Τους τελευταίους μήνες έχω διαβάσει ΜΟΝΟ καλά βιβλία, και είμαι φοβερά ενθουσιασμένη γι' αυτό. Συνήθως στις παρτίδες βιβλίων που αγοράζω, τα μισά τουλάχιστον είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενα και το βασικότερο είναι ότι αυτό το αναπάντεχο δεν είναι καθόλου μα καθόλου ικανοποιητικό, σε σημείο που να μην αντέχω να διαβάσω άλλο και να παρατάω το βιβλίο στη μέση.
Ανάμεσα στα βιβλία των τελευταίων παρτίδων λοιπόν, ξεχώρισα δυο, τα έβαλα στη λίστα με τα αγαπημένα μου, και είπα να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου μαζί σας, γιατί πραγματικά το αξίζουν.
Το φθινόπωρο του πατριάρχη
"Ο Πατριάρχης, ένας «παραδοσιακός» Λατινοαμερικανικής προέλευσης δικτάτορας, είναι ένας γέρος στρατηγός ακαθόριστης ηλικίας «μεταξύ 107 και 232 χρόνων», σε κάποια ανώνυμη Λατινοαμερικάνικη χώρα. Μέσα από τα καθημερινά γεγονότα της ζωής του αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά από στυγνούς δικτάτορες, παλαιούς και σύγχρονους, που συνθέτουν την εικόνα του, αυτή όμως η μυθική, αινιγματική, τρομερή και παντοδύναμη φιγούρα μεταμορφώνεται από την πένα του συγγραφέα σε ήρωα φαρσοκωμωδίας. Ο δικτάτορας επιτέλους απομυθοποιείται, ξαναπαίρνει τις ανθρώπινες διαστάσεις του, καταρρέει και τελικά πεθαίνει για να αφήσει το σαπισμένο κορμί του έρμαιο στα όρνια που μπαινοβγαίνουν στο «μέγαρο της εξουσίας."
Αν έχετε διαβάσει έστω και ένα βιβλίο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τότε θα υποψιάζεστε τι μπορεί να βιώσετε διαβάζοντας άλλο ένα. Τη μοναξιά της ύπαρξης, την απομόνωση, την φρίκη, την παράνοια, τη μαγεία εικόνων και γεγονότων που ξεφεύγουν από την λογική, και την βύθιση του ανθρώπου στον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό που χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας.
Το κείμενο δεν έχει παραγράφους, είναι συνεχές και ατελείωτο, ενώ οι τελείες είναι ελάχιστες. Η αφήγηση αλλάζει συνεχώς πρόσωπο, τόπο και χρόνο, αλλά με απόλυτα φυσικό τρόπο και ειρμό. Είναι το πιο απολαυστικό, ευφυές και περίτεχνο παραλήρημα που έχω διαβάσει.
Νεκροταφείο Πιάνων"Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Λισαβόνα, μια σαγηνευτική πόλη έξω από το χρόνο, όπου γεννιούνται, ζουν, ονειρεύονται, παντρεύονται, εργάζονται και πεθαίνουν τα πρόσωπα του βιβλίου. Στο σκηνικό αυτό προστίθεται ένα εργαστήριο ξυλουργικής, στα σπλάχνα του οποίου φωλιάζει το νεκροταφείο πιάνων, ένας τόπος εθελούσιας εξορίας, μέρος μυστικών αναγνώσεων, απόμερο καταφύγιο μοιχείας, αυλή παιδικών παιχνιδιών και εξομολογητήριο νεκρών. Είναι ο τόπος όπου συνδέονται οι γενιές.
Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία τριών γενεών της οικογένειας του Φρανσίσκο Λαζάρο (1891-1912), του μαραθωνοδρόμου ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο 30ό χιλιόμετρο του Μαραθωνίου στη Στοκχόλμη το 1912."
Το βιβλίο αυτό δεν το έχω τελειώσει ακόμα αλλά έχω μαγευτεί ήδη τόσο πολύ που δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Καθώς διαβάζω, έχω την εντύπωση πως παρακολουθώ την ιστορία σε οθόνη με κάποιες σκηνές σε αργή κίνηση. Όλες οι λεπτομέρειες που φτιάχνουν μια στιγμή στο χρόνο μεγεθύνονται και μπαίνουν σε πρώτο πλάνο. Όλα τα αντικείμενα και οι κινήσεις αποκτούν άλλη διάσταση.
Είναι σαν να μπαίνεις στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου και να διαβάζεις τις αναμνήσεις της ζωής του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που διαβάζεις τις δικές σου αναμνήσεις μέσα στο κεφάλι σου. Απλά συγκλονιστικό.
(Και εδώ μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου)
.
.
.
Χαιρετίσματα και στην Crispy που με ξεσήκωσε γι' αυτό το ποστ!