Ο φόβος

Προσφατα διάβασα ένα εκπληκτικό παιδικό (ίσως τελικά όχι και τόσο παιδικό) βιβλίο, "Η Μυστηριώδης Εταιρία Μπένετικτ". Η ιστορία είναι οτι μια ομάδα απο χαρισματικά παιδιά επιλέγεται για να σταλεί σε ένα ιδιωτικό σχολείο και να ξεσκεπάσει τα μυστικά σχέδια του προέδρου και ιδιοκτήτη του. Ο άνθρωπος αυτός είναι στην πραγματικότητα ένας επιστήμονας ο οποίος χρησιμοποιεί τα παιδιά του σχολείου του για να εκπληρώσει το μεγάλο σχέδιό του. Μέσα απο την τηλεόραση περνά κρυφά μηνύματα στα μυαλά των ανθρώπων, επηρεάζοντας την κρίση τους. Τους πείθει για μια "Μεγάλη Παγκόσμια Κρίση", τους κάνει να φοβούνται υπερβολικά τα μικρόβια και πολλά άλλα. Το σχέδιο του είναι αφού τους γεμίσει με φοβίες, να εμφανιστεί ως μεγάλος σωτήρας ο οποίος θα καθησυχάσει όλους τους φόβους τους και να καταφέρει έτσι να γίνει ηγέτης του πλανήτη.

Στο ημερολόγιό του σημειώνει: "Φαίνεται οτι κανείς δε συνειδητοποιεί πόσο ισχυρό κίνητρο είναι ο φόβος για την ανθρώπινη προσωπικότητα. Όλα τα συναισθήματα, απο την φιλοδοξία μέχρι τον έρωτα και την απόγνωση, προέρχονται κατα κάποιο τρόπο απο αυτόν."

Οι παραλληλισμοί με τη σημερινή πραγματικότητα είναι αναπόφευκτοι. Πόσο φοβισμένοι είμαστε όλοι μας; Με πόσο φόβο μας εμβολιάζουν καθημερινά τα όσα ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε; Μια οικονομική κρίση που σκέπασε ξαφνικά τις ζωές μας, μια πανδημία γρίπης, τρομοκρατικά χτυπήματα. Και στο στόχαστρο μια ανθρωπότητα που πρέπει να κρατήσει μια στάση.

Φοβόμαστε να κάνουμε σχέδια για το αύριο, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε, να μιλήσουμε, να κρίνουμε, να ονειρευτούμε. Κλεινόμαστε στα σπίτια μας και στους εαυτούς μας. Σε ένα κουτί δισταγμού και τρόμου. Αδύναμοι να αντιδρούμε. Δέκτες, μονάχα δέκτες, είτε φόβου είτε καθησυχασμού, οτι "όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι".

Δε θέλω να φτάσω σε λιακοπουλικά σενάρια με όλες αυτές τις σκέψεις. Θέλω απλά να δω και τη δική σας άποψη πάνω σε όλα αυτά. Το θέμα του βιβλίου είναι ουσιαστικά "η αλήθεια" και αποτελεί εξαιρετική αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό.

Παρούσα

Να με συγχωρείτε που έλειψα τόσο καιρό απο το μπλογκ. Τους τελευταίους μήνες δουλεύω, εξασκώ όλα τα χόμπι του πλανήτη, προσπαθώ να βρίσκομαι με τους φίλους μου όσο το δυνατόν συχνότερα και παίζω και mmropg παιχνίδια. Ε, τι άλλο να χρειαστεί κανείς ώστε να φεύγει απο το σπίτι του στις 8 το πρωί και να γυρίζει στις 11 το βράδυ;; Είμαι σαν τον Βέγγο πάνω στη βέσπα που φωνάζει "Δεν προλαβαίαιαιαιαινωωωωωωω"!!! Τρώω βλακείες, κοιμάμαι στα λεωφορεία και η τσάντα μου ζυγίζει μισό τόνο. Δεν παραπονιέμαι όμως γιατί κάνω πράγματα που με γεμίζουν απίστευτα..

Παρόλο το τρέξιμο δε σταματάω να διαβάζω όλα τα ωραία που γράφετε όλο αυτόν τον καιρό και όσα περισσότερα διαβάζω τόσο περισσότερο χαίρομαι που έχω ανακαλύψει και παρακολουθώ blogs αξιόλογα όσο τα δικά σας.

Τέλος θα ήθελα να πω σε όσους απο σας έχετε ενεργοποιημένη την οπτική επαλήθευση κωδικών στα σχόλια, να τη βγάλετε. Εκτός του οτι με καθυστερεί πετυχαίνω και κάτι απίθανες λέξεις όπως...

Cheers!

Κουίζ μήνα Σεπτέμβρη

Πως λέγεται με μια λέξη, εκείνο το πλαστικό αυτοκόλλητο διάφανο ρολό με το οποίο τυλίγαμε μικροί τα βιβλία στο δημοτικό;;

(προσοχή: δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις!)

Υπάρχει άραγε πιο χαρακτηριστική μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων, απο αυτή των καινούριων βιβλίων της
?

Η αρχή του φθινοπώρου

Καλωσορίζω με μεγάλη χαρά το φθινόπωρο και φέτος :) (κάθε χρόνο τα ίδια λέω)
Και επειδή τις τελευταίες μέρες ξυπνάω κρυώνοντας τα βράδια και φοράω κάλτσες, και επειδή θέλω να ρθει γρήγορα ο καιρός των παχιών χαλιών, της φωτιάς και του νυχτώματος απο τις 5 το απόγευμα, θα βάλω να παίζει ένα blues, με φυσαρμόνικα και κιθάρα.

Δυο βιβλια για να χαθείς

Τους τελευταίους μήνες έχω διαβάσει ΜΟΝΟ καλά βιβλία, και είμαι φοβερά ενθουσιασμένη γι' αυτό. Συνήθως στις παρτίδες βιβλίων που αγοράζω, τα μισά τουλάχιστον είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενα και το βασικότερο είναι ότι αυτό το αναπάντεχο δεν είναι καθόλου μα καθόλου ικανοποιητικό, σε σημείο που να μην αντέχω να διαβάσω άλλο και να παρατάω το βιβλίο στη μέση.

Ανάμεσα στα βιβλία των τελευταίων παρτίδων λοιπόν, ξεχώρισα δυο, τα έβαλα στη λίστα με τα αγαπημένα μου, και είπα να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου μαζί σας, γιατί πραγματικά το αξίζουν.

Το φθινόπωρο του πατριάρχη

"Ο Πατριάρχης, ένας «παραδοσιακός» Λατινοαμερικανικής προέλευσης δικτάτορας, είναι ένας γέρος στρατηγός ακαθόριστης ηλικίας «μεταξύ 107 και 232 χρόνων», σε κάποια ανώνυμη Λατινοαμερικάνικη χώρα. Μέσα από τα καθημερινά γεγονότα της ζωής του αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά από στυγνούς δικτάτορες, παλαιούς και σύγχρονους, που συνθέτουν την εικόνα του, αυτή όμως η μυθική, αινιγματική, τρομερή και παντοδύναμη φιγούρα μεταμορφώνεται από την πένα του συγγραφέα σε ήρωα φαρσοκωμωδίας. Ο δικτάτορας επιτέλους απομυθοποιείται, ξαναπαίρνει τις ανθρώπινες διαστάσεις του, καταρρέει και τελικά πεθαίνει για να αφήσει το σαπισμένο κορμί του έρμαιο στα όρνια που μπαινοβγαίνουν στο «μέγαρο της εξουσίας."

Αν έχετε διαβάσει έστω και ένα βιβλίο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τότε θα υποψιάζεστε τι μπορεί να βιώσετε διαβάζοντας άλλο ένα. Τη μοναξιά της ύπαρξης, την απομόνωση, την φρίκη, την παράνοια, τη μαγεία εικόνων και γεγονότων που ξεφεύγουν από την λογική, και την βύθιση του ανθρώπου στον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό που χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας.

Το κείμενο δεν έχει παραγράφους, είναι συνεχές και ατελείωτο, ενώ οι τελείες είναι ελάχιστες. Η αφήγηση αλλάζει συνεχώς πρόσωπο, τόπο και χρόνο, αλλά με απόλυτα φυσικό τρόπο και ειρμό. Είναι το πιο απολαυστικό, ευφυές και περίτεχνο παραλήρημα που έχω διαβάσει.

Νεκροταφείο Πιάνων

"Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Λισαβόνα, μια σαγηνευτική πόλη έξω από το χρόνο, όπου γεννιούνται, ζουν, ονειρεύονται, παντρεύονται, εργάζονται και πεθαίνουν τα πρόσωπα του βιβλίου. Στο σκηνικό αυτό προστίθεται ένα εργαστήριο ξυλουργικής, στα σπλάχνα του οποίου φωλιάζει το νεκροταφείο πιάνων, ένας τόπος εθελούσιας εξορίας, μέρος μυστικών αναγνώσεων, απόμερο καταφύγιο μοιχείας, αυλή παιδικών παιχνιδιών και εξομολογητήριο νεκρών. Είναι ο τόπος όπου συνδέονται οι γενιές.

Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία τριών γενεών της οικογένειας του Φρανσίσκο Λαζάρο (1891-1912), του μαραθωνοδρόμου ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο 30ό χιλιόμετρο του Μαραθωνίου στη Στοκχόλμη το 1912."

Το βιβλίο αυτό δεν το έχω τελειώσει ακόμα αλλά έχω μαγευτεί ήδη τόσο πολύ που δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Καθώς διαβάζω, έχω την εντύπωση πως παρακολουθώ την ιστορία σε οθόνη με κάποιες σκηνές σε αργή κίνηση. Όλες οι λεπτομέρειες που φτιάχνουν μια στιγμή στο χρόνο μεγεθύνονται και μπαίνουν σε πρώτο πλάνο. Όλα τα αντικείμενα και οι κινήσεις αποκτούν άλλη διάσταση.

Είναι σαν να μπαίνεις στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου και να διαβάζεις τις αναμνήσεις της ζωής του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που διαβάζεις τις δικές σου αναμνήσεις μέσα στο κεφάλι σου. Απλά συγκλονιστικό.

(Και εδώ μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου)

.
.
.

Χαιρετίσματα και στην Crispy που με ξεσήκωσε γι' αυτό το ποστ!

Τσουλήθρα στο διάστημα

... και ανάμεσα στα αστέρια.

Δεν είναι screenshot απο ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Είναι αληθινό και εδώ μπορείτε να διαβάσετε την εξήγηση.
Αν κάνετε ζουμ στη φωτογραφία θα μπορέσετε να δείτε και τους γαλαξίες στο βάθος.

Όπως λέει και ο ποιητής "Καλή αντάμωση λοιπόν στων αστεριών το φως"

Τραύματα

Η εικόνα ενός φλεγόμενου δέντρου
είναι σαν την εικόνα ενός ανθρώπου που καίγεται ζωντανός.

Το δέντρο δεν είναι απλά ένα φυτό,
είναι μια οντότητα,
μια ύπαρξη
τόσο αγνή και ευγενική,
που θα πρέπει να κλαίμε κάθε φορά που χάνεται.
Απ' τα δικά μας χέρια.

Επιστροφή

Ιδού οι λίγες φωτογραφίες απο τις φετινές μου διακοπές στη Μήλο. Άντε να επιστρέφουμε και οι υπόλοιποι σιγά σιγά!

Κάτι κουρασμένα παλικάρια

Αύριο ξεκινάει ο δεύτερος γύρος των διακοπών μου. Πάω να τοποθετηθώ με περίσσεια χάρη και ακόμα πιο περίσσεια νύστα πάνω απο την πετσέτα μου και κάτω απο την ομπρέλα μου.

- Σκέφτομαι, μια εβδομάδα δε μου φτάνει, δε θα ξεκουραστώ. Μέχρι να πεις κύμινο είσαι πάλι στο σπίτι και η μαμά σου, σου ζητάει τα άπλυτα για να τα βάλει στο πλυντήριο.

- Έβαλα και το laptop στη βαλίτσα. Αν και ένα laptop χωρίς ίντερνετ είναι σαν ψυγείο χωρίς παγάκια, λειτουργεί σαν το αυτοκόλλητο νικοτίνης. Στον προηγούμενο γύρο διακοπών, τον Ιούλιο, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην σκέφτομαι πόσο όμορφη είναι η σελίδα του google. Αλλά όταν μια μέρα στο εντελώς ξαφνικό αντίκρισα ένα internet cafe μπροστά μου, το έβλεπα σαν λουκουμά αχνιστό και μυρωδάτο. Παρακαλούσα τον στρατηγό να μπούμε μέσα "για μισή ωρίτσα μόνο" αλλά αυτός ο βάρβαρος τίποτα. Πάλι αυτό το Γολγοθά πως θα τον ανέβω;

- Δε θέλω να γρουσουζέψω πάαααρα πολύ... αλλά μια μέρα διακοπές στη θάλασσα με συννεφοβροχή πολύ θα θελα να την ξαναζήσω. Ξέρετε, αυτό που σε πιάνει μια γνώριμη βρωμομελαγχολία, όρεξη για χουζούρεμα, να τυλίγεσαι με σεντόνια και να παίζεις επιτραπέζια στο μπαλκόνι. Το καλύτερο πράγμα με τον Αύγουστο είναι πως είναι ο μήνας πριν τον Σεμπέμβριο.

Χαιρετώ όσους εξακολουθούν να παραμένουν εδώ, αν έχει μείνει και κανένας δηλαδή! Τα ξαναλέμε σε μια εβδομάδα. Καλό δεκαπενταύγουστο, φιλιά!

Ιρλανδός

Με μουσική υπόκρουση τους Corrs.
Ταξίδι σε παραμύθια και μυστήριους πράσινους κόσμους

Now she's walking through the clouds
With a circus mind
That's running wild
Butterflies and zebras
And moonbeams and fairytales
All she ever thinks about is riding with the wind

Janis Joplin + Robert Plant = love for ever

Αν η Janis και ο Robert είχαν ερωτευτεί, θα φλέρταραν σε κάποιο λιωμένο πάρτι, με κιθάρες στα χέρια, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ο ένας τον άλλο με τον καλύτερο αυτοσχεδιασμό σε κάποια μπλουζ μπαλάντα.

Αν η Janis και ο Robert ήταν ζευγάρι, ο John Lennon και η Yoko Ono θα είχαν ξεπεραστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Αν η Janis και ο Robert τραγουδούσαν μαζί, οι άνθρωποι του πλανήτη Γη δε θα χρειαζόταν να παίρνουν ναρκωτικά για να φτιάχνονται.

Αν Janis και ο Robert έκαναν έρωτα, στον αέρα γύρω τους θα λάμβαναν χώρα ψυχεδελικές εκρήξεις σούπερ νόβα.

Αν η Janis και ο Robert έκαναν παιδιά, θα ουρλιάζαν τόσο... μα τόσο υπέροχα...

Αγαπητή Μυρτώ Κοντοβά,

- Πρώτα γράφεις "Το κουβάρι των Αλλόκοτων Πραγμάτων" και μετατρέπεις χιλιάδες κόσμο σε αθώα ευαίσθητα πιτσιρίκια. Το λατρέψαμε και το βάλαμε στο ντουλάπι της ψυχής μας.

- Μετά γράφεις τραγούδια για την Πρωτοψάλτη και την Γαλάνη. Εντάξει, περιμέναμε ένα δεύτερο βιβλίο αντί για στίχους αλλά καλή η δουλειά σου.

- Ύστερα γράφεις το σενάριο για τη σειρά Υπέροχα Πλάσματα που μιλάει μόνο για σεξ σεξ και σεξ. Αρχίζεις και μου τη δίνεις. Εγώ αγάπησα τον Αστρή και συ μου τον δένεις με δυναμίτη και μου τον ανατινάζεις.

- Τέλος γίνεσαι φιλενάδα με την Άννα Βίσση και της γράφεις τραγούδι "Μπορείς απόψε να βγεις μ΄όλες τι τσούλες της γης"..........................

χωρίς πολλά πολλά, θα ήθελα να σε ρωτήσω..

...γιατί βρε κορίτσι μου.... ΓΙΑΤΙ;;;

Ατέλειωτοι περίπατοι

σε σκηνικό πίνακα

Magic Music History

Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα η μουσική εξελίχθηκε τόσο, όσο ούτε η ίδια θα μπορούσε να περιμένει. Ελευθερία, πειραματισμός, νέα μουσικά είδη και φόρμες, νέα μουσικά όργανα. Οι μουσικές που ακούμε σήμερα είναι προϊόντα περίπλοκων ζυμώσεων, ιδεών και ανθρώπινων μυαλών. Πρόσωπα - κλειδιά σημάδεψαν την ιστορία της μουσικής και άλλαξαν την πορεία της.

Ήταν σαν ένα παλούκι που πάνω του ξαφνικά φύτρωσε και μεγάλωσε ένα κλαδάκι, κι ύστερα περισσότερα, και τα κλαδιά ανθίσανε, κι ύστερα άρχισαν να ελίσσονται και να περιστρέφονται, και να μπερδεύονται μεταξύ τους, σε ένα χάος τόσο δημιουργικό και ατελείωτο όσο το σύμπαν του ανθρώπινου νου.

Τι τροπή θα είχε πάρει μουσική, αν δεν υπήρχαν oι Muddy Waters, Little Walter, Chuck Berry, Bill Haley and the Comets, Beatles, Rolling Stones, Kinks, Bob Dylan, Bob Marley, Patti Smith, Who, Jimmy Hendrix, Led Zeppelin;; (και πολλοί πολλοί πολλοί ακόμα)

Τι θα ακούγαμε σήμερα στα ραδιόφωνά μας αν δεν είχε εφευρεθεί κάποτε η ηλεκτρική κιθάρα ή το synthesizer; Μέχρι που μπορεί να φτάσει η μαγεία που φτιάχνουν οκτώ νότες;

Ο προβληματισμός αυτός προέκυψε μετά το θάνατο του Michael Jackson, τα πολλά αφιερώματα στο web και τα πολλά πολλά videos του youtube. Γιατί και ο Jackson κατέχει μια θέση στο πάνθεον των μαγικών ανθρώπων που επηρέασαν τη μουσική και τον τρόπο έκφρασής της.

Ερωτήσεις στον Ευγένιο Τριβιζά

• Γιατί καμιά φορά στη ζωή τα φρικιά γίνονται φύκια;
  Για τον ίδιο λόγο που τα βλήματα γίνονται εμβλήματα και οι υποκριτές γίνονται κριτές.
  
  
• Τι είναι και πως χρησιμοποιείται ο γαργαλιός;
  Ο γαργαλιός είναι ένα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος. Ενεργοποιείται αυτόματα, μόλις αρχίσεις να κατσουφιάζεις. Για όσους δεν έχουν πρόσβαση σε γαργαλιό συνιστώ την πορτογαργαλάδα, ένα αναψυκτικό που μόλις το πίνεις ξεκαρδίζεσαι στα γέλια.
  
  
• Πού μπορεί κανείς να βρει έναν αναδρομικό καθρέφτη;
  Στο εργαστήρι μου στο Νησί των Πυροτεχνημάτων. Εκεί εκτός από τον καθρέφτη που σε δείχνει όπως ήσουνα πριν δέκα χρόνια, μπορεί να βρει κανείς πολλά ακόμα ενδιαφέροντα αντικείμενα, όπως το χαρταετό εσωτερικών χώρων, τις καραμέλες με σιγαστήρα που δεν κάνουν θόρυβο όταν τις τραγανίζεις στον κινηματογράφο, την άθραυστη σαπουνόφουσκα, το ελαφρύδι και τον ημι – σκουπιδοντενεκέ.
  
  
• Είναι αλήθεια ότι τα σοκολατινικά θα διδάσκονται από του χρόνου σε όλα τα σχολεία του Κουφέιτ και του Πιπερού;
  Η πληροφορία σας είναι απόλυτα σωστή. Θα διδάσκονται επίσης δύο νέα μαθήματα, δηλαδή η λαγογραφία, η επιστήμη που ασχολείται με τα αυτιά των λαγών, και η σχοινοθεσία, το μάθημα που μας διδάσκει πώς να γίνουμε καλοί σχοινοβάτες σε τσίρκο. Οι μαθητές θα μαθαίνουν επίσης γεωγραφία από χάρτες χαμένων θησαυρών και τα βράδια θα παίζουν ποδοσφαιροφώσφορο με μια μπάλα που φωσφορίζει.

Απο τη συνέντευξη της Παυλίνας Εξαδακτύλου, στην εφημερίδα Διαδρομές.