Το κουζινάκι της γιαγιάς και άλλα καλοκαιρινά
Το ποστ της DaisyCrazy και η ζέστη των ημερών μου έφερε για κάποιο λόγο στο μυαλό την αυλή του σπιτιού μας στα παιδικά μου χρόνια και την καλοκαιρινή κουζίνα της γιαγιάς μου.
Στην αυλή μας συνυπήρχαν τρια σπίτια. Τρία σπίτια χωρίς σκεπή και θερμομόνωση, που τα καλοκαίρια πύρωναν σαν φούρνοι και που ήταν αδύνατο να καθίσεις μέσα σε αυτά χωρίς να σε πιάνει δυσφορία και ζαλάδα. Αναγκαστικά όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες μεταφέρονται έξω, μια απο αυτές και το το μαγείρεμα, στο εφεδρικό κουζινάκι της βεράντας.
Η κουζίνα της γιαγιάς είχε πάγκο και μεγάλο ορθογώνιο νεροχύτη απο άσπρο μάρμαρο, με λεκέδες και γρατζουνιές απο τη χρόνια χρήση. Η βρύση ήταν στερεωμένη στον τοίχο και όχι στον πάγκο, και δίπλα είχε εντοιχισμένη σαπουνοθήκη με ένα ταλαίπωρο πράσινο σαπούνι. Δεν είχε ηλεκτρική κουζίνα αλλά γκάζι με δυο εστίες, και απο κάτω η μποτίλια, σκεπασμένη όχι με ξύλινο-φύλλο-ντουλάπι αλλα με ντουλάπι-καρό ύφασμα, μπλε σκούρο και άσπρο. Απαραίτητο αξεσουάρ και πάντα σε εύκαιρο σημείο το ΡΟΛΙ και το ΑΖΑΧ στο μπλε ματ μπουκάλι (που εξακολουθεί να κυκλοφορεί απαράλαχτο μέχρι σήμερα και μάλιστα με την ίδια καταπληκτική μυρωδια).
Θυμάμαι τη γιαγιά μου να τηγανίζει πατάτες και η μυρωδιά τους αναμειγμένη με τη αυτή του υγραερίου να φτιάχνει ένα εκρηκτικό συνδυασμό που με κάνει να πεινάω αυτόματα, να παρατάω το παιχνίδι και να στέκομαι πάνω απο το τηγάνι, περιμένοντας να τσιμπήσω κάτι απο την πρώτη τηγανιά. Θυμάμαι τα απογεύματα που ζητούσα γλυκό και η γιαγιά μου έβρεχε και μου έδινε μια φέτα ψωμί πασπαλισμένη με ζάχαρη και ελληνικό καφέ. Θυμάμαι να σκαλίζω μανιωδώς τα ντουλάπια, αναζητώντας ουσιαστικά το τίποτα, αλλά πάντα να ενθουσιάζομαι απο του στραγγιστήρι και τον τρίφτη ως αυθεντικός Ιντιάνα Τζοουνς της δεκάρας. Θυμάμαι να κολλάω αυτοκόλλητα στο ψυγείο και μετά να το παρατηρώ μαζί τα παλιά, προσπαθώντας να αποφασίσω ποιο είναι το αγαπημένο μου.
Μετά θυμάμαι και την απόλαυση του να ξαπλώνω το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το σεντόνι και το μαξιλάρι ακόμη δροσερά, και μετά η μαμά να με σκεπάζει με ακόμη ένα δροσερό σεντόνι, που έφερνε ένα στιγμιαίο απολαυστικό αεράκι μέχρι να προσγειωθεί πανω μου. Θυμάμαι τη λαχτάρα να πιώ νερό απο το λάστιχο της βρύσης και μετά να βρέχω τα πόδια μου μέχρι εκεί που έφτανε το σορτσάκι και τα χέρια μέχρι εκεί που έφτανε το μανίκι, για να δροσιστώ.
...
Μπορώ να συνεχίσω να γράφω για ώρες, όμως δεν έχει νόημα. Αρκεί να θυμόμαστε πως υπήρξε μια εποχή για όλους μας που ευτυχία σήμαινε μια φέτα δροσερό καρπούζι. Και πως η απλότητα και η αθωότητα είναι ακόμη μέσα μας.
Να έχουμε ένα όμορφο καλοκαίρι:)
12 σχολιασμοί:
Αχ , τι μας έκανες Ζέκια! Να'σαι καλά! Αργείς λίγο να ποστάρεις αλλά οι αναρτήσεις σου είναι απόλαυση! Πανέμορφο ποστ! Σαν να διαβάζω για τα δικά μου καλοκαίρια! Όλα όσα περιγράφεις...τι να πω....σχεδόν μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια από τη νοσταλγία και κάτι ξεχασμένες πια γεύσεις και μυρωδιές!
Μόνη διαφορά: Το δικό μας ''γλύκισμα'' είχε ψωμί βρεγμένο με λάδι και πασπαλισμένο με ζάχαρη!
Τι εικονες μας θυμισες, φιλη zekia, με τη περιγραφη αλλων εποχων, που ομως, πολλες φορες, μεχρι τωρα νοσταλγουμε! ;)
Βορεια φιλια !
Όμορφες οι θυμίσεις που μας μεταφέρεις Ζέκια, και τα χρώματα, κι οι μυρωδιές:) Πέρασα από εδω (σχεδόν τυχαία) κι εσύ με ταξίδεψες στην αυλή της γιαγιάς, στα παιδικά τα χρόνια κι άκουσα τις γάτες να νιαουρίζουν όλες μαζί έξω από το κουζινάκι με τα μαγειρέματα...
Καλώς σε βρήκα!
Καλό και ξέγνοιαστο καλοκαίρι σου εύχομαι:)
crispy, είναι φοβερό που προερχόμαστε απο διαφορετικούς τόπους κι όμως έχουμε κοινές αναμνήσεις απο την παιδική μας ηλικία. Το δικό σας "γλυκο" ήταν πιο θρεπτικό και εμπλουτισμένο!
elva, γινόμαστε καλύτεροι ως ανθρωποι όταν δεν ξεχνάμε την εποχή που ήμασταν και παιδια:)
Fri, καλως όρισες και ευχαριστούμε για το πέρασμα. Χαίρομαι που σου έδωσα τη σκυτάλη να ταξιδέψεις και συ βαθιά στις αναμνήσεις σου. Καλό καλοκαίρι και σε σένα:)
Appelsinpiken, έτσι είναι ξωτικό, όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται ενήλικες, ξαναγίνονται μικρά παιδιά μέσα απο τις ζωές των παιδιών τους. Ως μελλοντικοί γονείς ελπίζω να μεταφέρουμε κάτι απο όλα αυτά στα παιδιά μας ή απλά να τους δώσουμε την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους προσωπικές ευτυχισμένες αναμνήσεις. Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και να κράτάς το χωριό σου πάντα στην καρδιά σου.
αυτο που διαβασα ειναι τοσο ομορφο που μου εφερε δακρυα στα ματια μιας και το χωριο μου δεν υπαρχει πια, οπως εχω αναλυσει σε παλαιοτερα ποστ μου.
παραλληλα ειμαι ευτυχισμενη που με κανεις να θυμαμαι το ποσο ομορφα περασαν τα παιδικα μου χρονια στο χωριο.
ηταν απιστευτα και δε χωρανε λογια.
να ειμαστε καλα να τα θυμομαστε, με την ελπιδα τα δικα μας παιδια να μπορεσουν να εχουν οσο το δυνατον περισσοτερο τετοιες ομορφες αναμνησεις . . .
σ ευχαριστω πολυ
με συγκινησες παρα πολυ
Γίνεται ένας χαμός με τα σχόλια σήμερα στον blogger, και στο δικό μου αλλά και σε άλλα blogs. Οι απαντήσεις μου στα σχόλιά σας βλέπω οτι χάθηκαν, θα κάνω άλλη μια προσπάθεια.
Αν δεν δείτε το σχόλιο σας να δημοσιεύεται, θα είναι εξαιτίας αυτού του σημερινού (και ελπίζω προσωρινού) κολλήματος.
ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.ΩΣ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ.
Ζekia, καλό καλοκαίρι και σε σένα!
Πανέμορφη η ανάρτησή σου και νοσταλγική, γλυκιά, αυθόρμητη...
Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας τόσο όμορφες αναμνήσεις! Μακάρι να είχα κι εγώ παρόμοιες, αλλά ως παιδί της πόλης, οι αυλές ήταν πάντα κάτι το μακρινό για εμένα! Το πετρογκαζ της προγιαγιάς μου όμως και το μικρό κουζινάκι πάντα θα το θυμάμαι.
Καλό σου βράδυ!
Emmanouela, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Είμαι σίγουρη πως τα παιδιά της πόλης έχουν διαφορετικές αναμνήσεις, όμως σίγουρα η νοσταλγία θα είναι η ίδια. Ξαναέφαγα πριν λίγα χρόνια τηγανιστές πατάτες σε πετρογκαζ, στο μοναδικό καφενείο ενός χωριού στην Καστοριά και ήταν όπως συνήθως πεντανόστιμες!
Tι όμορφη ανάρτηση!!!Μου έφερε στο νου δικές μου καλοκαιρινές αναμνήσεις με την ίδια ταχύτητα που σου φέρνει στο νου αναμνήσεις μια μυρωδιά!
Να είσαι καλά!
maroulada, οι μυρωδιές είναι αυτές που τελικά μένουν να μας θυμίζουν κάποια πράγματα, αν όχι πάντα εικόνες, τουλάχιστον αισθήσεις (και παραισθήσεις). Καλό καλοκαίρι;)
Δημοσίευση σχολίου