Ερωτήσεις στον Ευγένιο Τριβιζά

• Γιατί καμιά φορά στη ζωή τα φρικιά γίνονται φύκια;
  Για τον ίδιο λόγο που τα βλήματα γίνονται εμβλήματα και οι υποκριτές γίνονται κριτές.
  
  
• Τι είναι και πως χρησιμοποιείται ο γαργαλιός;
  Ο γαργαλιός είναι ένα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος. Ενεργοποιείται αυτόματα, μόλις αρχίσεις να κατσουφιάζεις. Για όσους δεν έχουν πρόσβαση σε γαργαλιό συνιστώ την πορτογαργαλάδα, ένα αναψυκτικό που μόλις το πίνεις ξεκαρδίζεσαι στα γέλια.
  
  
• Πού μπορεί κανείς να βρει έναν αναδρομικό καθρέφτη;
  Στο εργαστήρι μου στο Νησί των Πυροτεχνημάτων. Εκεί εκτός από τον καθρέφτη που σε δείχνει όπως ήσουνα πριν δέκα χρόνια, μπορεί να βρει κανείς πολλά ακόμα ενδιαφέροντα αντικείμενα, όπως το χαρταετό εσωτερικών χώρων, τις καραμέλες με σιγαστήρα που δεν κάνουν θόρυβο όταν τις τραγανίζεις στον κινηματογράφο, την άθραυστη σαπουνόφουσκα, το ελαφρύδι και τον ημι – σκουπιδοντενεκέ.
  
  
• Είναι αλήθεια ότι τα σοκολατινικά θα διδάσκονται από του χρόνου σε όλα τα σχολεία του Κουφέιτ και του Πιπερού;
  Η πληροφορία σας είναι απόλυτα σωστή. Θα διδάσκονται επίσης δύο νέα μαθήματα, δηλαδή η λαγογραφία, η επιστήμη που ασχολείται με τα αυτιά των λαγών, και η σχοινοθεσία, το μάθημα που μας διδάσκει πώς να γίνουμε καλοί σχοινοβάτες σε τσίρκο. Οι μαθητές θα μαθαίνουν επίσης γεωγραφία από χάρτες χαμένων θησαυρών και τα βράδια θα παίζουν ποδοσφαιροφώσφορο με μια μπάλα που φωσφορίζει.

Απο τη συνέντευξη της Παυλίνας Εξαδακτύλου, στην εφημερίδα Διαδρομές.

Τρένο χωρίς επιστροφή

To post της Αlma Libre μου έφερε στο μυαλό την αγαπημένη μου σκηνή απο την ταινία Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων (Spirited Away.
Εκεί που η παγιδευμένη σε ένα παράλληλο μαγικό κόσμο Τσιχίρο, ανεβαίνει σε ένα περιέργο τρένο, που δεν έχει εισιτήρια επιστροφής, και ταξιδεύει για να σώσει τη ζωή του φίλου της.

Σε αυτήν την τόσο παράξενη διαδρομή, η ζωή μοιάζει να έχει εξαφανιστεί και ο χρόνος να έχει σταματήσει.



Οι εικόνες, η ατμόσφαιρα και η μουσική της σκηνής αποπνέουν μια ήρεμία και μια αβάσταχτη θλίψη. Ίσως πάντα όταν νιώθουμε κάπως έτσι, όντως τα ρολόγια να αλλάζουν για λίγο το ρυθμό τους και οι άνθρωποι γύρω μας να εξαφανίζονται.

Το κενό της μεγαλούπολης

Πάντα θεωρούσα άσχημα τα κτίρια καθρέπτες. Κατακλύζουν τις πόλεις χωρίς χρώμα, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς περιεχόμενο. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να αντικατοπτρίζουν στην επιφάνειά τους τα πραγματικά κτίρια. Ή τους φιλάρεσκους, νάρκισσους και εγωιστές εαυτούς μας.
Χωρίς παράθυρα και διέξοδο. Σφραγίζουν τους ανθρώπους σε διάφανα ασφυκτικά κλουβιά.

Madrugada

Κιτρινισμένα χαρτιά, άδειοι αναπτήρες, μαλακές χορδές, εύθραυστες μεμβράνες, αργοκίνητες σκιές, νυσταγμένα ξημερώματα,
σκουριασμένα αυτοκίνητα, αέρας, μαλλιά που μαστιγώνουν,
άδεια μπουκάλια, βρώμικα σεντόνια, λεπίδες από φως, θολοί καθρέφτες, σκονισμένη τηλεόραση,
ζεστό δέρμα, ιδρώτας, αλάτι στα χείλη, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα,
κόκκινα φώτα, κι ύστερα κίτρινα και βαθιά περίεργα μπλε,
βελούδινες κλειστές κουρτίνες, χέρια στον αέρα, υπνωτισμένα μάτια, μεθυσμένες κιθάρες
και σπαρακτικές κραυγές,
και γύρω στην ατμόσφαιρα
μουσική,
μόνο μουσική

Χρώμα με χρώμα έχει διαφορά

όσο η άνοιξη γδύνεται και πετά τα ζεστά της ρούχα δεξιά και αριστερά...

κάποιοι ακόμη απόμειναν να ονειρεύονται τα φθινοπωρινά μεσημέρια


(η φωτογραφία βρέθηκε στο θαυμάσιο μπλογκ του ταξιδευτή)

Διαδρομές γεμάτες περιπέτεια...

Επειδή περνάω περίπου δυόμισι ώρες κάθε μέρα σε ένα λεωφορείο, κουβαλάω πάντα μαζί, το κινητό μου για να ακούω μουσική και ένα βιβλίο. Το δεύτερο είναι ο καλύτερος τρόπος να αξιοποιήσεις το χαμένο σου χρόνο σε τέτοιου είδους καταναγκαστικές διαδρομές.

Έτσι κατά καιρούς μπαίνω σε ένα βιβλιοπωλείο, διαλέγω 4-5 βιβλία που μου γυαλίζουν στο μάτι, και αφού τα τελειώσω, ξαναβγαίνω για ανεφοδιασμό. Η τελευταία μου γύρα δεν ήταν και πολύ πετυχημένη. Δηλαδή ήταν εντελώς αποτυχημένη. Βιβλία βαρετά και άτεχνα, που διαβάζονται σχεδόν με το ζόρι. Έχοντας βαρεθεί και ξενερώσει τρομερά, έψαχνα για κάτι που να μου κεντρίσει πολύ το ενδιαφέρον, να κάνει "ντιν", να αστράψει και να με κερδίσει αμέσως. Κάτι χαρούμενο. Κάτι ζωντανό.

Έψαχνα στους ξένους συγγραφείς. Βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα βιβλιαράκια αλλά όχι κάτι συγκλονιστικό. Ξαφνικά, το βλέμμα μου σταματάει σε ένα εξώφυλλο. Κάποιος μάλλον μετάνιωσε, αποφάσισε να μην το αγοράσει και το είχε παράτησε εκεί. "Λέμονι Σνίκετ - Μια σειρά από ατυχή γεγονότα".... Χμμμμμμμ... λέω μέσα μου.

Ανοίγω στην πρώτη σελίδα και διαβάζω:
"Αν σας ενδιαφέρουν οι ιστορίες με καλό τέλος, τότε θα ήταν καλύτερο για σας να διαβάσετε κάποιο άλλο βιβλίο. Σε αυτό εδώ το βιβλίο, όχι μόνο δεν υπάρχει καλό τέλος, δεν υπάρχει ούτε καλή αρχή, αλλά και στη μέση τα ευχάριστα πράγματα είναι πολύ λίγα. Κι αυτό γιατί δε συνέβησαν και πολλά ευχάριστα πράγματα στη ζωή των αδερφών Μποντλέρ. Η Βάιολετ, ο Κλάους και η Σάνι Μποντλέρ ήταν έξυπνα παιδιά, πολυμήχανα, πολύ γοητευτικά, με όμορφα χαρακτηριστικά. Μόνο που στάθηκαν εξαιρετικά άτυχα και σχεδόν όλα όσα τους συνέβησαν γέμισαν τη ζωή τους με συμφορές, δυστυχία και απόγνωση. Λυπάμαι που σας τα λέω όλα αυτά, αλλά κάπως έτσι πάει η ιστορία."

Αχάαααα!! Αυτό ήταν το βιβλίο μου!! Πήρα γρήγορα το αστικό και άρχισα αμέσως να διαβάζω..... Μετά από μισή ώρα συνειδητοποίησα πως ήταν η πρώτη φορά που περνούσα τόσο καταπληκτικά σε ένα λεωφορείο! Βυθίστηκα στις σελίδες και ζούσα την περιπέτεια. Ήμουν ενθουσιασμένη με το παιδικό μου βιβλίο και το απολάμβανα δεόντως!

Με πανέξυπνη γραφή, μαύρο χιούμορ, και γρήγορη πλοκή, η Σειρά από Ατυχή Γεγονότα, φτάνει τα 13 βιβλία. Έφτασα στο τρίτο. Με το βιβλίο μου στο χέρι, μπαίνω στο αστικό και νιώθω σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς του ΟΑΣΘ.

Όταν μπεις στον κόσμο του Λέμονι Σνίκετ ξεχνάς την ηλικία σου. Πως δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα;

Ανταπόκριση απο Λονδίνο

Πριν μια εβδομάδα περίπου επέστρεψα απο τα υγρά Λονδίνα. Το 5ήμερο ταξίδι μου φάνηκε πολύ μεγαλύτερο σε διάρκεια. Συμπυκνωμένες εμπειρίες, εικόνες και μυρωδιές, κλείστηκαν σε κουτάκια, φωτογραφίες και αναμνήσεις και γύρισαν μαζί μου πίσω, στην πραγματικότητα.

Οι φωτογραφίες συγκεκριμένα συμπυκνώθηκαν ξανά σε ένα βίντεο. Και μια παρουσίαση εικόνων αγγλικής προέλευσης σε καταιγιστικό ρυθμό δε θα μπορούσε να έχει κάτι άλλο ως μουσική υπόκρουση, παρα μονο Led Zeppelin.

Eξαρτήσεις

με δύο πρόσωπα

Γαλήνη

Ανάμεσα στο φόβο και τους εφιάλτες, το άγχος και τις στενοχώριες, είναι κάποια τοσοδα μικρά πράγματα που σε ηρεμούν με μαγικό τρόπο. Όπως αυτός ο πίνακας, που τον είδα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Ανάμεσα σ' άλλους εκατοντάδες που υπήρχαν, όταν πέρασα απο μπροστά του, έμεινα εκεί. Στάθηκα πέντε λεπτά να τον κοιτάζω. Ένιωσα γαλήνη. Και άνοιξη. Ένιωσα τον ήλιο και το έδαφος να με ζεσταίνουν και ένα απαλό αεράκι να με δροσίζει.

Θαύμασα πολλούς πίνακες. Αλλά αυτός με μάγεψε. Είναι αυτό που λένε τέχνη.

Κακό όνειρο

Απο μικρή έβλεπα συχνά στον ύπνο μου εφιάλτες. Έφτασε μια περίοδος που φοβόμουν να κοιμηθώ. Η μάνα μου, που την ξυπνούσα κάθε τρεις και λίγο κλαίγοντας και φωνάζοντας, με πήγε ένα πρωί σε παπά να μου διαβάσει ευχή.

Οι εφιάλτες μου είναι διεστραμένοι, άρρωστοι και εξανλητικοί. Τόσο που δε θέλω καν να διηγηθώ κάποιους απο αυτούς σε άλλον άνθρωπο. Με τρομάζουν οι οθόνες στο κεφάλι μου.

Το καλό είναι πως πάντοτε στα όνειρα υπάρχει μια έξοδος κινδύνου. Όταν φτάνει το χειρότερο ξυπνάς. Πάει, πέρασε. Στο περίπου ησυχάζεις. Την επόμενη μπορεί να μην το θυμάσαι καν.

Οι χειρότεροι εφιάλτες είναι οι άλλοι. Που παραμένουν μέσα σου και γύρω σου, ακόμα κι όταν δεν είσαι στο ζεστό σου κρεβατάκι. Και δεν έχουν έξοδο κινδύνου.

Ομιχλώδης 2

Η μαγεία της ομίχλης είναι πως περιορίζει τον κόσμο γύρω σου σε λιγότερα ορατά τετραγωνικά μέτρα και σε κάνει να προσέχεις περισσότερο αυτά που βρίσκονται κοντά σου. Τα παπούτσια σου, το δρόμο που περπατάς, τους ανθρώπους που περπατούν δίπλα σου.

Είναι γοητευτική η ομίχλη....
....
....
Αρκεί να μην οδηγείς παράλληλα σε γκρεμό ή να πρωταγωνιστείς σε ταινία τρόμου...

Στο στέκι της γειτονιάς

Θα θελα να μένω σε ένα μικρό διαμέρισμα, σε μια γειτονιά, σε ένα δρόμο, όπως η Ολύμπου, η Κασσάνδρου, η Φιλίππου. Και στη γειτονιά μου να υπάρχει ένα μικρό, σκοτεινό μαγαζάκι, με παλιό ξύλινο bar, με τετράγωνα μεγάλα τραπέζια και ήσυχη μουσική. Και αυτό να είναι το στέκι μου. Να πηγαίνω ότι ώρα θέλω, χωρίς παρέα, να διαβάζω το βιβλίο μου και να πίνω μπύρες. Να έχω απέναντι έναν 50άρη μπάρμαν αληθινό φιλόσοφο, να του λέω τον πόνο μου όποτε δεν είμαι καλά.

Αλήθεια αυτά τα μέρη υπάρχουν μόνο στις ταινίες ή είδε στ'αλήθεια κάποιο-κάποιος-κάπου-κάποτε; Ξέρετε εκείνα που μαζεύουν τον ίδιο κόσμο σχεδόν κάθε μέρα. Που οι θαμώνες μιλούν μεταξύ τους χωρίς να είναι φίλοι και χωρίς να κρατούν κάποια επαφή, εκτός αυτού του χώρου. Σαν συνταξιδιώτες σε λεωφορείο του κτελ, που πιάνουν την κουβέντα στη διαδρομή για να περάσει η ώρα, κι όταν φτάσουν στον προορισμό τους αποχαιρετιούνται χωρίς πολλά πολλά.

Όπως τους παππούδες μας που πήγαιναν στα καφενεία. Που σε κάθε τραπέζι καθόταν κι απο ένα άτομο, στη αρχή όλοι αμίλητοι και σοβαροί, και μετά να μιλούν ασταμάτητα και να λένε στην υγειά μας. Πω πω ιστορίες...

On the bus...

Αυτή η δεκάδα απο βρωμοροκιές είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου και παίζει παρέα με τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ. Θέλουν υπομονή τα ταξίδια και οι διαδρομές ιδίως όταν είναι στριμωγμένα σε ένα αστικό λεωφορείο. Ιιιχααα!

Αέρας ανανέωσης

μπήκε απο το παράθυρο και άλλαξε το σπίτι της zekia. Το "φουουουουουου" το έκανε η diva. Λίγη βοήθεια και απο τον Βασίλη και να μαστε. Θέλει δουλειά ακόμα βέβαια αλλά θα το φτιάξω. Τζάμπα τα χουμε πτυχία;;;

Just a Perfect Day

Αύριο είναι η πρώτη Δευτέρα της νέας χρονιάς. Είναι η καλύτερη Δευτέρα για να βάλεις σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο δράσης, ένα plan που λέμε και στο χωριό μου. Είναι η πιο αποφασιστική ημέρα και η καταλληλότερη για αλλαγή πλεύσεως.

Όρμα λοιπόν με φόρα! Καλή Χρονιά!