Αφηρημάδα

Απόψε που ξεντύθηκα πριν πάω για ύπνο ανακάλυψα οτι το πρωι, καθώς υπνωτισμένη (εντελώς ζόμπι) ντυνόμουν για να πάω στη δουλειά, φόρεσα δυο σουτιέν το ένα πάνω στο άλλο. Ακόμη και αν παραβλέψω το γεγονός καθαυτό, δεν μπορώ να παραβλέψω το οτι ΟΛΗ μέρα δεν το κατάλαβα...

Χειρότερο περιστατικό αφηρημάδας δε θυμάμαι να είχα ποτε στη ζωή μου...

...εντάξει ίσως μόνο τη φορά που είχα κρεμασμένο το μπουφάν στην τσάντα μου και τριγυρνούσα σ'όλη τη σχολή φωνάζοντας "που είναι το μπουφάν μου, δε βρίσκω το μπουφάν μου" και όλοι με κοιτούσαν φοβισμένοι και ακίνητοι.... εντάξει ίσως και μια φορά που ήμουν στον κινηματογράφο βλέποντας το ice age 2 και εντελώς απορροφημένη και ενθουσιασμένη με την ταινία απάντησα σε ένα τύπο που καθόταν πίσω μου όταν ρώτησε κάτι στο φίλο του.... αλλά και οι φορές που αγοράζω κάτι και φεύγω χωρίς τη σακούλα απο το μαγαζί δεν είναι και λίγες...

ω Θεέ μου θα γίνω και μανα μια μέρα, εκείνο το άτυχο παιδί, σε παρακαλώ μη με αφήσεις να το ξεχάσω πουθενα ή να μου φύγει και να το συνειδητοποιήσω μετά απο τρεις μέρες...

Ο Sivert Hoyem στο Principal

Τα φώτα έσβησαν και ο Sivert βγήκε μόνος στη σκηνή με μια κιθάρα, γρατζούνησε λίγες νότες απο την εισαγωγή του "Prisoner of the road", πήρε αναπνοή, άνοιξε το στόμα του και έβγαλε μια φωνή που σκέπασε τα πάντα. Μια φωνή που γέμισε όλα τα κυβικά αέρα που υπήρχαν διαθέσιμα στο χώρο, μια φωνή που δε χρειάζεται μουσικά όργανα να τη συνοδεύσει, μια φωνή που παίζει μπάσο και ηλεκτρική κιθάρα απο μόνη της, τόσο μελωδική, τόσο πλήρης και τόσο σαρωτική που παρέλησε ένα ολόκληρο κοινό, κανείς δε μπορούσε να κουνηθεί, ούτε να τραγουδήσει, κανείς δε μπορούσε να μην χάσει το ρυθμό της αναπνοής του ή να πάρει το βλέμμα του απο τη σκηνή.

Περίμενα πολλά χρόνια γι'αυτή τη βραδιά και τελικά ξεπέρασε κατα πολύ τις προσδοκίες μου. Δεν περίμενα τόση ενέργεια και τόσο φιλική διάθεση απο το σνομπ παρουσιαστικό του sivert, ούτε οτι τα τραγούδια των προσωπικών του δίσκων θα ακούγονταν τόσο διαφορετικά και τόσο μεγαλοπρεπή ζωντανά.

Ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς ήταν για μένα τo Northwind που απογείωσε με το ρυθμό και τα ξεσπάσματά του, το ψυχεδελικό και σκοτεινό High Meseta και το εντελώς αναπάντεχο Strange Color Blue. Επίσης έκανα ένα απο τα πιο απολαυστικά τσιγάρα της ζωής μου, την ώρα που έπαιζε το Going for gold..

Την ώρα που γράφω αυτό το ποστ ο Sivert και η μπάντα του σκορπίζουν απλόχερα μαγεία κάπου στην Αθήνα και πραγματικά ζηλεύω και αναπολώ και θα θελα τόσο μα τόσο πολύ να βρισκόμουν εκεί.

Περίεργος που είναι ο κόσμος

1) Στις διακοπές μας στην Ιθάκη (oπου περάσαμε πάρα πολυ ωραία), συναντήσαμε με τον στρατηγό, έναν Άγγλο, με καταγωγή απο το Λονδίνο, ο οποίος λέει εργαζόταν χρόνια ως skipper στην Καραϊβική αλλά ήρθε μια φορά Ελλάδα και του άρεσε τόσο πολύ που αποφάσισε να μείνει εδω μόνιμα. Ο τύπος αυτός υποστηρίζει οτι η Ελλάδα είναι πιο όμορφη απο την Καραϊβική και οτι η Αθήνα είναι καλύτερη πόλη απο το Λονδίνο.............. :| WTF??

2) Καθώς απολαμβάναμε τις μπύρες μας σε ένα μαγαζάκι της Βαλαωρίτου, η φιλη μου και εγώ γίναμε μάρτυρες μιας πολυ σουρεάλ σκηνής. Απο το δρόμο, άρχισε να ακούγεται πολύ δυνατή μουσική να πλησιαζει προς το μέρος μας, κλασσικό αμάξι-τζουκ μποξ, σκεφτήκαμε. Κοιτούσαμε στο δρόμο περιμένοντας να δούμε το αμάξι μέχρι που ξαφνικά αντί για αμάξι εμφανίστηκε ένας τύπος με ποδήλατο, το οποίο έσερνε πίσω του ένα τεράστιο ηχείο με ρόδες. Το ηχείο αυτό δεν καταλαβα πως λειτουργούσε (εκστασιάστηκα στη σκέψη οτι μπορεί να έπαιρνε ενέργεια απο το πεντάλ!). Πίσω απο τον ποδηλάτη-αρχηγό-dj ακολουθούσαν και άλλοι ποδηλάτες (χωρίς ηχεία-απλοί) και όλοι μαζί σουλατσάριζαν την πόλη υπο τον ήχο τεκνο μουσικής! Είναι αυτό κάποιο επίσημο κίνημα που δεν γνωρίζω ή ένα τυχαίο γεγονός;; Ήταν καλύτερο και απο την παρέλαση γυμνών ποδηλατιστών, την οποία επίσης πέτυχα εντελώς τυχαία πριν λίγους μήνες!

3) Περίμενα στη στάση του λεωφορείου, όταν με πλησίασε μια κυρία και άρχισε να με ρωτάει απο που πήρα την τσάντα που φορούσα. Της άρεσε πολύ λέει, και ψάχνει καιρό να βρει κάτι παρόμοιο, καφέ, δερμάτινη και πλάτης. Προσπάθησα να της εξηγήσω που είναι το μαγαζί. Μετά της εξήγησα επίσης οτι δεν είναι δερμάτινη, για να μην παρεξηγηθούμε. "Εεε εντάξει" μου λέει "φαίνεται οτι δεν είναι δερμάτινη!!! Έτσι είναι νομίζεις οι δερμάτινες τσάντες;;"....... χχχμμμμμμ....... τελικά οι συζητήσεις στις στάσεις των λεωφορείων συχνά δεν έχουν καθόλου ευχάριστη κατάληξη!

4) Εδώ ήθελα να ποστάρω την πιο παλαβή φωτογραφία που έχω τραβήξει με το κινητό μου στην πόλη, το κεφάλι μιας πεταμένης κούκλας βιτρίνας να ξεπροβάλλει απο ένα κάδο σκουπιδιών, αλλά δυστυχώς πριν λίγες μέρες το κινητό μου πνίγηκε και μαζί του και η καταπληκτική αυτή εικόνα που απαθανάτισα. Κρίμα...

σχόλιο απο το youtube: 'my favourite part is when he say "i'gonna find my baby"'

Into the sea

Άρωμα καρύδας, αλατιού και δέρματος, μπερδεμένα όλα μαζί. Ιδρώτας κι ύστερα δροσιά σε κρυστάλλινα νερά.

Το πρωί ξεκινάμε για Ιθάκη (λiterally)
Καθόλη τη διάρκεια θα έχω αυτή την φωνή που δε σταματά να τρέμει ποτέ, να τραγουδά επαναλαμβανόμενα στο μυαλό μου.

Into the sea ...
.. make love ..
.. make waves ..

Εις το επανιδείν!

Βραβεύσεις

Δε θυμάμαι αν το μπλογκ αυτό βραβευτηκε ποτέ (ίσως πολύ πολύ παλιά), αλλά αυτές τις ημέρες έλαβα τρια μαζεμένα (I'm on fire!), απο το skouliki, τη Vipera και την crispy. Πω πω, σας ευχαριστώ όλους παρα πολύ :)

Μου αρέσει πολύ η εικόνα του βραβείου γιατί μου θυμίζει τους διαγωνισμούς καλύτερης πίτας στις αμερικανικες ταινίες. Έτσι μου ρχεται να φουσκώσω τα μαλλιά μου και να το καρφιτσώσω πάνω μου.

Με βάση το πρωτόκολλο πρέπει και γω να βραβεύσω μερικά. Για να δούμε....μμμμ...

- στην elva, για την κριτική της ματιά, την ευαισθησία της και τα πάντα αξιόλογα ποστ της.
- στην crispy γιατί λατρεύει το φαγητό (και εμείς να διαβάζουμε για τη λατρεία της και τις συνταγές που πηγάζουν απο αυτό), για τις πανέξυπνες ατάκες και το γνωστό στους θαμώνες της ταπεραμέντο.
- στην vipera για το ανήσυχο πνεύμα και τον αυθορμητισμό της.
- στην Appelsinpiken, γιατί παρόλο που είναι ξωτικό και εγώ απλός άνθρωπος, εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος.
- στο Καλό παιδί αλλά.. για το χιούμορ του και το ταλέντο του να εκφράζει βαθιά εσωτερικές σκέψεις που κάνουμε όλοι μας, με ένα θαυμαστά απλό τρόπο.
- στον radio marconi γιατί κάθε του ανάρτηση είναι μια ευχάριστη έκπληξη που σε κάνει να αδειάζεις το βλέμμα σου στην οθόνη.

Και η τελετή απονομής τελειώνει με ένα τραγούδι εντελώς άσχετο αλλά λιωμένο και ιδρωμένο όπως η σημερινή ημέρα. Μάλλον δε θα χορτάσω ποτέ να το ακούω, ούτε να μου προκαλεί αρρυθμίες η φωνή του Robert Plant.

Το κουζινάκι της γιαγιάς και άλλα καλοκαιρινά

Το ποστ της DaisyCrazy και η ζέστη των ημερών μου έφερε για κάποιο λόγο στο μυαλό την αυλή του σπιτιού μας στα παιδικά μου χρόνια και την καλοκαιρινή κουζίνα της γιαγιάς μου.

Στην αυλή μας συνυπήρχαν τρια σπίτια. Τρία σπίτια χωρίς σκεπή και θερμομόνωση, που τα καλοκαίρια πύρωναν σαν φούρνοι και που ήταν αδύνατο να καθίσεις μέσα σε αυτά χωρίς να σε πιάνει δυσφορία και ζαλάδα. Αναγκαστικά όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες μεταφέρονται έξω, μια απο αυτές και το το μαγείρεμα, στο εφεδρικό κουζινάκι της βεράντας.

Η κουζίνα της γιαγιάς είχε πάγκο και μεγάλο ορθογώνιο νεροχύτη απο άσπρο μάρμαρο, με λεκέδες και γρατζουνιές απο τη χρόνια χρήση. Η βρύση ήταν στερεωμένη στον τοίχο και όχι στον πάγκο, και δίπλα είχε εντοιχισμένη σαπουνοθήκη με ένα ταλαίπωρο πράσινο σαπούνι. Δεν είχε ηλεκτρική κουζίνα αλλά γκάζι με δυο εστίες, και απο κάτω η μποτίλια, σκεπασμένη όχι με ξύλινο-φύλλο-ντουλάπι αλλα με ντουλάπι-καρό ύφασμα, μπλε σκούρο και άσπρο. Απαραίτητο αξεσουάρ και πάντα σε εύκαιρο σημείο το ΡΟΛΙ και το ΑΖΑΧ στο μπλε ματ μπουκάλι (που εξακολουθεί να κυκλοφορεί απαράλαχτο μέχρι σήμερα και μάλιστα με την ίδια καταπληκτική μυρωδια).

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να τηγανίζει πατάτες και η μυρωδιά τους αναμειγμένη με τη αυτή του υγραερίου να φτιάχνει ένα εκρηκτικό συνδυασμό που με κάνει να πεινάω αυτόματα, να παρατάω το παιχνίδι και να στέκομαι πάνω απο το τηγάνι, περιμένοντας να τσιμπήσω κάτι απο την πρώτη τηγανιά. Θυμάμαι τα απογεύματα που ζητούσα γλυκό και η γιαγιά μου έβρεχε και μου έδινε μια φέτα ψωμί πασπαλισμένη με ζάχαρη και ελληνικό καφέ. Θυμάμαι να σκαλίζω μανιωδώς τα ντουλάπια, αναζητώντας ουσιαστικά το τίποτα, αλλά πάντα να ενθουσιάζομαι απο του στραγγιστήρι και τον τρίφτη ως αυθεντικός Ιντιάνα Τζοουνς της δεκάρας. Θυμάμαι να κολλάω αυτοκόλλητα στο ψυγείο και μετά να το παρατηρώ μαζί τα παλιά, προσπαθώντας να αποφασίσω ποιο είναι το αγαπημένο μου.

Μετά θυμάμαι και την απόλαυση του να ξαπλώνω το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το σεντόνι και το μαξιλάρι ακόμη δροσερά, και μετά η μαμά να με σκεπάζει με ακόμη ένα δροσερό σεντόνι, που έφερνε ένα στιγμιαίο απολαυστικό αεράκι μέχρι να προσγειωθεί πανω μου. Θυμάμαι τη λαχτάρα να πιώ νερό απο το λάστιχο της βρύσης και μετά να βρέχω τα πόδια μου μέχρι εκεί που έφτανε το σορτσάκι και τα χέρια μέχρι εκεί που έφτανε το μανίκι, για να δροσιστώ.

...

Μπορώ να συνεχίσω να γράφω για ώρες, όμως δεν έχει νόημα. Αρκεί να θυμόμαστε πως υπήρξε μια εποχή για όλους μας που ευτυχία σήμαινε μια φέτα δροσερό καρπούζι. Και πως η απλότητα και η αθωότητα είναι ακόμη μέσα μας.

Να έχουμε ένα όμορφο καλοκαίρι:)

Ασκήσεις Ηρεμίας και Τιποτένιες Περιπέτειες

Το δέμα μου είχε ταξιδέψει σε διάφορα αεροδρόμια των Ηνωμένων Πολιτειών και απο κει σε κάποιο της Γερμανίας. Έμπαινα κάθε λίγο να δω αν ενημερώθηκε το status του στο πρόγραμμα ανίχνευσης της εταιρίας courier. Ανυπομονούσα να φτάσει στην Ελλάδα, ήμουν τόσο ενθουσιασμένη.

Κάποια στιγμή έλαβα μήνυμα οτι έφτασε στο αεροδρόμιο της Αθήνας και οτι υπήρξε κάποια εξαίρεση στην μεταφορά του. Δεν κατάλαβα τι σήμαινε αυτό αλλά σίγουρα δεν ήταν για καλό. Πρώτα γέλασα γιατί ήμουν σίγουρη πως τελικά κάτι θα πήγαινε στραβα, όπως πάντα άλλωστε, και μετά τηλεφώνησα στην εταιρία για να μάθω τι ακριβώς συμβαίνει.

Η κοπέλα που απάντησε μου ζητησε τον κωδικό της αποστολής και της τον έδωσα. Ααα, μου λέει, το δέμα σας σταμάτησε στο τελωνείο και πρέπει να πληρώσετε κάποια έξτρα χρήματα για να το πάρετε. Μάλιστα, είπα. Θα μπορούσατε να μου πείτε για πόσα χρήματα μιλάμε; Η υπάλληλος αντί να μου απαντήσει άρχισε να με ρωτάει τι περιέχει το δέμα. Ένα παιχνίδι και δυο μπλουζάκια, της απάντησα. Μάλιστα, μου λέει. Τι παιχνίδι είναι αυτό; Μου διαβάζει το όνομα που βλέπει στην οθόνη. Είναι ένα σπαθί, της λέω. Σπαθιιιιιιιιιιιι;;;; Την καθησυχάζω επαναλαμβάνοντας οτι μιλάμε για παιχνίδι και όχι πραγματικό σπαθί. Αν ήμασταν στην Αμερική είμαι σίγουρη οτι θα είχε ήδη καλέσει την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Συνεχίζει να με ρωτάει για το σπαθί και για το αν είναι μεταλλικό. Της λέω οτι δεν γνωρίζω αν έχει μεταλλικά στοιχεία. Ναι, αλλά η λάμα δεν είναι μεταλλική, σωστά; Ναι, της απαντάω. Είναι πλαστική;, με ξαναρωτάει. Έχω βαρεθεί και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να κάνουμε όλη αυτη τη συζήτηση. Άκουσε, της λέω, είναι ένα σπαθί star wars, ξέρεις, απο αυτά που υποτίθεται οτι έχουν μια ακτίνα φωτός αντι για λεπίδα, επομένως η λάμα είναι πλαστική και βγάζει φως. Τώρα αν η λαβή είναι μεταλλική, δεν γνωρίζω. Ικανοποιείται απο την πληρέστατη περιγραφή. Στην παύση που ακολούθησε μπορεί να σκέφτηκε δυο πράγματα: είτε οτι είμαι βλαμμένη, είτε οτι πρέπει να βρει ένα κόλπο για να κρατήσουν για πάντα το σπαθί μου εκεί, και να το πάρει σπίτι της.

Περιμένετε λίγο παρακαλώ, μου είπε. Όταν επέστρεψε μου ανακοίνωσε οτι αφού τόλμησα να παραγγείλω κάτι απο Αμερική θα πρέπει να πληρώσω 95 ευρώ για να εκτελωνήσω το δέμα, και σε περίπτωση που δε μπορώ να πάω εκεί η ίδια ή να στείλω κάποιον γνωστό μου με εξουσιοδότηση, 165 ευρω!!! Σκέφτόμουν οτι με κλέβουν κανονικά, με το νόμο και μπροστά στα μάτια μου. Προσπαθούσα να αποφασίσω σε ποια οκτάβα θα ξεκινούσα την επόμενη πρότασή μου και αν θα μπορούσα να συγκρατηθώ ωστε να μην φωνάξω. Μετά σκέφτηκα οτι ένας καλός Jedi πρέπει πάντα να παραμένει ψύχραιμος και να θυμάται οτι Anger leads to the Dark Side και οτι η κοπέλα στην άλλη μερια της γραμμής δε μου έφταιγε σε τιποτα. Ευχαριστώ της είπα.

Έκλεισα το τηλέφωνο και έψαξα στο google. Χιλιάδες τα θύματα παρόμοιας περίπτωσης. Πήρα τηλέφωνο το Στρατηγό. Μου είπε οτι δεν υπάρχει λύση, πρέπει να πληρώσω. Και πλήρωσα.

Τώρα κάθομαι εδώ, με το καταπληκτικό σπαθί μου στα χέρια, το κοιτάζω και αναλογίζομαι πόσο γαμάτο είναι. Είναι το πιο κουλ παιχνίδι που φτιάχτηκε ποτέ και θα εξακολουθήσει να είναι κουλ ακόμα και για τα εγγόνια μου. Μαθαίνω να κάνω κόλπα και διάφορες κινήσεις. Ως star wars fan νιώθω πλήρης. Προσπαθώ να ξεχάσω οτι πλήρωσα μια περιουσία για να το αποκτήσω। Γιατί αν το σκεφτόμουν περισσότερο θα περνούσα στη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης, θα πήγαινα στον τελώνη και θα του έκοβα τα χέρια χωρίς να στάξει ούτε στάλα αίμα, αφού ας μην ξεχνάμε, το lightsaber μου καυτηριάζει αμέσως την πληγή...




:)

Comeback

Το ξέρω πως έλειψα αρκετό καιρό. Η αλήθεια είναι οτι δεν περνάει μέρα που να μην σκέφτομαι το blog μου και τους φίλους μου στην μπλογκόσφαιρα. Αλλά όλο κάτι γίνεται και μένω πίσω.

Η άνοιξη και το καλοκαίρι είναι περίοδοι που γενικά δε μπορώ να συγκεντρωθώ ούτε να οργανώσω τη σκέψη μου. Στον blogger έχω πάνω απο 10 ποστ μισογραμμένα, γιατί απλά δυσκολεύομαι υπερβολικά να βάλω τις λέξεις στη σωστή σειρά και να εκφράσω αυτά που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Ακόμα και στην ομιλία έχω πρόβλημα και δυσκολεύομαι να πω αυτό που θέλω, χάνω τα λόγια μου λες και προσπαθώ να μιλήσω σε ξένη γλώσσα. (Είμαι καλά γιατρέ;;) Αρχίζω να πιστεύω οτι ο υπερβολικός χρόνος μπροστά στον υπολογιστή είναι η πηγή του κακού.

Στη δουλειά μου το άγχος και η πίεση αυξάνονται συνεχώς. Το μυαλό μου δεν ησυχάζει ούτε στιγμή, γυρίζω στο σπίτι και δεν αφήνω τη δουλειά πίσω μου, την κουβαλάω μαζί μου. Οι μόνες στιγμές που νιώθω τον εγκέφαλό μου να λειτουργεί σε φυσιολογικές συχνότητες είναι όταν ανεβαίνω στο λεωφορείο και ανοίγω το βιβλίο μου. Αξίζει ο κόπος που το κουβαλάω πάντα μαζί μου.

Κατα τα άλλα ακούω Nick Cave και απολαμβάνω την μουσική του ποίηση κάθε μέρα όλη μέρα. Όλοι τρώνε σκάλωμα με τον Cave κάποια στιγμή.. εε;; Το περίεργο είναι πως εξακολουθώ να νιώθω χαρούμενη..

 

Ένα link, ένα κέικ και ένα τραγούδι

Το link
Στα μέσα της εβδομάδας ανακάλυψα ένα link το οποίο είμαι σίγουρη πως θα ξετρελάνει πολύ κόσμο. Αν είστε λάτρεις της βροχής και της μούχλας γενικότερα, μπείτε σε αυτό το site και ανεβάστε στη διαπασών την ένταση των ηχείων σας. http://www.rainymood.com/. Ενδείκνυται για περιποιημένους ύπνους κάτω απο απαλά παπλώματα και τύπους που πολλές φορές ο καιρός της Ελλάδας τους καταπιέζει.

Υπήρξε κάποιος άνθρωπος στον πλανήτη Γη ο οποίος είχε την εκπληκτική ιδέα να φτιάξει μια σελίδα που δεν θα κάνει τίποτα άλλο απο το να παίζει ασταμάτητα τον ήχο της βροχής. Δεν ξέρω ποιός είναι αλλά αν τον γνώριζα νομίζω πως θα γινόμασταν πολύ καλοί φίλοι.


Όπως καταλαβαίνετε στο δωμάτιό μου έβρεχε όλη την εβδομάδα και εγώ μπήκα σε πολύ βροχερό και νυσταλέο mood. Ο καιρός έξω βέβαια δε συμβάδιζε με τη διάθεσή μου. Ως που ήρθε η λυτρωτική Παρασκευή.


Το κέικ
Το μεσημέρι της Παρασκευής εγένετο επιτέλους η πραγματική βροχή. Έκανα πέρα το φλιτζάνι του καφέ, έφτιαξα ένα τσάι και ξανακάθησα στο γραφείο. Να χα και λίγο κέικ σκέφτηκα, και θυμήθηκα τη συνταγή της Crispy για κέικ λεμόνι. Αποφάσισα πως την επόμενη μέρα θα το έφτιαχνα οπωσδήποτε. Όταν έφυγα απο τη δουλειά για το σπίτι οι δρόμοι ήταν υγροί και θύμιζαν αυτούς που βλέπουμε σε πλάνα ταινιών απο μυστηριώδεις βραδιές στα στενά της Νέας Υόρκης.

Το Σάββατο πήγα στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια του σπιτιού και αγόρασα όλα υλικά της συνταγής. Έβρεχε απο το πρωί. Η ταμείας επέμενε να μου βάλει σε σακούλες τα χαρτιά υγείας. Εγώ της έλεγα οτι δε θέλω γιατί είμαι με αυτοκίνητο και δεν υπάρχει λόγος να σπαταλάμε άσκοπα σακούλες. Αυτή επέμενε. Εγώ δεν έκανα πίσω. Τελικά νίκησα και έσωσα τον πλανήτη απο μια πλαστική σακούλα. Όταν γύρισα σπίτι η μαμά μου με ρώτησε γιατί αγόρασα βιολογικό αλεύρι. Θα κάνω κεικ της εξήγησα και ήθελα να το δοκιμάσω. Εντάξει μου λέει αν είναι για ένα κέικ μόνο, γιατί είναι πολύ ακριβό.

Μετά απο όλη αυτή την περιπέτεια ξεκίνησα να φτιάχνω το κέικ. Πρόσθεσα μια έξτρα κουταλιά αγελαδινό βούτυρο μαζί με το βιτάμ. Ανακάτεψα όλα τα υλικά και βούτηξα το δάχτυλό μου στη ζύμη. Δοκίμασα το μίγμα και άρχισα να μουγκρίζω. Η μαμά μου δοκίμασε κι αυτή το μίγμα με το δάχτυλο και μετά πήρε ένα κουτάλι και ξαναδοκίμασε ακόμα τρεις-τέσσερις φορές. Εγώ δοκίμασα πάνω απο δέκα, πάντα μουγκρίζοντας.



Όπως βλεπετε και στις φωτογραφίες όταν το γλυκό βγήκε απο το φούρνο ήταν σκέτο οφθαλμόλουτρο. Μετά το κόψιμο όμως ανακάλυψα μια σήραγγα στη ζύμη, πέρα ως πέρα. Το φαινόμενο παραμένει ανεξήγητο. Εξακολουθούσε όμως να είναι πολύ νόστιμο. Και έξω εξακολουθούσε να βρέχει.


Το τραγούδι
Την Κυριακή το πρωί ξύπνησα με ένα μουντό φως να μπαίνει απο το παράθυρο. Πέρασα τη μέρα μου μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, τρώγοντας κέικ λεμόνι, ρίχνοντας κλεφτές ματιές έξω και ακούγοντας πολλές φορές αυτό το τραγούδι.



Και έτσι τελείωσε μια εβδομάδα με ασταμάτητη βροχή αλλά λίγο ενδιαφέρον. Αυτή που ξεκινά σήμερα να είναι πιο ενδιαφέρουσα αν γίνεται παρακαλώ!

Listen to the radio

Έχω ξαναγράψει για αυτό στο παρελθόν αλλά δεν είναι κακή η επανάληψη μερικές φορές*.

Υπάρχει μια εξαιρετικά συναρπαστική σελίδα (http://www.live-radio.net/us.shtml) στον συναρπαστικό κόσμο του ιντερνέτ. Μόλις την ανοίξεις βλέπεις το χάρτη των ΗΠΑ, επιλέγεις πολιτεία και σου δίνει μια λίστα με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της. Εκστασιάζομαι. Γεμίζω ένα φλιτζάνι καφέ στη δουλειά, ανάβω και ένα τσιγάρο. Αφήνω πίσω μου τις διαφημίσεις του Jumbo, ακούω κλασσική ροκ και στα ανάμεσα τι καιρό έχει στο Colorado. Νιώθω σαν να είμαι όντως εκεί.

Ο αγαπημένος μου μέχρι στιγμής σταθμός είναι μικροσκοπικός και βρίσκεται στο Cleveland (http://www.wkhr.org/). Εκεί που το web programming σπάζει κεφάλια, η μουσική των 30s-50s καταφέρνει να γαληνεύει το μυαλό. Βλέπω με άλλη διάθεση την οθόνη του υπολογιστή μου.

*Το προηγούμενο ποστ που έγραψα για αυτό το θέμα ήταν πριν απο ακριβώς 2 χρόνια και 3 ημέρες. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους αυτό, αλλά στη δική μου μικρή ζωή υπάρχει μια τρομακτικά ακριβής περιοδικότητα σε διαθέσεις και αισθήματα. Περίεργα πράγματα.

υγ. crispy, ελπίζω να σου έδωσα μια παραπάνω εναλλακτική για το θέμα του ραδιοφώνου :)