Ο Sivert Hoyem στο Principal

Τα φώτα έσβησαν και ο Sivert βγήκε μόνος στη σκηνή με μια κιθάρα, γρατζούνησε λίγες νότες απο την εισαγωγή του "Prisoner of the road", πήρε αναπνοή, άνοιξε το στόμα του και έβγαλε μια φωνή που σκέπασε τα πάντα. Μια φωνή που γέμισε όλα τα κυβικά αέρα που υπήρχαν διαθέσιμα στο χώρο, μια φωνή που δε χρειάζεται μουσικά όργανα να τη συνοδεύσει, μια φωνή που παίζει μπάσο και ηλεκτρική κιθάρα απο μόνη της, τόσο μελωδική, τόσο πλήρης και τόσο σαρωτική που παρέλησε ένα ολόκληρο κοινό, κανείς δε μπορούσε να κουνηθεί, ούτε να τραγουδήσει, κανείς δε μπορούσε να μην χάσει το ρυθμό της αναπνοής του ή να πάρει το βλέμμα του απο τη σκηνή.

Περίμενα πολλά χρόνια γι'αυτή τη βραδιά και τελικά ξεπέρασε κατα πολύ τις προσδοκίες μου. Δεν περίμενα τόση ενέργεια και τόσο φιλική διάθεση απο το σνομπ παρουσιαστικό του sivert, ούτε οτι τα τραγούδια των προσωπικών του δίσκων θα ακούγονταν τόσο διαφορετικά και τόσο μεγαλοπρεπή ζωντανά.

Ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς ήταν για μένα τo Northwind που απογείωσε με το ρυθμό και τα ξεσπάσματά του, το ψυχεδελικό και σκοτεινό High Meseta και το εντελώς αναπάντεχο Strange Color Blue. Επίσης έκανα ένα απο τα πιο απολαυστικά τσιγάρα της ζωής μου, την ώρα που έπαιζε το Going for gold..

Την ώρα που γράφω αυτό το ποστ ο Sivert και η μπάντα του σκορπίζουν απλόχερα μαγεία κάπου στην Αθήνα και πραγματικά ζηλεύω και αναπολώ και θα θελα τόσο μα τόσο πολύ να βρισκόμουν εκεί.