Ο φόβος

Προσφατα διάβασα ένα εκπληκτικό παιδικό (ίσως τελικά όχι και τόσο παιδικό) βιβλίο, "Η Μυστηριώδης Εταιρία Μπένετικτ". Η ιστορία είναι οτι μια ομάδα απο χαρισματικά παιδιά επιλέγεται για να σταλεί σε ένα ιδιωτικό σχολείο και να ξεσκεπάσει τα μυστικά σχέδια του προέδρου και ιδιοκτήτη του. Ο άνθρωπος αυτός είναι στην πραγματικότητα ένας επιστήμονας ο οποίος χρησιμοποιεί τα παιδιά του σχολείου του για να εκπληρώσει το μεγάλο σχέδιό του. Μέσα απο την τηλεόραση περνά κρυφά μηνύματα στα μυαλά των ανθρώπων, επηρεάζοντας την κρίση τους. Τους πείθει για μια "Μεγάλη Παγκόσμια Κρίση", τους κάνει να φοβούνται υπερβολικά τα μικρόβια και πολλά άλλα. Το σχέδιο του είναι αφού τους γεμίσει με φοβίες, να εμφανιστεί ως μεγάλος σωτήρας ο οποίος θα καθησυχάσει όλους τους φόβους τους και να καταφέρει έτσι να γίνει ηγέτης του πλανήτη.

Στο ημερολόγιό του σημειώνει: "Φαίνεται οτι κανείς δε συνειδητοποιεί πόσο ισχυρό κίνητρο είναι ο φόβος για την ανθρώπινη προσωπικότητα. Όλα τα συναισθήματα, απο την φιλοδοξία μέχρι τον έρωτα και την απόγνωση, προέρχονται κατα κάποιο τρόπο απο αυτόν."

Οι παραλληλισμοί με τη σημερινή πραγματικότητα είναι αναπόφευκτοι. Πόσο φοβισμένοι είμαστε όλοι μας; Με πόσο φόβο μας εμβολιάζουν καθημερινά τα όσα ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε; Μια οικονομική κρίση που σκέπασε ξαφνικά τις ζωές μας, μια πανδημία γρίπης, τρομοκρατικά χτυπήματα. Και στο στόχαστρο μια ανθρωπότητα που πρέπει να κρατήσει μια στάση.

Φοβόμαστε να κάνουμε σχέδια για το αύριο, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε, να μιλήσουμε, να κρίνουμε, να ονειρευτούμε. Κλεινόμαστε στα σπίτια μας και στους εαυτούς μας. Σε ένα κουτί δισταγμού και τρόμου. Αδύναμοι να αντιδρούμε. Δέκτες, μονάχα δέκτες, είτε φόβου είτε καθησυχασμού, οτι "όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι".

Δε θέλω να φτάσω σε λιακοπουλικά σενάρια με όλες αυτές τις σκέψεις. Θέλω απλά να δω και τη δική σας άποψη πάνω σε όλα αυτά. Το θέμα του βιβλίου είναι ουσιαστικά "η αλήθεια" και αποτελεί εξαιρετική αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό.