονίτσα μαζί τους βέβαια- σηκώθηκαν κι άρχισαν ένα τρελλό χορό πάνω της! Χάρηκε τόσο πολύ η ηλιαχτίδα που δεν ήταν πια μόνη της! Αρχισε να παίζει κι αυτή με τη Σκονίτσα και την παρέα της κι έμοιαζαν -ηλιαχτίδα και σκόνες- σαν ένα βαγόνι τρένου γεμάτο χαρούμενους επιβάτες. Πήδαγε η μικρούλα λαμπερή ηλιαχτίδα απο τοίχο σε τοίχο, κι απ' το πάτωμα αντανακλούσε στο ταβάνι, γεμάτη χαρά που είχε δώσει ζωή στους φίλους της! Περνούσε μέσ' από κουρελιασμένες κουρτίνες, άγγιζε τα σκωροφαγωμένα έπιπλα, χάϊδευε τα κατασκονισμένα βιβλία...

Η Σκονίτσα κι όλες μαζί οι σκονίτσες του υπογείου χόρευαν μαζί της ένα τρελλό χορό που τελειωμό δεν είχε! Κόντευε να βραδυάσει όμως κι η λαμπερή ηλιαχτίδα έπρεπε να γυρίσει στο σπιτάκι της, κοντά στον πατέρα της, τον Ήλιο. Ολο και μίκραινε λοιπόν σιγά-σιγά πλησιάζοντας προς τη χαραμάδα απ' όπου είχε μπει. Η Σκονίτσα κατάλαβε πως πάλι θά 'μενε μοναχούλα της στο σκοτάδι, πως ο χορός θά 'πρεπε να πάρει τέλος...
-"Μη φεύγεις καλή μου φίλη"! Φώναξε στην ηλιαχτίδα.
-"Θα 'ρθω αύριο πάλι να παίξουμε, αν δεν έχει συννεφιά"! Απάντησε η ηλιαχτίδα.

Πέρασε πολύς καιρός κι η όμορφη φιλία της Σκονίτσας με την ηλιαχτίδα, άνθιζε κάθε μέρα και περισσότερο. Πέρασε όμως το καλοκαίρι κι ήρθε ο χειμώνας με πολλή συννεφιά και κρύο. Οι μέρες μίκρυναν και σκοτείνιαζαν νωρίς, ακόμα κι όταν δεν ήταν συννεφιασμένες. Ολο και λιγώτερο έβλεπαν οι δυο φιλενάδες η μιά την άλλη, ώσπου μιά μέρα η ηλιαχτίδα δεν κατέβηκε καθόλου στη γη. Ο κυρ-Ηλιος δεν άφησε τη μικρή κορούλα του να διακινδυνέψει μια βόλτα στη χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα.

Η Σκονίτσα ήταν απαρηγόρητη. Ξάπλωσε ξανά σ' ένα παλιό μπαούλο κι άρχισε να κλαίει. Την πλησίασε τότε η γιαγιά της, μια γέρικη, παχιά σκόνη και της είπε λόγια που την έκαναν να χαμογελάει, όταν θυμόταν τις όμορφες μέρες που είχε ζήσει, χορεύοντας πάνω στη μικρή ηλιαχτίδα παρέα με τους συγγενείς της. Θυμόταν... ναι, θυμόταν... κι ήταν πολύ ευτυχισμένη, επειδή τώρα γνώριζε πως δεν ήταν μια τυχαία σκονίτσα. Ήξερε τι ήταν, ήξερε ποιά ήταν, χάρη στη φίλη της. Τη λαμπερή μικρούλα ηλιαχτίδα!

Μια ανοιξιάτικη μέρα, όταν η ηλιαχτίδα ετοιμαζόταν να ξανακατέβει στη γη, μερικοί εργάτες άνοιξαν την πόρτα του υπογείου. Καθάρισαν καλά το χώρο, έρριξαν μπόλικο νερό κι έδιωξαν όλες τις σκόνες. Η Σκονίτσα παρασύρθηκε μαζί με άλλες σκόνες, διαφόρων ηλικιών και μεγεθών, προς ένα μικρό ρυάκι. Κολυμπούσε θέλοντας και μη, προσπαθώντας να κρατηθεί από κάπου, να μη χαθεί. Έχασε τους γονείς, τ' αδερφάκια, τα ξαδερφάκια, τη γιαγιά, τον παπού κι όλους μα όλους τους συγγενείς της. Εκεί που πίστευε πως μάταια πάλευε να σταθεί στην επιφάνεια του ρυακιού, ένα κλαράκι βρέθηκε μπροστά της λέγοντας:
-"Ελα, σκαρφάλωσε πάνω μου μικρή Σκονίτσα"!
-"Αχ! Νά 'σαι καλά μικρό μου κλαράκι! Ευχαριστώ που με δέχεσαι να σταθώ πάνω σου". Και μ' ένα πήδο βρέθηκε πάνω στο κλαράκι να ταξιδεύει προς το άγνωστο. Ταξίδευαν μέρες πολλές το κλαράκι με τη Σκονίτσα, ώσπου ήρθε το καλοκαίρι και το ρυάκι στέρεψε. Ξεράθηκε εντελώς. Εκεί βρήκε η μικρούλα ηλιαχτίδα τη φιλενάδα της και ξανάρχισαν τα παιχνίδια κάτω απ' τα φυλλώματα των δέντρων.

'Αρχισαν να διηγούνται πως πέρασαν το χειμώνα, να λένε τις περιπέτειες και τα βάσανά τους. Το κλαράκι έγινε, μαζί με τη Σκονίτσα, ο καλύτερος φίλος της μικρούλας ηλιαχτίδας. 'Απλωσε το κορμάκι του, μέχρι που η μικρούλα ηλιαχτίδα το ζέστανε και το στέγνωσε εντελώς. Πέρασαν οι τρεις τους όμορφες καλοκαιρινές μέρες, γεμάτες χαρά και διασκέδαση.

Ο χειμώνας δεν άργησε να ξανάρθει φέρνοντας κρύο και βροχές, σύννεφα και σκοτεινιά. Η μικρούλα ηλιαχτίδα γύρισε στο ουράνιο σπιτάκι της κι η Σκονίτσα έμεινε στη γη να περιμένει τι θα της συμβεί, κοντά στο κλαράκι, το φίλο της. Δεν περίμενε και πολύ γιατί μια μέρα ήρθε ένα παιδάκι και μάζεψε το κλαράκι για προσάναμμα στο τζάκι. Ετρεξε χαρούμενο στη μαμά του λέγοντας:
-"Κοίτα μαμά τι όμορφο κλαράκι! Είναι κατάξερο, ότι πρέπει για προσάναμμα"!

Το βράδυ της ίδιας μέρας άναψε το τζάκι του φτωχικού, με τη βοήθεια του μικρού κλαριού. Η Σκονίτσα τότε ανέβηκε απ' την καμινάδα μαζί με το κλαράκι, που έγινε καπνός, πολύ χαρούμενη που θα συναντούσε την καλή της φίλη, τη μικρούλα ηλιαχτίδα εκεί ψηλά στον ουρανό...

Desktop

2008-02-25T18:33:00.004+02:00

O internetakias με κάλεσε στο γνωστό παιχνιδάκι με το desktop και απαντώ. Συνήθως κατι πιο ρομαντικό υπάρχει για wallpaper αλλα τετοια ώρα τέτοια λόγια!!

Εμπρός λοιπόν:

Geysser
bluelephant
luccia
vasili
desa
aerostatik
ilias
kbee
skouliki
fading shadows of a mem beloved

Ο δυνατότερος μπαμπάς

2008-02-25T01:02:00.004+02:00

Ο Dick Hoyt είναι πατέρας ενός ανάπηρου παιδιού, του Rick. Εξαιτίας κάποιου ατυχήματος κατα τη γέννησή του, προκήθηκε βλάβη στον εγκέφαλό του, μη επιτρέποντάς τον να ελέγξει τα μέλη του σώματός του. Οι γιατροί πίστευαν πως ο Rick θα έμενε φυτό για την υπόλοιπη ζωή του και συνέστησαν εισαγωγή σε ίδρυμα. Οι γονείς του δεν δέχτηκαν.

Με το πέρασμα των χρόνων και με τη βοήθεια ενός ειδικού υπολογιστή κατάφεραν να επικοινωνούν με το παιδί τους. Κάποια στιγμή ο Rick είπε στον πατέρα του πως θα ήθελε να μπορούσε να τρέξει και να πάρει μέρος σε έναν αγώνα δρόμου που θα γινόταν στην πόλη τους. Ο Dick Hoyt αποφάσισε να κάνει την επιθυμία του γιού του πραγματικότητα και πήρε μέρος στον αγώνα τρέχοντας και ταυτοχρονα σπρώχνοντας τον Rick στο αναπηρικό καροτσάκι του.

Μετά απο τον αγώνα ο Rick είπε "Μπαμπα, την ώρα που τρέχαμε, ένιωθα πως δεν ήμουν ανάπηρος πια ." Αυτή πρόταση άλλαξε τη ζωή του Dick και απο τότε προσπαθεί να δίνει αυτό το συναίσθημα στο γιό του όσο πιο συχνά γίνεται.

Σήμερα ο Dick είναι 65 ετών και ο Rick 43. Μαζί έχουν τρέξει 85 φορές σε μαραθώνιους αγώνες, 8 φορές σε αγώνες τριάθλου, και έχουν κάνει τον γύρο των Ηνωμένων Πολιτειών με ποδήλατο.

Πριν δυο χρόνια ο πατέρας του Dick έπαθε καρδιακή προσβολή σε έναν απο τους αγώνες και σώθηκε. Οι γιατροί του είπαν πως αν δεν γυμναζόταν όλα αυτά τα χρόνια, θα είχε πεθάνει απο έμφραγμα περίπου 15 χρόνια νωρίτερα. Έτσι κατα κάποιο τρόπο, πατέρας και γιός σώζουν ο ένας τη ζωή του άλλου.

Ο Dick λέει σήμερα πως το μόνο δώρο που θα θελε να κάνει στον πατέρα του, είναι κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα. Θα θελε ο πατέρας του να κάτσει στο αναπηρικό καροτσάκι, και αυτός να τον σπρώξει... μία μόνο φορά.

Οι γείτονες

2008-02-20T02:30:00.003+02:00

Πριν λίγους μήνες, δύο κύριοι έφεραν με φορτηγό κάποια έπιπλα στο σπίτι μας, ο ένας έλληνας και ο άλλος αλβανός. Αφου ξεφόρτωσαν και κουβάλησαν, η μάνα μου τους έφτιαξε μεζέδες και κέρασε τσίπουρο για τον κόπο τους, ήταν μεσημέρι. Κάτσαμε και η οικογένεια και φάγαμε όλοι μαζί για μεσημεριανό. Άρχισε η συζήτηση λοιπόν, έλεγε ο πατέρας μου στον κύριο απο την Αλβανία να πιεί τσίπουρο γιατί είναι πολύ καλό, τον ρωτούσε τι αντίστοιχο πίνουν στη αλβανία και θυμήθηκε πως αγόρασε μια φορά ένα ωραίο τσίπουρο κοντά στα σύνορα με τα Σκόπια. Ο Αλβανός διέκοψε προκλητικά τον πατέρα μου, λέγοντας "Όχι Σκόπια, Μακεδονία".. "Α θα σε παρακαλέσω πολύ..." πήγε να πει ο πατέρας μου, "Όχι να μην με παρακαλέσεις, όλος ο κόσμος Μακεδονία το ξέρει, καιρός να το μάθετε κι εσείς".

Εγω προσωπικά ένιωσα προσβεβλημένη, που έβαζα κάποιον άγνωστο στο τραπέζι μου και αντι να με σεβαστεί για τη φιλοξενία άρχισε να προκαλεί σε ένα τοσο ευαίσθητο θέμα. Δε θέλησα να μπλεχτώ στη συζήτηση. Είδα τον πατέρα μου να προσπαθεί να συγκρατήσει τη φωνή του σε χαμηλό τόνο, και τα κατάφερνε. Εμένα με έπιασε δυσφορία, ήθελα να φύγω απο το τραπέζι.

Αυτο το "Όλος ο κόσμος Μακεδονία το ξέρει" μου έσφιξε το στομάχι.

Γιατι θυμήθηκα πως στο δημοτικό μου μάθανε να τραγουδάω "Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα.... είσαι και θα σαι Ελληνική, Ελλήνων το καμάρι".

Γιατί σκέφτηκα πως και ένα παιδί στα Σκόπια πιθανόν να μάθαινε το δικό του αντίστοιχο τραγουδάκι.

Μετά απο αυτές τις δυο προτάσεις το ζήτημα θεωρείται τελειωμένο για μένα.
Δεν υπάρχει λύση. Δεν υπάρχει υποχώρηση. Δεν υπάρχει διάλογος.
Υπάρχει μια δικαιοσύνη και μια αλήθεια που δε θα μάθουμε ποτε.
Και μια διαμάχη που θα κρατήσει για πάντα.

Σιδηρόδρομος

2008-02-20T01:59:00.001+02:00

Λίγο πριν κοιμηθώ..

2008-02-18T03:34:00.002+02:00

..απόψε, κάθομαι μπροστά στο τζάκι,
κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο
και κοιτάζω τη φωτιά,
και πίνω ένα ποτήρι μπρούσκο κρασί,
τόσο νόστιμο και μυρωδάτο
καθαρό νέκταρ,
ένα ντοκιμαντέρ έλεγε πως ο άνθρωπος
κοιτάζοντας τη φωτιά απέκτησε αυτό
που τον έκανε να σταματήσει να είναι ζώο,
τη φαντασία,
κρίμα που δε μπορώ να σκαρώσω κανένα παραμύθι.
Δε θέλω να τελειώσει ποτε ο χειμώνας:)

Ανακύκλωση Υπολογιστών

2008-02-17T12:52:00.003+02:00

Σήμερα έψαχνα κάτι να βρω στο υπόγειο του σπιτιού μου και ήρθα τετ α τετ για άλλη μια φορά με τον τεράστιο σωρό σκουπιδιών-που-λογω-οικολογικής συνείδησης-δεν-πετιούνται-ποτέ. Πληκτρολόγια, εκτυπωτές, ηχεία, οθόνες, μητρικές, scanner, άχρηστα όλα και τα μαζέυω εδώ και χρόνια μέχρι να βρω τον κατάλληλο φορέα-εταιρία να τα δώσω.

Έψαξα λιγάκι στο ιντερνέτ και τα νέα είναι ευχάριστα. Στο site της εταιρίας Ανακύκλωσης Συσκευών ΑΕ μπορείτε να βρείτε διάφορες πληροφορίες και η καλύτερη απο αυτές είναι μια λίστα με τους δήμους που συνεργάζονται, καθώς και τα αντίστοιχα τηλέφωνα επικοινωνίας. Μπορείτε να δώσετε οποιαδήποτε συσκευή, ηλεκτρική, όχι μόνο σχετικά υπολογιστών.

Γράφω αυτό το ποστ γιατί είμαι σίγουρη πως και σεις έχετε ένα ανάλογο σωρό στο σπίτι σας.
Και να μην ξεχνάμε και την ανακύκλωση μελανιών και την ανακύκλωση ΓΕΝΙΚΩΣ:)

απο την ταινία the bucket list

2008-02-13T01:52:00.000+02:00

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν ένα πιστεύω για το θάνατο. Όταν η ψυχή τους έμπαινε στον παράδεισο, ο Θεός τους έκανε δύο ερωτήσεις. Απο την απάντησή τους καθοριζόταν αν θα έμπαιναν μέσα ή όχι.

1. Βρήκες ευτυχία στη ζωή;

2. Η ζωή σου έφερε ευτυχία σε άλλους;

...ελπίζω να σε προβληματισα:)

Ο εξυπνάκιας

2008-02-11T20:56:00.000+02:00

Αν καμια φορά μέσα σε συζήτηση, πεις κοτσάνα, μπορείς ακόμα να διορθώσεις το λάθος σου. Πες μια απο τις παρακάτω άχρηστες πληροφορίες και γίνε τζάμπα μάγκας:)

Επειδή είμαι φανατικός οπαδός των άχρηστων επιστημονικών ανακαλύψεων και συμπερασμάτων, μαζεύω διάφορα κατα καιρούς και αυτά νομίζω πως είναι τα καλύτερα. Βάζω και τραγουδάκι να παίζει, γιατί ειναι πολλές

12 νεογέννητα tη μέρα κατά μέσο όρο δίνονται σε λάθος γονείς

Μεριλιν Μονρο στο ένα της πόδι είχε 6 δάχτυλα

Τα μάτια μας έχουν πάντα το ίδιο μέγεθος εκ γενετής, αλλά οι μύτες και τα αυτιά μας συνέχεια μεγαλώνουν

111,111,111² = 12,345,678,987,654,321

Μια καρέκλα σε ένα γραφείο μετακινείτε περίπου 8 μίλια τον χρόνο

Tο μόνο φαγητό που δεν τρώνε οι κατσαρίδες είναι τα αγγούρια

Τα γουρούνια δε μπορούν να κοιτάξουν ποτέ τον ουρανό.

Το στόμα του σκύλου είναι 200 φορές καθαρότερο από αυτό του ανθρώπου

Ένας κεραυνός χτυπά κατά 6 φορές περισσότερο άντρες από ότι γυναίκες

Το να σκέφτεσαι τους μυς σου μπορεί να σε κάνει δυνατότερο

Το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, έχει το ρεκόρ του βιβλίου που έχει κλαπεί τις πιο πολλές φορές απο δημόσιες βιβλιοθήκες.

Τουλάχιστον άλλοι 9.000.000 άνθρωποι έχουν γενέθλια την ίδια μέρα με εσένα

Οι νυχτερίδες πάντα στρίβουν αριστερά μόλις βγαίνουν από μια σπηλιά

Οι γυναίκες ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους 2 φορές συχνότερα απ' ότι οι άντρες

Ο αναπτήρας εφευρέθηκε πριν από τα σπίρτα

Η πρωτεύουσα της Βολιβίας, Λα Πας, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 4.000 μέτρων, είναι σχεδόν άφλεκτη. Η περιεκτικότητα του αέρα σε οξυγόνο είναι τόσο μικρή, που μόλις και μετά βίας μπορεί να συντηρήσει τη φωτιά

Η Γη αυξάνει το βάρος της (καθημερινά) κατά 100 τόνους λόγω της πτώσης αστρικής σκόνης στην επιφάνειά της

Είναι αδύνατον να αυτοκτονήσεις κρατώντας την αναπνοή σου

1 στους 4 αμερικανούς έχουν εμφανιστεί στην τηλεόραση

Κάθε φορά που σαλιώνεις ένα γραμματόσημο καταναλώνεις 1/10 της θερμίδας

Το χταπόδι όταν πεινάσει τρώει κάνα δυο από τα πλοκάμια του, τα οποία έχουν την ιδιότητα να ξαναβγαίνουν

Το 62 μ.Χ., ο Νέρωνας έστειλε σκλάβους στα Απέννινα Όρη, για να του φέρουν φρέσκο χιόνι. Όταν επέστρεψαν οι σκλάβοι, ο Νέρωνας πήρε το χιόνι, πρόσθεσε φρούτα και μέλι και το έφαγε ως παγωτό

Τα πουλιά της πόλης έχουν αναπτύξει ένα σύντομο, γρήγορο "στυλ ραπ" κελαΐδισμα, σε σχέση με τα πουλιά της εξοχής

Η κατσαρίδα μπορεί να ζήσει 9 μέρες χωρίς κεφάλι, προτού πεθάνει από την πείνα

Μέχρι τον 7ο μήνα της ζωής του, ένα μωρό έχει την δυνατότητα να αναπνέει και να καταπίνει ταυτόχρονα. Ένας ενήλικας δεν μπορεί να το κάνει ποτέ αυτό

Το 1800μ.Χ . στην Αγγλία οποιοσδήποτε δοκίμαζε να αυτοκτονήσει και δεν τα κατάφερνε, τον καταδικαζόταν σε θάνατο

Το προφυλακτικό από λατέξ μπορεί να επιμηκυνθεί κατά 800% και να διατηρήσει στο εσωτερικό του τουλάχιστον 9 γαλόνια αέρα

Οι καμηλοπαρδάλεις δεν έχουν φωνητικές χορδές

Τα ποντίκια δεν κάνουν εμετό

Οι δεξιόχειρες ζουν κατά μέσο όρο 9 χρόνια περισσότερο από τους αριστερόχειρες

Στα αντρικά πουκάμισα τα κουμπιά βρίσκονται στη δεξιά πλευρά, στα γυναικεία στην αριστερή

Τα ούρα της γάτας φωσφορίζουν στο σκοτάδι

Νοητός

2008-02-11T00:24:00.002+02:00

Η άλλη τηλεόραση

2008-02-10T23:46:00.000+02:00

Θα ήθελα μια μέρα να ανοίξω την τηλεόρασή, και

οι δημοσιογράφοι να είναι δημοσιογράφοι,
τα δελτία ειδήσεων, δελτία ειδήσεων,
οι ψυχαγωγικές εκπομπές, ψυχ-αγωγικές,
τα κανάλια να σέβονται τους τηλεθεατές τους,

βέβαια κάτι τέτοιο είναι απίθανο να γίνει, γι' αυτό και γω θα συνεχίσω να την κρατάω κλειστή. Θα κατεβάζω εκπομπές, ταινίες, σειρές και ντοκυμαντέρ απο το διαδίκτυο. Θα συνεχίσω να επιλέγω ΑΠΟΛΥΤΑ το τι βλέπω και μάλιστα χωρίς διαφημίσεις. Κι όταν θέλω να αποβλακωθώ σε σκουπιδο-ταινίες και σκουπιδο-εκπομπές, ξέρω τι πρέπει να κάνω και που θα το βρω, δεν εθίζομαι στη βλακεία, την απολαμβάνω:) Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να βλέπω τηλεόραση, χωρίς να βλέπω, να μην χάνω το χρόνο μου, να μην χάνω τη νοημοσύνη μου.
Όσοι συμφωνούν με την διαμαρτυρία του κλεισίματος της τηλεόρασης αύριο, καλύτερα θα κάνουν να αρχίσουν πρώτα να σέβονται τους εαυτούς τους σαν τηλεθεατές.

Θα ήταν πρακτικότερο να απαιτήσουμε ΤΖΑΜΠΑ NOVA σε όλα τα ελληνικά σπίτια νομίζω:)

Νότες ψυχοτρύπανα

2008-02-07T20:34:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες ξεσκονίζω παλία cd, με πιάσαν οι νοσταλγίες μου, και ανάμεσα σ' όλα κοντοστάθηκα σ'αυτό. Στήριξα το μέτωπό μου στα χέρια μου και έμεινα ακίνητη για 7 λεπτά.

Είναι κάποια κομμάτια μουσικής που εντελώς μαγικά και αλλόκοτα, κάνουν φωλιά μέσα σου, όπως ένα ξωτικό μέσα σ' ένα δέντρο. Είναι και ένα απο αυτά που δένει τα πλοκάμια του για πάντα γύρω σου, σα να γεννήθηκε μόνο για σένα, σα να το γέννησες εσύ ο ίδιος.

Ένα τραγούδι που τρυπώνει τόσο βαθιά μέσα σου, που δεν είσαι καν σε θέση να κατανοήσεις το υλικό που φέρνει στο φως. Κάτι που κάνει πολύ απόκρυφα και ακατανόητα αισθήματα να τριγυρνούν μέσα στο θώρακά σου. Κάτι τόσο βαθύ, σκοτεινό και θλιμμένο, σαν τα κομμάτια της πιο ειλικρινούς μελαγχολίας σου να γίνανε μια μαύρη φούσκα καπνού, να βγήκαν απο το στόμα σου, να ανέβηκαν προς τα πάνω και να αφήσαν σημάδι ένα μάυρο θολό κύκλο στο ταβάνι.

Κάτι που σε κάνει πάλι 17, κουλουριασμένο στο κρεβάτι σου, με το κεφάλι ακουμπησμένο σε ένα μαξιλάρι γεμισμένο με στριμωγμένα όνειρα, κάτι που τελικά να σου υπενθυμίζει τον πιο αυθόρμητο εαυτό σου.

Στην πραγματικότητα μιλάω για κάτι τόσο προσωπικό, ωστε αμφιβάλλω αν κάποιος εκεί έξω έχει καταλάβει έστω και μία λέξη. Όπως επίσης μάλλον κανείς δε θα καταλάβει γιατι αυτό το συγκεκριμένο, γιατί όχι κάτι άλλο. Ούτε και γω έχω απάντηση. Είναι απλά ένα τραγούδι - στοιχειό.
Είμαι όμως σίγουρη πως όλοι έχουμε ένα τέτοιο στοιχειό μέσα μας.

Anathema - Sunset ...

Hosted by eSnips

Μόνος

2008-01-28T12:32:00.001+02:00

Προς το παρόν,

2008-01-21T23:18:00.000+02:00

οι αλλαγές που έκανα δε φαίνεται να επηρέασαν δυσμενώς το πρόγραμμα... θα δείξει! Οι ευχές σας παίξαν σημαντικό ρόλο, σας ξανα-ευχαριστω παρα πολύ!

Βέβαια μου έχουν τύχει τόσα στραβα και αλλόκοτα όλους αυτούς τους μήνες, που πια δεν έιμαι σίγουρη για τίποτα...

Κι όλο εκεί που λέω πως ένα τελευταίο πραγματάκι μου έμεινε να κάνω, όλο αυτό αποδεικνυεται πρότελευταίο! Στον χρονοπρογραμματισμό και τα χρονοδιαγράμματα, καθόλου καλή δεν είμαι!

Συνεχίζω με την εργασία μου εγώ λοιπόν, πίσω απο τον τοίχο του μπλογκ μου, και στη βιτρίνα σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που πολύ με εκφράζει σε όλη αυτη τη φάση που βρίσκομαι.

Η φωνή της Anneke είναι σίγουρα οτι πιο κοντινό υπάρχει, σε μια φωνή αγγέλου και χαρακτηρίζεται απλά συγκλονιστική.

Καλή εβδομάδα σε όλους:)

Δύσκολα τα πράγματα

2008-01-18T20:32:00.000+02:00

H κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη.

Αμέσως μετα, αφού ανεβάσω αυτό το ποστ, θα κάνω κάποιες αλλαγές στον κώδικα της πτυχιακής μου.
Ακροβατούμε ανάμεσα στον υπέρτατο θρίαμβο και την απόλυτη καταστροφή.
Ο Θεός να βάλει το χέρι του...

Καλέ μου αναγνώστη,
αποψε το βράδυ πριν κοιμηθείς,
κάνε μια καλή σκέψη για την έρμη την zekia
και την αναθεματισμένη εργασία της,
στείλε ένα θετικό vibe, που έλεγε και η γιαγιά μου,
να πάνε όλα καλά,
γιατί αλλιώς θα αφήσει τα κοκκαλάκια της εδω,
σε αυτη την καρέκλα,
με το δεξί χέρι στο ποντίκι,
και το αριστερό στο πληκτρολόγιο,
έτσι,
για πάντα,
στην αιωνιότητα.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Αν ακούς πολυ ραδιόφωνο

2008-01-15T03:13:00.000+02:00

τότε σίγουρα κάποια στιγμή οι σταθμοί της πόλης σου πάψαν να σε ικανοποιούν. Άρχισες να ζητάς κατι διαφορετικό. Ήρθε λοιπόν το e-radio , ήρθε και το live24 και σου δώσαν έναν αέρα ανανέωσης.

Αν ο κορεσμός επανήλθε , σου προτείνω να μπεις εδώ . Μπορείς να ξοδέψεις άνετα μερικές χιλιάδες ώρες περιπλανώμενος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αμερικής, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη...

Το είχα ανακαλύψει πέρυσι, γιατί ξύπνησα μια μέρα και αποφάσισα πως θέλω να βρω να ακούσω ένα παλιο-αμερικάνικο σταθμό, απο αυτούς με τους εκφωνητές με τη βαριά φωνή, τις μπαλάντες και τις εκπομπές ψυχολογίας. Τελικά μέσα σ'αυτό το site χάθηκα τελείως και ξέχασα τον αρχικό σκοπό μου. Είναι τόσο ενδιαφέρον και τόσο συναρπαστικό που λες δε φτάνει η ζωή μου ολόκληρη για να χορτάσω! Τώρα επανήλθα και σας το προτείνω επι τη ευκαιρία.

Σταθμοί κολεγίων και πανεπιστημίων, country, gospel, ειδήσεις, disco, τοπικοί..... βρήκα πχ σταθμό που παίζει χριστιανικά τραγούδια στην Αλάσκα! Της Παναγιάς τα μάτια δηλ! Όχι δηλαδή αμα δεν ήτανε το ιντερνέτ (στο νετ ο τόνος!) θα μπορούσες να το βρεις και να το ακούσεις ποτε αυτό;;

Τέλος να πω οτι για ένα ραδιόφωνο σαν της φωτογραφίας που να δουλεύει θα πλήρωνα πολλά λεφτά, αν τα είχα βέβαια.

Ανυπόμονος

2008-01-11T19:18:00.000+02:00

Μελωδικός

2008-01-07T18:12:00.000+02:00

Οι σκηνές του δρόμου που περνά στο βίντεο είναι σαν να τραβήχτηκαν μόνο για αυτό το τραγούδι, και το τραγούδι είναι σαν να φτιαχτηκε για να το ακούς στο αυτοκίνητο...

Ταξίδεψε

Γιούχου!

2008-01-06T02:27:00.000+02:00

Επέστρεψα μαζί με το τέλος των διακοπών, το κακό συναπάντημα, να σας πω να ξεκρεμάσετε ΟΛΑ τα στολίδια, οι γιορτές σήμερα λήγουν επισήμως..
τώρα που το θυμήθηκα, στο παλιό μου φοιτητόσπιτο είχα αγοράσει μια σειρά λαμπάκια χρωματιστά, απο τα παλιάς τεχνολογίας όμως (είχα ψάξει όλη τη θεσσαλονίκη για να τα βρω) και τα κολλούσα με ταινία γύρω απο την πόρτα, τα ξεκρεμούσα το πάσχα όμως! Οπότε άμα θές μη ξεστολίζεις..

Το 2007 ήταν κατα κοινή ομολογία μια πολύ βαρετή χρονιά, ελπίζω το 8 να ναι πιο ενδιαφέρον.. Εμένα το νέο έτος με βρήκε πνιγμένη στις δουλειές.
Έχω να δω 100gb καρτούν που κατέβασα και δεν έχω δει ακόμα, να πάρω πτυχίο, να βρω δουλειά, να παίξω με τον Αnimal απο το mappet show που μου πήρε ο στρατηγός, να σκεφτώ τη Μεγάλη Ιδέα που θα με κάνει πλούσια, να κάνω μαθήματα ζωγραφικής, να γίνω 59 level στο 2moons, να διαβάσω τα 219 posts που μαζεύτηκαν στο google reader.... θα τα προλάβω άραγε όλα αυτά;;;

Και για να μην ξεχάσω τον υπέροχο κρύο καιρό, αποθανάτισα τα παγάκια πάνω στα κλαδιά, ρομαντική φωτογραφία απο το πάρκο της γειτονιάς μου.

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και χαρά!

Aν είσαι απο του Σκρουτζ τη μεριά

2007-12-21T19:39:00.000+02:00

τότε μπορεί και το επόμενο βίντεο, εκτός απο τα τρια πνεύματα, να σε βάλει στο κλίμα των Χριστουγέννων:) Είναι ο πιο γλυκός τρόπος να σου ευχηθώ να περάσεις υπέροχα το σαββατοκύριακο που ξημερώνει...

Οι πιο μελαγχολικά όμορφες μέρες του χρόνου έφτασαν!

Φάε όσα μελομακάρονα θέλεις, πιές όσο κρασί λαχταράει η ψυχή σου, κάτσε και χάζεψε τα λαμπάκια του δέντρου, δες μια χριστουγεννιάτικη παιδική ταινία, μάζεψε φίλους στο σπίτι, πάρε τηλέφωνο σε συγγενείς και φίλους που έχεις να δεις πολυ καιρό, κάνε περίπατο τη νύχτα ανάμεσα στα στολισμένα σπίτια, μην αφήσεις τη γιαγιά και τον παππού σου παρέα με τη μενεγάκη...

Ο ζεστός ο καφές

2007-12-21T00:22:00.000+02:00

ο μυρωδάτος και ο αχνιστός, που είναι μέσα στο περίτεχνο λευκό φλιτζάνι του,
το κανατάκι με το γάλα,
το μπωλάκι με τα κουλουράκια βανίλιας και κανέλας,
ο ήχος του κουταλιού "ντιν-ντιν-ντιν-ντιν" καθως η ζάχαρη λιώνει στο ζεστό ρόφημα,
ένα φρεσκοστριμένο τσιγάρο αλφάδι,
ένα τασάκι,
ένα τραπέζι κάτω απο το παραπάνω δέντρο με γυάλινα στολίδια,
η φίλη Αγκάτα,
κι εγώ,
και λόγια
και κουβέντες
και γέλια
και χαρές
και "φου φου φου" να φεύγουν οι καπνοί,
και οι ψυχές γεμίζουν απο αυτό το υλικό το σπάνιο και ανεκτίμητης αξίας,
που δεν έχει όνομα συγκεκριμένο,
αλλα καταλαβαίνεις τι εννοώ...

Γνώριμες εικόνες

2007-12-20T02:28:00.000+02:00

Online Videos by Veoh.com

Είχα πολύ καιρό να γελάσω έτσι... η θρακιώτισσα πεθερά είναι μια μορφή.
Στο χωριό μου που λες, η πλειοψηφία των κατοίκων, κατάγονται απο την Ανατολική Θράκη, Ανατολική Ρωμυλία, Καβακλί. Και πρέπει να σου πω οτι το παραπάνω βίντεο, αν εξαιρέσουμε το τουφέκι, είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικό!

Διοτι η θρακιώτισσα, καβακλιώτισσα, άνω των 55, είναι άτομο που έχει ειδικές ανάγκες και ειδικές ικανότητες.

Απαραίτητο χαρακτηριστικό της είναι πως είναι νοικοκυρά και προκωμένη. Το χαρακτηριστικό αυτό διαφαίνεται σε πολλές καθημερινές συνήθειες. Πρέπει να σηκωθεί στις 6, να πιεί ελληνικό, να βγει στις 7 και να σκουπίσει το πεζοδρόμιο και το δρόμο μπροστά απο το σπίτι, με ρόμπα, κάλτσα και παντόφλα, ακόμα και σε θερμοκρασίες -20 βαθμών. Ο δρόμος και τα τσιμέντα πλένονται και με λάστιχο, τις απογευματινές ώρες, τρίβονται και σαπουνίζονται ακόμα και με tide.

H θεία στο χωριό πρέπει να ξέρει να πλέκει σεμέ, καρέ, πουλόβερ και τερλίκια, να ξέρει να διαλέγει πότε να χρησιμοποιεί κλωστές "dmc" και πότε "πεταλούδα". Πρέπει να ξέρει να φτιάχνει λάχανο τουρσί και ντομάτα τουρσί και να έχει πάντα ένα βαρελάκι διαθέσιμο κάτω απο τη βεράντα.

Παίρνει πάντοτε το όνομα του ανδρός της, όχι μόνο το επίθετο αλλα και το μικρό, και έτσι έχουμε: η μπαμπου η Κώσταινα, η μπάμπου η Γιώργαινα, η θεία η Χούταινα κλπ.

Η γιαγιά στο χωριό μαζεύεται με τις φίλες και γειτόνισσές της τα βράδια του καλοκαιριού. Παίρνει κάθε μια την πλαστική της καρέκλα απο το σπίτι, τοποθετούνται σε σειρά στο πεζοδρόμιο και αρχίζουν την "κουβέντα". Καίνε ελληνικό καφέ για να διώχνουν τα κουνούπια και αν τυχόν περάσει κάποιος απο μπροστά σταματάνε να μιλάνε. Εσύ τους λες "καλησπέρα", αυτές σε κοιτάνε και ρωτούν "καλε συ, ποιανού πιδί είσι;;", "του Τάδε", απαντάς εσύ, και τότε ξαφνικά ξεχνάνε πως είσαι εκεί "Ποιανού καλέ, του Τάδε Ένα του Τάδε Δυο ου αδερφός;;;", "Όοοοοοοοχχι καλε, τουν Τάδε, που παντρεύτηκε την Τάδε, κι κάθουντι απέναντι απο τουν Τάδε Τρία"¨, "Αααααααααααα", κάνουν όλες μαζί, "Καλε εσύ ολόκληρη κουπέλα έγινις!!!!".

Οι θείες στο χωριό είναι ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΕΣ. Μπορούν να βρουν ελλάτωματα στο κάθετι, να βγάλουν κάθε πιθανό συμπέρασμα απο ανύπαρκτη αιτία, αρκεί να το βάλουν στόχο.

Οι γιαγιάδες στην εκκλησία κάθονται σε συγκεκριμένες θέσεις. Οι νέες κάθονται μπροστά, οι γηραιότερες πίσω, για να επιβλέπουν, να ελέγχουν και να έχουν θέμα συζήτησης, για να ακούγεται ένα τρομακτικό "ψουψουψουψου" όταν μπαίνει κάποιος, απο τα μασάλια τα πολλά.

Γκρινιάζουν στις κόρες τους και παινεύουν τους γιούς τους ακριβώς όπως στο παραπάνω απόσπασμα, λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα στις κηδείες. Έχουν βέβαια και τα καλά τους. Κατα βάθος όλες είναι καλόκαρδες αλλα το αίμα το θρακιώτικο τις παρασέρνει!

Ε ρε γλέντια!

Χιόνια στο καμπαναριό

2007-12-16T12:28:00.000+02:00

...ξύπνησε όλο το χωριό! Τα παιδάκια δε μπορούσαν να κοιμηθούν άλλο, ήθελαν να παίξουν με το χιόνι, οι μεγαλύτεροι να πιούν ένα χουχουλιάρικο φλιτζάνι καφέ, όλοι ήθελαν να περπατήσουν. Το χιόνι στον κάμπο είναι σπουδαίο γεγονός!

Θυμάμαι που μικρή ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος στόχος μου ήταν να μην αφήσω σε καμία επιφάνεια απείραχτο χιόνι. Επρεπε παντού να κάνω σημάδια με τα χέρια μου. Τώρα θέλω απλά να το κοιτάω.

Μου μύρισε Χριστούγεννα.... άλλος κανείς;;;

Χθες βράδυ,

2007-12-11T21:07:00.000+02:00

κάτι μαγικό έλαβε χώρα στο Λονδίνο και είσαι τόσο τυχερός που μπορείς να δεις απο την κλειδαρότρυπα:) Το Reunion των Led Zeppelin όντως έγινε χθες, είναι αλήθεια....
ω Θεέ μου....